tag:blogger.com,1999:blog-17932178228478076522012-01-10T07:32:10.984+02:00Forgive me mistress.âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.comBlogger1111100tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-50726624436060718142009-09-30T02:06:00.007+03:002009-09-30T02:41:32.103+03:00aha, ok, will talk again <br />come when you fancy (see if I care)<br />goodbye now, I'm off to bed<br />see you all later (hopefully dead)<br />"oh yes, hello, how do you do!"<br />(london smells a bit like poo)<br /><br />they get our jobs, it is not fair<br />of course we miss ol' Tony Blair<br />damned they be, coloured, wretched sloths<br />"England prevails!"<br />- King's godly oaths<br /><br />eccentric lads firing guns<br />the ones with <br />I have to live<br />obliged to tear apart my kin<br />serving her majesty the queen <br />I linger forth and back in shame<br />I hate myself and noone knows<br />waiting something I cannot aim<br />hoping my killer says two words<br /><br />manchurians, gingers, essex girls<br />take out the pot, add savoury herbs<br />boil with water, toss in a laugh<br />"what are you cooking?"<br />"drugs for the staff!"<br /><br />hello Joshua<br />I have bad news<br />your daddy died<br />a safety fuse<br />defective was it<br />blew him apart<br />o please don't cry<br />your daddy's coffin<br />is pure cedar.<br />go tell your mother she'll need a flag<br /><br />english literature?<br />of course I've heard<br />me dear sir<br />I am a girl<br />who feasts on culture of people dead<br />what I know <br />is to repeat:<br />"Will' Shakespeare's rhyme was kinda neat"<br />you owe a kiss<br />for that repeat<br /><br />oh I have talent<br />and I am old<br />give me my fame<br />admit I'm bold<br />o now you hate me?<br />well, f*** you back!<br />I should have known<br />it'll end like that<br /><br />what to eat<br />what to eat<br />some say salad<br />some say meat<br />I won't bother <br />calling you food<br />my rotten carcass tastes far more good<br /><br />butter cookies in a jar<br />tesco's newly found brand<br />"I would love a bite of that!"<br />help yourself, I accept a card<br />"what are you?"<br />I am me<br />"where's the clerks, where's the lines?"<br />I'm your devil in disguise.<br /><br />"dearly beloved..."<br />oh<br />I am alone<br />again, a priest without a flock<br />well, to be honest, it's not a shock<br />I blame Henry's arrogant cock<br /><br />tabloids lusting royals' face<br />newsparer boobs on a parade<br />even The Times are a disgrace<br />what the fuck?<br />honestly<br /><br />day is here?<br />I cannot see <br />sun's pale face<br />plays hide and seek<br />dull white sky<br />rude frozen sea<br />I torture you<br />they torture me.<br /><br />girl nineteen walking around<br />head staring low<br />"I can see hell, deep down below"<br />white as a ghost<br />blackened within<br />vivid remembrance of august's skin <br /><br />awakened by our awkward dream<br />not remembering a thing<br />your breast wet, my breath thin<br />"I'm your forlorn violin"<br /><br />Saint Stephen's hill, go straight far south<br />until you reach Old Abbey's gate<br />through White Gardens to Meadow's Close<br />the place is here,<br />as it's been told<br />two shadows haunt this peaceful road<br />during the night, with any luck<br />you'll see them floating in the dark<br />some say they're chasing a star<br />I say they are this city's scar<br />whatever curse they have on them<br />they both are myths in Sorrow's End.<br /><br />one a.m.<br />lots of job<br />night is young, the word-count long<br />two a.m <br />I have time<br />just relax and get online<br />three a.m. <br />no more slack<br />bring on that material pack<br />four a.m.<br />losing time<br />thinking how to avoid deadline<br />five a.m.<br />morning dew<br />time for me to hit the loo<br />six a.m.<br />someone flushed<br />I first loved you when you blushed<br /><br />trivial matters not tonight<br />"but please, I need your most sincere insight!"<br />don't even dare to share your thoughts<br />my mind is done for<br />I had enough<br />my mental threads are torn apart<br />your mouth stinks of cheap despair<br />I won't become misery's heir<br />go give the crown to someone else<br />this country's full of Lords and Sirs<br />I am mad<br />and modern<br />therefore, alas, I'll start pretending just being sad<br /><br />who made that noise<br />was it you?<br />"you are alone, I'm the wall"<br />o joy o joy o joy o joy!<br />do you understand what that means boy?<br />"I'm just a wall, I can't respond"<br />you've got no soul thus you are dead!<br />and what is dead I cannot kill<br />hence, my imaginary friend<br />my thirst for blood will stay still!<br /><br />this castle reminds me of something<br />something obscure, maybe a sin <br />I don't recall<br />maybe I'm wrong<br />no<br />most probably a sin<br />I smell regret hidden within<br /><br />that's not a poem<br />it is a farce <br />laugh for it's only <br />a game of verse<br />except for nine certain lines<br />which when lonely are telling lies<br />look them around, they may appear<br />put them together, the poem is near<br />mistake just one, you'll get a spoof<br />get them all right to reach the truth.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5072662443606071814?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-75051875542940583382009-09-17T18:39:00.006+03:002009-09-30T02:29:38.804+03:00Στις 25(*30)<br /><br />p.s.<br />Ένα teaser για τον Bukowski, Άνω Τούμπα για να δει πως το facebook έχει και τα τυχερά του.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJbH9EzjHI/AAAAAAAAAzU/VNAjzfWizVs/s1600-h/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%851.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 196px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJbH9EzjHI/AAAAAAAAAzU/VNAjzfWizVs/s320/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%851.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382464696873094258" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJbRIRZDpI/AAAAAAAAAzc/-_5ugkCj4qg/s1600-h/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%852.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 196px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJbRIRZDpI/AAAAAAAAAzc/-_5ugkCj4qg/s320/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%852.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382464854497496722" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJb7LKwHCI/AAAAAAAAAzs/hWeGJdX5VHE/s1600-h/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%853.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 140px; height: 211px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SrJb7LKwHCI/AAAAAAAAAzs/hWeGJdX5VHE/s320/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%853.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382465576829459490" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7505187554294058338?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-27962411899943215732009-07-08T03:36:00.005+03:002009-07-08T03:54:48.539+03:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ένα ποιήμα για τον υπάνθρωπο</span></span><br /><br />Στόμωσε η μιλιά, για σένα τα λόγια περιττά<br />ρουφάς επιδεικτικά ό,τι σου προσφέρω<br />κακομούτσουνα μορφάζεις <br />σταυρωτά μέχρι να βγει η υποχρέωση φιλάς<br />πλάτη γυρνάς στον ευεργέτη περιφρονητικά<br />αναίσθητο γομάρι, χυδαίες λέξεις μου πετάς ψάχνοντας σημεία μου τρωτά<br />βρώμικα ένστικτα<br />τρέλα, μίσος, βία στη βία σου ζητάς<br />η ύπαρξη σου, σταυρός δικός μου<br />γλοιώδες παράσιτο, ζωή δική σου στο στήθος άλλων ξεκινάς<br />θέλω να σε λιώσω σαν μύγα που γλείφει κόπρανα<br />μαζί με την υποκρισία μου<br />πριν μπροστά στο νεκρό σου είδωλο στήσω καθρέπτη<br />να βιώσεις την αηδία σου <br />να παγώσει το χαμόγελό σου<br />να πνιγείς στον επιθανάτιο πανικό σου<br />σώμα σκισμένο που στις πληγές του αλάτι θα πετάξουμε<br />ψοφίμι που χαρούμενα θα θάψουμε<br />υπάνθρωποι υπάνθρωπο δε πρόκειται να κλάψουμε<br />γλίτσα μόνο θα μείνει απ'του κορμιού σου τις πτυχές <br />στα χέρια μας που πρόθυμα την τρύπα σου θα σκάψουνε <br />ματωμένο ρούχο η σημαία σου στο φέρετρο<br />χώμα στα μάτια σου <br />σκουληκιασμένες στις κόγχες σου ορδές<br />νεκρών κυττάρων σου πομπές<br />σαπισμένη κάτω από τα πόδια μας μορφή<br />δε δικαιώνεσαι<br />ούτε απ'τον πιο μεγαλόψυχο κριτή<br /><br />ό,τι λιγότερο από άνθρωπο<br />ψιθυριστά το λέμε υπάνθρωπο.<br />να τη φωνάξει βλέπεις δε μπορεί<br />ο ένοχος την του εαυτού του ενοχή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2796241189994321573?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-59148988319354621252009-06-21T04:51:00.017+03:002009-06-21T05:42:56.268+03:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ένα ποιήμα για τον απάνθρωπο</span></span><br /><br />χτυπώ την πόρτα σου γυμνός<br />κυνηγημένος, ξοπίσω μου αμαρτιών στρατός<br />ανοίγεις, με κοιτάς<br />Τι θέλεις ξένε, τι ζητάς;<br />αγρίμι που δεν αξίζει μνήμη είμαι άνθρωπε,<br />βάλε με μέσα γρήγορα, η βοή με καταπίνει<br />Τι της έκανες και σα θηλειά σε πνίγει;<br />εγώ τη γέννησα, την έθρεψα και τώρα σειρά της να με κρίνει<br />Και ποιος εγώ την κρίση να ακυρώσω<br />Βάζοντάς σε γυμνό, λερό <br />Σε σπίτι που εγώ δειλιάζω να λερώσω.<br />έλεος ζητώ, το ταιριαστό στην ανθρώπινη τη φύση<br />Εγώ αλλιώς την όρισα τη φύση μου, εδώ και χρόνια<br />Και με τον δικό σου ορισμό ξέκοψα, <br />Καλά δεν πάω<br />Τις καιροσκοπικές σου ικεσίες, με χλεύη τις μετράω.<br />σκληρός, απάνθρωπος είσαι άνθρωπε<br />Ονόμασέ με όπως θες<br />Και στη δική μου τη ζωή κανόνες ίδιους έχω<br />Και αν για μένα έλθει η βοή, μετά χαράς στη δίνη της θα πέσω<br />Γιατί να ξεφύγω, το ξέρω, δε μπορώ, <br />Από τον ίδιο μου τον εαυτό.<br />θα με αφήσεις, έρημο, εδώ, σύντομα κουφάρι άψυχο <br />με τις κραυγές μου τις θύρες σου να διακοσμώ<br />Καταλαβαίνω, για σένα μάλλον λυπηρό,<br />Ειλικρινά δε χαίρομαι, μονάχα αδιαφορώ<br />Να με πιστέψεις θέλω, έχω τους λόγους μου <br />Λόγους καλούς<br />Που κλείνω την πόρτα μου στο κλάμα σου δίχως θνητών ανθρώπων ενδοιασμούς.<br /><br />άσπλαχνος ήταν αυτός ο άνθρωπος<br />σαν τέρας που δεν του δόθηκε ψυχή,<br />μα μόνο ανθρώπινη μορφή<br /><br />άσπλαχνος<br />σαν την εξιδανικευμένη δικαιοσύνη των ολίγων,<br />στην απελπισία μου αρνήθηκε να δώσει ελπίδα<br />το έλεός μου χάραξε με αμείλικτη λεπίδα <br /><br />στα λάθη μου μονάχος μένει τώρα να πνιγώ<br />χωρίς ψυχή, την πάτησα, τη μέθυσα, την ξέσκισα, τη διέλυσα<br />την έχασα<br />ίσως το τέρας είμαι εγώ<br /><br />στο τίποτα θα πάω<br />τραγουδώντας αυτούς τους σμιλεμένους στίχους<br />στου τσιμεντένιου του παράδεισου τους τοίχους<br /><span style="font-style:italic;"><br />Το έλεος ανευθυνότητας πομπός <br />Το έλεος αδικίας προπομπός<br />Το έλεος του νόμου ο φονιάς<br />το έλεος της δικαιοσύνης ο πιο θανάσιμος εχθρός<br /><br />Το έλεος, σωτήρας μας πλαστός.<br /><br />Απάνθρωπος, ο μόνος Άνθρωπος</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5914898831935462125?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-25686588035229531152009-05-30T12:05:00.025+03:002009-05-30T13:00:45.037+03:00<span style="font-weight:bold;">Ένα ποιήμα για τον αχυράνθρωπο<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />Ηρωϊκά, ορμάς μπροστά<br />μαριονέτα με καρδιά<br />εντεταλμένος άχαρος θεούλης<br />με αόρατες πλάτες<br />και ξύλινη μιλιά<br /><br />Τι κι αν σε χτυπούνε αλύπητα<br />το μίσος τους την πανοπλία σου δε διαπερνά<br />ανέγγιχτα αφεντικά<br />εσύ γελάς ειρωνικά<br />στο πρόγραμμα ο σαρκασμός<br />στο πρόγραμμα η δωρεάν μαγκιά<br /><br />Το νου σου αχυράνθρωπε, τα άχυρα χάνονται γοργά!<br />τα παίρνει ο αέρας, τα απιθώνει στα κλαδιά<br />στα μέρη που φωλιάζουνε <br />τα εχθρικά πουλιά<br />κοράκια, κίσσες, μέαινες<br />σούσουρο γερό, όλοι μαθαίνουν πως είσαι σκιάχτρο<br />σάβανο εκφοβισμού πλαστό<br />στα μέλη σου πέφτουν με ορμή<br />σε ξεκοιλιάζουν, τα σωθικά σου η πιο γλυκιά αμοιβή<br />και οι οργανοπαίχτες σου κρυφοί <br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Ένα τραγούδι για τον πιθηκάνθρωπο<br /><span style="font-style:italic;"></span></span><br />*καπνοί*<br /><br />Ούγκα Ούγκα Ούγκα<br />Ούγκα Ούγκα Ούγκα<br />Έρχεται απ'τη ζούγκλα <br />Ούγκα Ούγκα Ούγκα<br /><br />*προβολέας*<br /><br />Ποιος είμαι, ποιός είμαι;<br />Eίμαι τριχωτός, είμαι δυνατός<br />είμαι κυρίαρχος<br />είμαι αφέντης κι αρχηγός<br />Ποιος είμαι<br />Το στήθος μου χτυπάω<br />Δέντρα πηδάω<br />Τις μπανάνες αγαπάω<br />Ποιος είμαι, ποιος είμαι <br />Είμαι αυτός που στους θρύλους<br />ονομάζεται<br />ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟΣ<br /> <br />*μπόνγκος*<br /><br />Ουλα-λε-λε<br />Ουλα-λε-λε<br />Ουλα-λε-λε<br /><br />*μπόνγκος*<br /><br />Είμαι ο πιθηκάνθρωπος<br />Μισός πίθηκος, μισός άνθρωπος<br />Εγώ είμαι ο πιθηκάνθωπος<br />Ούτε πίθηκος, ούτε άνθρωπος<br />Ο βασιλιάς της ζούγκλας<br />Ο πιθηκάνθρωπος<br />Ο απόκληρος της ζούγκλας<br />Ο πιθηκάνθρωπος<br /><br />Οι μύες μου και το μυαλό μου<br />είναι το αφεντικό μου<br />Οι μύες μου και το μυαλό μου<br />ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥΣ<br /><br />Κροκόδειλοι του Νείλου<br />τρέμουνε τη φωνή μου<br />Ελέφαντες και τίγρεις<br />τα δουλικά της λίμνης<br />Ρινόκεροι, γορίλλες<br />σκορπίζουν σαν τις μύγες<br />όσο για τα λιοντάρια<br />τους έχω κάνει μάγια<br /><br />*Μασάι*<br />μάγιααα, μάγιαααα<br />στα λιοντάρια έχει κάνει <br />μάγια, μάγιααα<br />*Μασάι*<br /><br />Εγώ είμαι!<br />Ο ΠΙΘΗΚΑΝΡΩΠΟΣ<br />Ο βασιλιάς της ζούγκλας<br />Ο πιθηκάνθρωπος<br />Ο απόκληρος της ζούγκλας<br />Ο ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟΣ<br /><br />Η μάνα γη με γέννησε<br />Και μια μαϊμού με έθρεψε<br /><br />*παίρνει μικρόφωνο από stand και πλησιάζει το κοινό*<br /><br />όμως το ξέρω<br />ναι<br />ναι, το ξέρω<br />δεν ανήκω εδώ<br />Είμαι απόκληρος<br />δεν ανήκω πουθενά<br />είμαι διττός<br />Παντού για πάντα δυστυχώς<br />για πάντα θα είμαι...<br />δανεικός<br />ΟΟΟ οοο ΟΟΟΟΟΟΟ<br />ΔΑΑΑΑΑ<br />ΝΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ<br />ΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ<br /><br />*standing ovation*<br /><br />*σβήσιμο προβολέα*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2568658803522953115?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-19628299701948810322009-05-24T19:59:00.007+03:002009-05-25T03:54:48.720+03:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ένα ποιήμα για τον φιλάνθρωπο</span></span><br /><br />Σε διόρισαν να βοηθάς αλήτες<br />δεν ήθελες<br />αλλά το ήθελαν αυτοί<br />αν δεν το'κανες εσύ<br />θα έπαιρνε άλλος τη δόξα.<br />Δε με νοιάζεις, χαίρομαι που με βοηθάς.<br /><br />είσαι ευγενής<br />δόξα, δόξα, δόξα σοι<br />Φέρε μας φαγί<br />και λεφτά.<br /><br />Στη Γη σπανίζουν <br />άνθρωποι σαν και σένα, <br />να το ξέρεις<br />τέτοια σ'αρέσει ν'ακούς,<br />κουφάλα<br /><br />μυρίζω άσχημα όταν φεύγεις, δε με πλένεις<br />δε με πλένεις<br />μισές δουλειές κάνεις, φιλάνθρωπε<br /><br />Αν μου περίσσευαν τα πλούτη<br />δε θα σου έδινα, ούτε βλέμμα<br />δε σε μισώ, δε σ'αγαπώ, σε χρειάζομαι.<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br /><span style="font-style:italic;">Ένα ποιήμα για τον μισάνθρωπο</span></span><br /><br />Όταν όλοι είναι σιωπηλοί και μίζεροι<br />Όταν τα σύννεφα κρύβουνε τους ήλιους τους<br />τότε ακούω την ευτυχία <br />που ξεγλιστρά απ'τα λαγόνια τους <br />και σε μένα σέρνεται<br />για παρηγοριά.<br />Πρόθυμα την κρατάω<br />ώσπου να επανέλθουν γύρω τα χαμόγελα<br />και τους την ξεράσω πίσω.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Ένα τραγούδι για τον χιονάνθρωπο</span></span><br /><br />Έχεις για μύτη ένα καρότο<br />Ένα κουμπί για αφαλό<br />Έχεις τρεις μπάλες στο κορμί σου<br />Δύο ματάκια από φελλό<br /><br />*σόλο κιθάρα*<br /><br />Μου θυμίζεις μου θυμίζεις μου θυμίζεις <br />εμέεενα<br />εμέεενα<br />εμέεενα<br />Χιονάνθρωπε, δε μοιάζεις με κανέναν<br />Γιατί σε εφτιαξά εγώωωω<br />Με χώμα από τον ουρανόοο<br />Παραπροϊόν μοναδικόοο<br /><br />*φωνητικά*Άνθρωπε, Άνθρωπε*φωνητικά*<br /><br />Χιονάνθρωπε!<br /><br />*φωνητικά*Άνθρωπε, Άνθρωπε*φωνητικά*<br /><br />*σάλτος*<br /><br />ΧιονάνθρωπέεεεεεΕΕΕΕεεεεΕΕΕΕεεεεΕΕΕΕ<br /><br />Μου θυμίζεις εμέεεεενα<br />Γιατί σε γέννησα γυμνόοοο<br />Γιατί είσαι ον προσωρινόοο<br />Το ίδιο πρόσωπο χλωμό<br />Πένθιμο βλέμμα στο κενό<br />Μόνο ένα χαμόγελο φτιαχτό <br />Μου θυμίζεις εμένα<br />γιατί χιονάνθρωπε <br />μαζί μου λιώνεις<br />μαζί μου λιώνεις<br />κάθε μέρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1962829970194881032?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-5202374707015523402009-05-12T06:16:00.016+03:002009-05-12T09:29:10.872+03:00Πέμπτος. Νύχτα που αδιαφορεί. Τα σύννεφα δεν έχουν να κρύψουν τίποτα. Ο αέρας χτυπιέται με τα νεκρά παραθυρόφυλλα. Βλέμμα ήρεμης απελπισίας. Χέρια που χαϊδεύουν κουπαστή. Mαλλιά φρεσκολουσμένα, σύντομα ματωμένα.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Το μόνο που με στεναχωρεί είναι πως μαζί μου θα πεθάνουν και οι αναμνήσεις μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-520237470701552340?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-76289197374945162672009-03-29T08:26:00.014+03:002009-04-17T04:41:16.521+03:00Κοίταξε το ρολόι του γραφείου. Σε μισή ώρα σχόλαγε, αλλά βιαζόταν. Εδώ και τρεις μήνες κάθε απόγευμα βιαζόταν. Δεν είχε νόημα να πάρει τηλέφωνο, δε θα το σήκωνε, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να βιάζεται. Σηκώθηκε, παράχωσε τα κλειδιά στο σακάκι του και έφυγε. Δε χρειαζόταν να δώσει ιδιαίτερο λογαριασμό σε κανέναν, ήταν ουσιαστικά προϊστάμενος των προϊσταμένων λόγω των ικανοτήτων του και οι συνάδελφοι τον συμπαθούσαν υπερβολικά για να παραπονεθούν. <br />Οδηγούσε νευρικά όπως κάθε φορά που επέστρεφε σπίτι. Πώς θα την έβρισκε. Πού θα την έβρισκε. Δεν ήταν αρκετά άρρωστη για να μπει σε κάποιο ίδρυμα, ούτε αρκετά υγιής για να μπορεί να νιώθει ασφαλής όταν την άφηνε μόνη. Σταμάτησε να πάρει λουλούδια, μερικές φορές την έκαναν να χαμογελά. Κατά καιρούς έπαιρνε γυναίκες για να την προσέχουν. "Δεν φτουράνε", σημείωνε αυτή, όταν τις έβλεπε να φεύγουν και να μην ξανάρχονται. Σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούσαν. <br />Οι μισές έφευγαν επειδή τις απειλούσε με ποικιλία από κουτάλες και οι άλλες μισές επειδή τις ανάγκαζε να χορεύουν μαζί της. Για να την προσέχει η μάνα της ούτε λόγος, αυτή ήταν ανέκαθεν τρελή και πλούσια, άρα εκκεντρική, δεν είχε όρεξη να συγχρωτίζεται με αυθεντικούς ψυχασθενείς. Μόνο κάθε δεύτερη Κυριακή ερχόταν, ένα δίωρο, σαν να χτυπούσε κάρτα, η καημένη δεν ήταν σε θέση να κρύψει το πόσο σιχαινόταν να βρίσκεται εκεί μαζί τους, ούτε κι αυτός το πόσο σιχαινόταν τον οίκτο της και την αποφορά της καθώς κοιτούσε τα απλανή μάτια της κόρης της. Παρ'όλα αυτά χαιρόταν να τη βλέπει να έρχεται, σχεδόν ανυπομονούσε γιατί η στιγμή που έφευγε ήταν από τα λίγα πράγματα που τον τράταραν ακόμη ευτυχία, γεμίζοντάς τον ελπίδα, πως μπορεί κάποια μέρα να την ξανανιώσει για περισσότερο από μια στιγμή, για περισσότερο από μια χαιρετούρα της αη-στα-τσακίδια-κωλόγρια κατηγορίας. Σταμάτησε να ψωνίσει τα απολύτως απαραίτητα. Δεν έπαιρνε πλέον μαζεμένα τρόφιμα γιατί αυτή αρκετές φορές τα έβγαζε και τα μοίραζε στους περαστικούς φορώντας κουκούλα. Οι γριές την αποκαλούσαν Ρομπέν των δασών και οι πιτσιρικάδες την έπαιρναν από πίσω φωνάζοντας αντιεξουσιαστικά συνθήματα. Αν τους έδινε σοκολάτες παραληρούσαν. Αυτή, οπώς του έλεγαν, αγκάλιαζε ένα ένα τα παιδιά και χοροπηδούσε, μόνο χοροπηδούσε. Δεν ήταν σίγουρος αν αυτό τον διασκέδαζε ή τον σκότωνε. <br />Έφτασε, πάρκαρε στην πυλωτή και ανέβηκε τα σκαλάκια τρέχοντας. Χτύπησε το κουδούνι με τον αγκώνα. Του απάντησε από μέσα, αυτός αποκρίθηκε. Ποδοβολητό και σιωπή. Περίμενε. Την είδε να ανεβαίνει από το ίδιο σημείο που μόλις είχε έρθει εκείνος. Τον κοιτούσε με το γνωστό, απολογητικό της βλέμμα, αυτός νευρίασε, αλλά δεν το έδειξε, της μίλησε τρυφερά. Άνοιξε και μπήκαν μέσα. Για να πηδάει πάλι από τα μπαλκόνια δεν έχει πάρει τα φάρμακά της. Τσέκαρε το κόκκινο κουτί, έτσι ήταν, την πήγε στην κουζίνα, την έβαλε να το πιει με το ζόρι.<br />Την πήρε και πήγαν μέσα. Βολεύτηκαν στον καναπέ αγκαλιά. Γαλήνεψε και αποκοιμήθηκε στο στήθος του. <br />Τα όνειρα ήρθαν πάλι να της κρατήσουν συντροφιά, τι ωραία που ήταν τα όνειρά της. Έβλεπε τον εαυτό της να αιωρείται στο σπίτι με ένα κατάλευκο, μεταξωτό φόρεμα, κι αυτός ήταν εκεί χαρούμενος, δεν της φώναζε, ούτε ήταν λυπημένος, ούτε την έβαζε να καταπίνει πικρές καραμελίτσες. Απλά αιωρούταν και η κοιλιά της ήταν φουσκωμένη και αυτός γελούσε και κάνοντας ένα σάλτο αιωρούταν κι αυτός και κολυμπούσε στον αέρα για να έλθει δίπλα της, της χάιδευε την κοιλιά και ήταν τόσο μα τόσο ευτυχισμένοι. Αλλά ενώ κοιτούσαν ο ένας τον άλλον, δακρυσμένοι απο χαρά, ξαφνικά έπεφταν, έπεφταν και οι δυο και το λευκό της φόρεμα γέμιζε αίματα και άρχιζαν να κλαίνε, να κλαίνε μαζί από απόγνωση και να κοιτάνε ο ένας τον άλλον με μάτια μαύρα σαν την άβυσσο. Τα όνειρά της δεν ήταν τόσο ωραία τελικά, τα σιχαινόταν τα όνειρα της, ήθελε να ξυπνήσει. Πιέσε τον εαυτό της να ανοίξει τα μάτια της. Τον συνέλαβε να την κοιτάζει βουρκωμένος και σκεπτικός. Κάτι του ψιθύρισε και ξανάπεσε στον φαρμακωμένο της λήθαργο.<br /><br />Ξημέρωσε. Αυτή κοιμόταν ακόμη. Την κοίταξε με τη συνήθη θλίψη και έναν ανεξήγητο θυμό. Σηκώθηκε προσεκτικά. Άρχισε να ετοιμάζεται για τη δουλειά εξαντλημένος, όχι σωματικά, αλλά ψυχικά. Πόση υπομονή είχε. Πόση υπομονή μπορούσε να κάνει. Άξιζε τόση αφοσίωση ένας άνθρωπος; <br />Έριχνε παγωμένο νερό στο προσωπό του και το ένιωθε καυτό. Είχε αρχίσει να λιώνει μήπως μαζί της; Τρεις μήνες πριν πίστευε πως ήταν ο πιο δυνατός από τους δυο, πως μπορούσε και έπρεπε να ανταπεξέλθει, να τη στηρίξει, θα γινόταν καλά, αυτό που μέτραγε ήταν πως την αγαπούσε, ήταν πεπεισμένος πως την αγαπούσε, θα τη βοηθούσε να γίνει καλά και θα ξαναπροσπαθούσαν, οι γιατροί τους είχαν δώσει ελπίδες πως υπάρχουν πιθανότητες να μείνει ξανά έγκυος. Απλά έπρεπε να συνέλθει. <br />Τώρα πια δεν ήταν σίγουρος. Ντύθηκε και έφυγε.<br />Όταν ήταν πιο νεός φανταζόταν καμιά φορά πως αν βρισκόταν σε μια τέτοια κατάσταση θα την αντιμετώπιζε με μεγάλη επιτυχία. Του άρεσε να οραματίζεται τον εαυτό του ως ανώτερο ανθρώπινο πλάσμα, ήρωα τραγωδίας, ικανό όμως να τη δαμάσει και να της εμφυσήσει ζωή, όχι να συνθλιβεί υπό το βάρος της. Οι φαντασιοπληξίες του όμως είχαν ορίζοντα τριημέρου. Τώρα καταλάβαινε πως οι τραγωδίες δεν είναι παιδιά που άλλος τα μεγαλώνει και άλλος τα χαίρεται, αλλά μεγγένες που σε αρπάζουν και σε πιέζουν εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μέχρι να γίνεις χίλια κομμάτια. <br />Είχε επιλογή ή τελικά θα διαλυόταν κι αυτός; <br />Θα μπορούσε να πάρει διαζύγιο. Γιατί όχι; Eπειδή την αγαπούσε; Έβλεπε θολά, πέρασε με κόκκινο. Ανοησίες. Δεν την αγαπούσε, ήταν απλά η γυναίκα του. Αφού το ήξερε πως ποτέ δε θα μπορούσε να αγαπήσει κανέναν, πως είχε ξεγελαστεί έτσι; Αλλά διαζύγιο. Τι δειλό! H γυναίκα του χάνει τα λογικά της έπειτα από μια τραγική αποβολή και αυτός την παρατάει. Όχι, αυτό δε μπορούσε να το δεχτεί. Δε μπορούσε να επωμιστεί ένα τέτοιο προφίλ αναισθησίας. Αν κάτι του άρεσε στην όλη κατάσταση ήταν πως όλο το περιβάλλον του δεν παρέλειπε να τον συγχαίρει για το ήθος του και για τη γενναία στάση που κρατούσε. Αποτελούσε υπόδειγμα για τους συναδέλφους, παράδειγμα προς μίμηση για τους φίλους και αντικείμενο θαυμασμού για τις γυναίκες. Ακόμη και η πρόσφατη προαγωγή του πίστευε πως εν μέρει εντοπιζόταν στο συναίσθημα ευθύνης που έδειχνε απέναντι στη σύζυγό του. Πως να τα γκρέμιζε όλα αυτά με ένα ευθυνόφοβο διαζύγιο; Έχασε τη στροφή για το γραφείο. Έπρεπε να κάνει κύκλο. Όχι δεν μπορούσε να παραδεχτεί στον εαυτό του, ούτε στον περίγυρο, ειδικά στον περίγυρο, την αποτυχία του, παίρνοντας διαζύγιο. <br /><br />Πάρκαρε.<br />Όταν ήταν πιο νέος σκεφτόταν κι άλλα πράγματα, ελαφρώς πιο περίεργα. Δεν το είχε πει πουθενά, αλλά καμιά φορά φανταζόταν πως θα ήταν να σκότωνε κάποιον χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.<br />Έφτιαχνε σενάρια με το μυαλό του, στα οποία δολοφονούσε με μαεστρία φίλους, γείτονες ή παντελώς αγνώστους, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος, εξασφαλίζοντας άλλοθι και απορώντας εν χορώ μαζί με τους υπόλοιπους για το που πάει αυτός κόσμος. <br />Έσβησε τη μηχανή και κατέβηκε από το αμάξι.<br /><br />Μεσημέρι. Ο Γ. τον κέρναγε τσιγάρο κάθε μέρα τέτοια ώρα για καλαμπούρι, επειδή όλοι ήξεραν πως ήταν μανιώδης αντικαπνιστής. Σήμερα το πήρε. Ο Γ. του το άναψε πανηγυρίζοντας, πολλοί ευθύμησαν, άλλοι παραξενεύτηκαν και ένας-δυο πιο σκοτεινοί ανησύχησαν. <br />Ρούφαγε και ξεφυσούσε σαν επαγγελματίας. Ήταν ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Όλοι νιώθουμε μια γλυκιά, σχεδόν παράνομη ευχαρίστηση όταν σκαρώνουμε κάτι για το οποίο οι γύρω μας δεν έχουν ιδέα. 'Οταν όλοι συνεχίζουν τις ζωές τους κανονικά, ενώ εμείς ξέρουμε κάτι που δεν ξέρουν. Και όσο πιο χονδρή η σκανδαλιά, τόσο πιο γλυκιά η ευχαρίστηση. <br /><br />Τι γρήγορα που είχε περάσει η μέρα. Φρόντισε να τους χαιρετήσει όλους εύθυμα. Αστειεύτηκε με τις συμπάθειές του και κοπλιμεντάρισε τις ασχημούλες που από τη χαρά τους ξεχνούν να σε μηνύσουν για σεξουαλική παρενόχληση.<br />Οδηγούσε χαλαρά και ψύχραιμα. Δε βιαζόταν. Πήρε τα συνηθισμένα του λουλούδια και τα συνηθισμένα του ψώνια. Αφίχθη και βγαίνοντας από το αμάξι πήγε μέχρι το περίπτερο επιδεικνύοντας την ανθοδέσμη στις κουτσομπόλες της γειτονιάς. Η κυρία Μάγκι σημείωσε. Γύρισε και ανέβηκε τα σκαλοπατάκια. Είχε τα κλειδιά στο χέρι, αλλά χτύπησε το κουδούνι. Ποδοβολητό. Περίμενε. Την είδε να ανεβαίνει τις σκάλες και τη χαιρέτησε γλυκά. Άνοιξε και μπήκαν μέσα. Αυτή κάθησε στην τηλέοραση και άρχισε να κάνει τη χαζή, καταλαβαίνοντας πως ήταν ώρα για φάρμακο. Αυτός πήγε στην κρεβατοκάμαρα, πήρε τα χάπια, πήγε στην κουζίνα και τα σκόρπισε στο κλουβί του καναρινιού. Πέταξε τη συσκευασία λίγο παραπέρα, σε όχι πολύ εμφανές σημείο. Πήγε στο σαλόνι και την πλησίασε. Αυτή τον παρακολουθούσε μπερδεμένη. Κάθησε δίπλα της και είδαν τηλεόραση. Ήταν ασυνήθιστα ήσυχη. Όταν τελειώσαν οι ειδήσεις σηκώθηκε και άρχιζε να λέει ασυναρτησίες σαν από υποχρέωση. Αυτός δεν έδινε σημασία. Μόνο περίμενε να περάσει η ώρα. Αυτή σταμάτησε να μιλάει και έμεινε να τον κοιτάει. Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, τα φώτα στο σπίτι ήταν σβηστά και η τηλεόραση στο αθόρυβο. Νεκρική σιγή. <br />Το βλέμμα της τον διαπερνούσε ψάχνοντας εξηγήσεις. Η ώρα περνούσε. Γονάτισε για να ψάξει καλύτερα. Η ώρα περνούσε. Τον μύριζε σαν άγριο ζώο, τον ψηλαφούσε σαν τυφλός, και ξαφνικά, σαν να ανακάλυψε αυτό που αναζητούσε μανιωδώς, κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του πανιασμένη. Η ώρα είχε περάσει. Της έπιασε τα μαλλιά και την πίεσε στα βελούδινα μαξιλάρια που είχαν διαλέξει μαζί. Ήταν πολύ δυνατότερός της. Κρατώντας την με το ενα χέρι, έβγαλε με το άλλο τη νάυλον κάλυμμα που έκρυβε κάτω από τη μπλούζα του και της το πέρασε στο κεφάλι. Της το έσφιγγε στο λαιμό μέχρι να σταματήσει να παλεύει. Δεν κράτησε πολύ. Ξεψύχησε στην αγκαλιά του.<br />Με άλλα σαν κι αυτό το νάυλον, που είχε γίνει σχεδόν ένα με το πρόσωπό της, ήταν γεμάτο το διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Το ρετιρέ, που άνηκε στη μητέρα της, περίμενε το νέο ενοικιαστή, δεν έμεναν οι ίδιοι γιατί τα λεφτά του ενοικίου ήταν πολύ καλά. Ήταν άδειο. Τα κλειδιά τα είχε αυτός για να ανοίγει σε όσους έρχονταν να το δουν. Βγήκε στο διάδρομο μόνος του, πέντε όροφοι, τρία διαμερίσματα ανά όροφο, αρκετά άδεια. Κάλεσε το ασανσέρ και αφουγκράστηκε αν ο ήχος του προκάλεσε τον παραμικρό θόρυβο σε κάποιο από τα διαμερίσματα. Τίποτα. Την φόρτωσε στον ώμο του και χώθηκε στο ασανσέρ. Πέμπτος. Μες στο σκοτάδι του διαδρόμου η σκιά τους έμοιαζε με τον Κουασιμόδο, αυτός γυρτός και αυτή η καμπούρα του. Ξεκλείδωσε, μπήκε και την ακούμπησε στον τοίχο. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα σκυμμένος, ο φωτισμός από το δρόμο ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, τα φώτα στις απέναντι πολυκατοικίες ήταν σβηστά. Ανακάτεψε τα υπόλοιπα νάυλον σκεπάσματα που κάλυπταν τα έπιπλα του σπιτιού και αναποδογύρισε ό,τι βρισκόταν κοντά στην μπαλκονόπορτα. Την έσυρε και πέρασε την αρμαθιά με τα κλειδιά του στο χέρι της. Μένοντας σκυμμένος έσπρωξε το κορμί της στην κουπαστή μέχρι να γείρει και να πέσει μόνο του. Ο θόρυβος από την πτώση της ήταν ξεθωριασμένος, τον μπέρδευες κάλλιστα με γάτα που έφερνε βόλτες στους θάμνους. Μπουσούλησε πίσω στο διαμέρισμα. Άφησε τις πόρτες ανοιχτές. Κατέβηκε από τις σκάλες αφήνοντας το ασανσέρ στον πέμπτο, είχε μπλοκάρει τη δικιά του πόρτα με το χαλάκι, μπήκε μέσα και την έκλεισε πίσω του. Ανέπνευσε ανακουφισμένος. Ανακάτεψε το συρτάρι όπου έβαζε τα κλειδιά του. Έσβησε την τηλεόραση και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Τα παντζούρια ήταν κλειστά. Λίγα μέτρα πίσω τους, μέσα στους θάμνους, βρισκόταν το πτώμα της γυναίκας του. Τράβηξε τις κουρτίνες και έπεσε για ύπνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7628919737494516267?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-70654788454427478082009-03-19T08:46:00.037+02:002009-03-19T11:46:15.677+02:00Τελειώνοντας τον σαιξπηρικό της μονόλογο σωριάστηκε στον καναπέ κλαίγοντας. Δεν ήξερε γιατί έκλαιγε, αλλά ήξερε πως όταν τελείωνε θα είχε βγάλει την υποχρέωση για ένα τριήμερο. Τετραήμερο αν μετρούσε και την καθαρά Δευτέρα. Στον αντίλογο, πριν έναν μήνα ακριβώς, κάποιος την είχε πλησιάσει στο δρόμο και της είχε πει συνωμοτικά πως οι λαγάνες δεν είναι για να σκουπίζουμε τα δάκρυα μας. Τι μαλάκας.<br />Νώτισε τα μαξιλάρια με μύξες, σηκώθηκε, πήγε στο μπάνιο και ξέρασε με στυλ. Αναρωτήθηκε τι άλλο μπορούσε να κάνει για να τραγικοποιήσει την ύπαρξή της περαιτέρω. Πήρε ένα ξυραφάκι του και άρχισε να το τρίβει στις φλέβες της. Τίποτα, no wonder γιατί είναι πάντα αξύριστος. Πήγε στην κουζίνα και άρχισε να πλένει τα καθαρά πιάτα. Έσπασε ένα επίτηδες, αλλά προσποιήθηκε πως το έκανε κατα λάθος. Μάζεψε τα κομμάτια βρίζοντας το καναρίνι που δεν έσκαγε. Τσίου, τσίου, τσίου. Κάποτε κι αυτή ήτανε πουλί και δεν την αγαπούσε κανείς. Πλησίασε το καναρίνι και έφτυσε στο ράμφος του θρασύτατα. Το πτηνό αιφνιδιάστηκε, αλλά δεν είπε τίποτα για να μη ρίξει λάδι στη φωτιά. Αυτή άρχισε να κελαηδά. Τσίου, τσίου, τσίου. Βγήκε στο μπαλκόνι. Η κυρία Μάγκι τη χαιρέτησε από το κουτσομπολέ παραθυράκι της. Τσίου, τσίου, τσίου της απάντησε αυτή. Η γραία χαμογέλασε καλοσυνάτα και της πέταξε ένα μπισκοτάκι. Το έπιασε και το έκανε μια χαψιά. Έβγαλε τη γλώσσα ζητώντας κι άλλο. Η κυρία Μάγκι έγνεψε αρνητικά και έγινε ένα με τις σκιές πίσω της.<br />Μάζεψε τη γλώσσα της ψύχραιμα, μπήκε μέσα και έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα. Κανείς. Πού είχαν πάει όλοι; Έπιασε ένα μαξιλάρι και το μύρισε. Γνωστή μυρωδιά, ήταν στα ίχνη της. Βγήκε από την κρεβατοκάμαρα περπατώντας ανάποδα για να τους μπερδέψει. Άνοιξε την τηλεόραση. Ένας άνδρας χτυπούσε μια γυναίκα. Την έκλεισε φοβισμένη και την αγκάλιασε. Ο ηλεκτρισμός ζέσταινε τον μακρύ της λαιμό, τα μαλλιά της έγλειφαν την οθόνη και το μόνο που θυμόταν ήταν φρουτοζελέ πασαλειμένο στην κοιλιά της και έναν ασπρουλιάρη να το ανακατεύει. <br />Δεν της άρεσε αυτή η θύμηση, της έκαιγε τα σωθικά. Σηκώθηκε και την έδιωξε χορεύοντας. <br />Χόρευε σαν ασχημόπαπο σε μια λίμνη γεμάτη κύκνους.<br />Σταμάτησε απότομα. Κάποιος χτυπούσε το κουδούνι. Πανικός! Ποιος είναι, ρώτησε. Εγώ είμαι αγάπη μου, είπε ο κωδονοκρούστης. Δεν του άνοιξε. Δε θα την έπιαναν ποτέ ζωντανή. Πήρε φόρα και πήδηξε από το μπαλκόνι. <br />Ήταν στον ημιόροφο, προσγειώθηκε στους θάμνους ως συνήθως.<br />Μπήκε από την κεντρική και ανέβηκε τα σκαλοπατάκια. Τον κοίταζε σαν παιδί που λάσπωσε τα καινούρια του σπορτέξ.<br />Πάλι αγάπη μου; Mην ανησυχείς, έχω κλειδιά, απλά τα χέρια μου ήταν γεμάτα. Της έδωσε να κρατάει δυο σακούλες Carrefour και μια ανθοδέσμη καθώς αυτός ψαχούλευε στο σακάκι του. Άνοιξε και μπήκαν μέσα. Ξεντύθηκε, ενώ αυτή φυλούσε τσίλιες. Άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου της και έβγαλε το κόκκινο κουτί. Μέτρησε. Γιατί δεν το πήρες, τη ρώτησε. Αυτή σφύριξε και άρχισε να μαρσάρει. Την τράβηξε στην κουζίνα, της γέμισε ένα ποτήρι νερό, της έβαλε το χάπι στο στόμα και της έσφιξε τη γροθιά της γύρω από το ποτήρι. Αυτή το ήπιε απρόθυμα.<br />Την πήρε και πήγαν μέσα. Βολεύτηκαν στον καναπέ αγκαλιά. Γαλήνεψε και αποκοιμήθηκε στο στήθος του. Αυτός έμεινε ξύπνιος για ώρα χαϊδεύοντας τα μαλλιά της ανήσυχος. Πώς είχε αλλάξει έτσι η ζωή τους; Αυτή άραγε καταλάβαινε ή μόνος του υπέφερε κάθε βραδιά; Της έριχνε βουρκωμένες ματιές. Στον ύπνο της ήταν όπως παλιά. Ξαφνικά ανατρίχιασε συνειδητοποιώντας πως κανείς δεν είχε πεθάνει σε αυτή την ιστορία. Αυτή άνοιξε τα μάτια της. "Μην προτρέχεις καλέ μου", ψιθύρισε και ξανακοιμήθηκε σαν πουλάκι. <br />Τσίου, τσίου, τσίου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7065478845442747808?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-69721212393942539512009-03-03T11:24:00.006+02:002009-03-07T03:40:55.049+02:00Κάποτε σε ένα χωριό με διψήφιο αριθμό κατοίκων ζούσε ένα αγόρι. Το χωριό βρισκόταν πολύ ψηλά, αλλά πολύ χαμηλά για να θεωρηθεί κομμάτι του ουρανού. Κανείς δεν ερχόταν, κανείς δεν έφευγε. Δεν υπήρχε λόγος. Στο χωριό δεν υπήρχαν ομορφιές και στον έξω κόσμο δεν υπήρχε ουσία. <br /> Το χωριό δεν είχε σχολείο, τα γράμματα ήταν αχρείαστα. Κανείς χωριανός δε ζήτησε ποτέ γιατρό, αν κάποιος αρρώσταινε βαριά πέθαινε και κάποιος άλλος γεννιόταν στη θέση του. Ο λόγος του Θεού δεν είχε φτάσει στα αυτιά τους, δεν είχαν ελπίδα για το μετά, ούτε φόβο για το τώρα, ούτε καμπάνες. Έμφυτη κοινωνικοποίηση δεν τους φύτεψε κανείς, δεν ήταν αναγκασμένοι να παρακαλέσουν για αγάπη, ούτε να σαχλαμαρίσουν σε καφενείο.<br />Μόνο ένα δέντρο είχε φυτρώσει στην πλατεία, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Δεν ξέρω τι δέντρο. Δεν επρόκετο για ένα σημαντικό δέντρο. Δεν ήταν ούτε σύμβολο ζωής, ούτε πηγή χαράς, ούτε αυτοτελελές οικοσύστημα. Μοναχά σκιά έριχνε τα μεσημέρια.<br /> Το αγόρι έτυχε να γεννηθεί την ίδια περίπου εποχή που φύτρωσε το δέντρο. Η μάνα του το τάιζε για να μεγαλώσει. Ο πατέρας του το έδερνε για να μάθει. Μεγάλωσε και έμαθε. <br /> Η ζωή του ήταν λιτή, η πολυτέλεια περιττή και η αυτάρκεια επιλογή. Έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα.<br />Ένα βράδυ, νέο παιδί ακόμα και γερό, πέρασε δίπλα από το δέντρο. Δεν το κοίταξε καθόλου. Το δέντρο δεν παρεξηγηθήκε. Δεν μπορούσε να παρεξηγηθεί, δεν είχε μάτια για να δει, ούτε εγωϊσμό να προσβληθεί. Ήταν γενικά μετριοπαθές ως φυτό. Στις αμέτρητες συναντήσεις που ακουλούθησαν η αμφίδρομη αδιαφορία δεν πλήγωσε ποτέ κανέναν τους.<br /> Τα χρόνια πέρασαν και όπως το δέντρο ψήλωσε και θέριεψε έτσι και το αγόρι έγινε αρσενικό κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα. Μαζί τους, μεγάλωσαν και οι σκιές που κουβαλούσαν από βλαστάρια.<br />Περνώντας ως άνδρας πια, μια συνηθισμένη ηλιόλουστη μέρα από τη γνωστή του πλατεία ο νεαρός είδε μια γυναίκα να πελεκάει το δέντρο. Της έγνεψε και αυτή τον χαιρέτησε με μια ευγενική ταλάντωση του τσεκουριού της. Τη ρώτησε γιατί έκοβε το μοναδικό δέντρο του χωριού. Του αποκρίθηκε πως το δέντρο έκρυβε τον ήλιο της. Την άφησε να ιδρώνει και συνέχισε το δρόμο του. Την άλλη μέρα την ξαναείδε στο ίδιο σημείο με το τσεκούρι καρφωμένο στο στήθος της. Ρώτησε το δέντρο γιατί το έκανε αυτό. Του αποκρίθηκε πως η γυναίκα έκρυβε τη σκιά του.<br />Το φονικό δεν άργησε να μαθευτεί. Ο άνδρας θεωρήθηκε υπεύθυνος, τον βρήκαν καταματωμένο πάνω από το πτώμα της γυναίκας να μουρμουράει στις φυλλωσιές. Δεν αρνήθηκε τίποτα. Το θέμα ήταν πως στο χωριό δεν ήξεραν από εγκλήματα. Πρώτη φορά συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν είχαν νόμους και σαν να μην έφτανε αυτό, όλοι τους ήταν υπερβολικά ψύχραιμοι για να τον τιμωρήσουν επιπόλαια και βάναυσα. Τον κοιτούσαν για ώρες, από όλες τις μεριές, πριν αποφασίσουν πως ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να του κάνουν τίποτα. Τελικά τον άφησαν ελεύθερο και αυτός συνέχισε τη ζωή του, κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6972121239394253951?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-19879865155057958902009-02-27T05:16:00.024+02:002009-02-27T06:28:00.160+02:00<em><strong>Ta Uzak Yollardan </strong></em><br /><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xitwIXB443E&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/xitwIXB443E&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object><br /><br /><em><strong>Çok Uzaklarda</strong></em><br /><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yReQRaXs1_c&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yReQRaXs1_c&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1987986515505795890?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-43155232323414970832009-02-07T23:27:00.009+02:002009-02-09T10:55:43.147+02:00Σας προσκαλώ όλους στην παρουσίαση του βιβλίου μου που θα πραγματοποιηθεί σε μικρό χώρο για να φαινόμαστε πολλοί. <br /><br />Το βιβλίο μου θα προλογίσουν ένας προσωπικός μου φίλος με ξεφτισμένα διαπιστευτήρια, μια τιβι περσόνα, ένας χάχας προκάτ, το average ραμολιμέντο σας και η Λιάνα Κανέλλη(μ-λ). <br /><br />Το βιβλίο μου δεν είναι συνηθισμένο. Πρόκειται για μια συνηθισμένη συλλογή συνηθισμένων άρθρων, συνηθισμένων σκέψεων και συνηθισμένων παρεμβάσεων η οποία αφενός καταγράφει κάτι φαινομενικά ενδιαφέρον και αφετέρου επιχειρεί να δώσει ένα νέο, προσωπικό, ανοιχτό περιεχόμενο στην έννοια της αλλαγής όπως αυτή ορίστηκε από τον νεκρό.<br /><br />Ορισμένες από τις κριτικές.<br /><br />- Τα λογοτεχνικά απόνερα μιας μονομερούς μετουσίωσης των ψευδαισθήσεων σε ζωή. <em>- Ν.Γ.</em><br /><br />- Απρόσμενα εξαιρετικό. Ένα εγχειρίδιο ρητορικής γεμάτο έξυπνα σχόλια, εύστοχες παρατηρήσεις και υπεύθυνες συμβουλές για πλήθος ανθρωποκεντρικών ζητημάτων . Η Τέχνη του να έχεις Πάντα Δίκιο θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ή έστω στα φροντιστήρια. <em>- Ρ.Φ.</em><br /><br />- Η ιστορία ενός ανθρώπου που θεοποίησε τη λογική. <em>- Θ.Ζ.</em><br /><br />- Ένα μνημείο στην αλαζονεία, μια εκνευριστική επίδειξη αστήρικτης ματαιοδοξίας χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Απαραίτητο για κάθε εγωκεντρικό παράσιτο, οι υπόλοιποι απλά αγνοήστε το. <em>- Γ.Π.</em><br /><br />- Τι θα γίνει με τις ρελάνς, όλοι χεσμένο το έχουν το copyright σε αυτή την κωλόπολη; <em>-</em><em> Αrthur Schopenhauer </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4315523232341497083?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-60826977449136003082009-02-04T07:01:00.003+02:002009-02-04T07:14:44.171+02:00Και όμως χιονίζει και στις επίπεδες επιφάνειες. <br /><br />Οι Άγγλοι μη ξέροντας τι είναι αυτό το λευκό πράγμα που πέφτει από τον ουρανό αιφνιδιάστηκαν. Η χώρα βυθίστηκε στο χάος και ο κύριος Καραμανλής για άλλη μια φορά επέλεξε να κρυφτεί αρνούμενος να αναλάβει τις ευθύνες του για την αδράνεια του κρατικού μηχανισμού. Αναλυτές εκτιμούν πως αν δε βρεθεί μέχρι και την προκήρυξη εκλογών, θα επανεκλεγεί με Φτου ξελευθερία. <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SYkhdRimWaI/AAAAAAAAAkU/8hqoG52B6Ns/s1600-h/DSC04143%CE%B2%CE%BB.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SYkhdRimWaI/AAAAAAAAAkU/8hqoG52B6Ns/s400/DSC04143%CE%B2%CE%BB.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298803223386544546" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6082697744913600308?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-35294346590223585342009-01-26T23:37:00.001+02:002009-01-26T23:39:25.167+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SX4tfUce4-I/AAAAAAAAAkM/-GfGgdqvKs0/s1600-h/amortiser-bilstein-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 398px; height: 374px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SX4tfUce4-I/AAAAAAAAAkM/-GfGgdqvKs0/s400/amortiser-bilstein-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295720227921650658" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3529434659022358534?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-27755888542998865812009-01-10T05:42:00.047+02:002009-01-19T16:43:56.050+02:00Είναι ο Ζονκ. Τραβάς την κουρτίνα και νάτος. <br />Την τραβάω ενώ στάζει ακόμα. "O Ζονκ στη μπανιέρα μου. Τι κάνεις Ζονκ;" <br />Με κοιτάει απορημένος, αμφιβάλλω αν έχει καταλάβει ακόμη. Του δίνω μια πετσέτα να τυλίξει γύρω απο το πλαδαρό κορμί του. <br />Του γνέφω να με ακολουθήσει, να κάτσει στο σαλόνι, στον καλό τον καναπέ, είναι ο Ζονκ. Ο Ζονκ είναι φίρμα. <br />Του προσφέρω ένα ουίσκι σκέτο και το πίνω. Με κοιτάει σαν κουτάβι. Δεν αντέχω τα βουρκωμένα του μάτια, του βάζω άλλο ένα και το πίνω κι αυτό. ΖΟΝΚ!<br />Τον σηκώνω αργά, το υγρό του περίγραμμα στο δέρμα για ενθύμιο, η μητέρα θα νευρίαζε αν το έκανα εγώ, αλλά αυτός είναι ο Ζονκ, όλα επιτρέπονται όταν είσαι Ζονκ.<br />Η πετσέτα του γλιστράει, δεν κάνει τον κόπο να την κρατήσει, μένει γυμνός και διψασμένος, καμιά αιδώς, βάζω ένα ποτό και το πίνω, αυτή τη φορά στην υγειά του, δεν είμαι αχάριστος.<br />Τον βγάζω στην αυλή, όλα αυτά είναι δικά μας, του δείχνω αόριστα και χαμογελάει, εδώ θα βάλουμε σταφύλι συμπληρώνω, φαίνεται να συμφωνεί.<br />Τουρτουρίζει και τον μπάζω μέσα. Τον βάζω να καθήσει στο μάρμαρο του τζακιού, σταυροπόδι. Βγαίνω έξω να φέρω ξύλα, χιονίζει, τα ξύλα έχουν πάρει νερό, δε θα ανάβουν πάλι. Μπαίνω, τον βρίσκω ακριβώς εκεί που τον άφησα, καμιά πρωτοβουλία, όλα εγώ πρέπει να τα κάνω; " Τα παιδιά πρέπει να είναι φρόνιμα, oι ερωμένες όχι.. ", μου λέει ψύχραιμος. Τα ξύλα μου πέφτουν απο τα χέρια. Δεν το περίμενα αυτό. <br />Σκύβω, η πληγή με σουβλίζει με όλη της τη δύναμη, μαζεύω τα υγρά ξύλα πονώντας, παραμερίζω το πόδι του, προσπαθώ να ανάψω τη φωτιά, με τίποτα, θέλω προσάναμμα του λέω, με κοιτάει σαν χάνος, κάτωχρος, άχρηστος εντελώς, μόνο εξυπνάδες πετάει, γιατί δεν έρχονται να τον πάρουν;<br />Κατεβαίνω στο κελάρι να πάρω φωτιστικό οινόπνευμα, το κρασί με κοιτάζει προκλητικά, η υπομονή είναι για τα αναπόφευκτα, ανοίγω ένα ανώριμο και το πίνω. <br />Μμμ.<br />Ανεβαίνω, ο Ζονκ στην ίδια στάση δίπλα σε μια ανεξήγητη φωτιά που καίει με μίσος. Κάθομαι απέναντί του θαυμάζοντας το έργο του, δεν μπαίνω στον κόπο να ρωτήσω πως το έκανε, ένας παχύσαρκος και χωρίς ήπαρ Προμηθέας δεν παύει να είναι ταλαντούχος. <br />Η ζέστη της φωτιάς τον γλαρώνει, γέρνει αναστενάζοντας, τον σκεπάζω με μια κουβέρτα, η ουλή του τη γεμίζει αίμα, δεν το κάνω θέμα. Μου δείχνει κάτι ξεψυχισμένα, το κάτω συρτάρι της βιβλιοθήκης, δίπλα στο τζάκι, εκεί φυλάω τα επιστολόχαρτα. Το ανοίγω, γράμματα, μου έγραψε γράμμα, όχι ένα, πολλά, πολύ γλυκό εκ μέρους του. <br />Βάζω ένα ποτό και δεν το πίνω, ας πεθάνει πρώτα. Πυρπολώντας τα γλυκά του γράμματα, καυτηριάζω τα δικά μου ράμματα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2775588854299886581?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-25872483005775844542009-01-01T16:06:00.000+02:002009-01-01T16:15:57.897+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SVzQBf3uFLI/AAAAAAAAAkE/jCGBKIMEOe4/s1600-h/01-the-last-days-of-santa-claus.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 353px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SVzQBf3uFLI/AAAAAAAAAkE/jCGBKIMEOe4/s400/01-the-last-days-of-santa-claus.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286328786779772082" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2587248300577584454?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-75198920593287673332008-12-25T16:57:00.005+02:002008-12-25T19:24:23.512+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SVOh2syk6eI/AAAAAAAAAj8/zZ_MQELOb70/s1600-h/a13_17286791.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SVOh2syk6eI/AAAAAAAAAj8/zZ_MQELOb70/s400/a13_17286791.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283744748944026082" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7519892059328767333?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-5104203698873055702008-12-15T03:03:00.030+02:002008-12-18T06:21:46.579+02:00Στην Αγγλία έχει νερό, πολύ. Το νερό έρχεται από τον ουρανό. Το νερό δεν το ρίχνει ο Θεός, αλλά τα σύννεφα. Είναι τα σύννεφα όμως του Θεού; Επίκαιρα ερωτήματα για τα οποία δεν έχω απάντηση. Aυτό που πρέπει να θυμάστε όμως είναι πως το νερό κάπου πάει. Πολύ πάει στη θάλασσα, που αποτελείται από αλάτι και ψάρια. Όσο δεν πέφτει στη θάλασσα πέφτει σε ανθρώπους και σε ομπρέλες. Το υπόλοιπο χαμέ. Το χαμέ το πίνουμε.<br />Χαμέ σημαίνει και σε μεγάλες ουλές στο έδαφος, τα αυτοαποκαλούμενα αναρχοαυτόνομα ποτάμια, που κυλάνε χωρίς να σκέφτονται τα φράγματα των νοικοκυραίων. Eίναι προφανές πως κανείς δεν τα έχει ενημερώσει πως η βία φέρνει βία(για περισσότερα αφοριστικά δίστιχα του σωρού πάτα 1 με numLock).<br />Ο συλλογισμός είναι απλός λοιπόν. Πολύ νερό - πολλά ποτάμια.<br />Τα ποτάμια είναι πολύ χρήσιμα, γιατί είναι μακρουλά και νερουλά. Έτσι οι βάρκες ρολάρουν στο κουτουπιέ.<br />Ποτάμια->Βάρκες->Κωπηλασία<br />Η κωπηλασία είναι ωραίο άθλημα. Γυμνάζει όλο το σώμα, τα νεύρα, το στομάχι και προκαλεί φουσκάλες οι οποίες στην Ελλάδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επίκληση έντονης εργατικής προϋπηρεσίας (βλ. "Εγώ δούλεψα για να γίνω μαλάκας, δεν τα βρήκα έτοιμα", με ταυτόχρονη επίδειξη χεριών).<br /><br />Δυστυχώς εδώ στο βορρά οι φουσκάλες μας δεν επιτελούν τέτοιο ρόλο και μένουν ανεκμετάλλευτες. Δύο πράγματα κάνουμε μόνο, τραβάμε πολύ κουπί και ξέρουμε από καλό κωλόκρυο. Το νερό έχει την τάση να πιτσιλάει και υγρά ρούχα το Δεκέμβρη στους μείον 2 προσφέρονται για στιγμές καρδιοαγγειακής χαλάρωσης και κατάρας των θείων(από τη μεριά της μητέρας για τους θρησκόληπτους). Παρ'όλα αυτά γουστάρουμε γιατί μην έχοντας πρόβλημα επιβίωσης πρέπει να βρούμε κάτι για να εκτονώσουμε τα πρωτόγονα, αρρενωπά μας ένστικτα(+για ξεκάρφωμα επειδή μας αρέσει η Αμελί).<br /><br />Σήμερα έπεσε πολύ κουπί, πολύ κρύο και μερικά λουκάνικα στο ενδιάμεσο.<br />Οι ιθαγενείς παράγουν ποιοτικά λουκάνικα σε γεύσεις που ευφραίνουν καρδιά και ουρανίσκο.<br />Το οπτικοακουστικό υλικό λέει όλη την αλήθεια and then some more(σημ. η βάρκα μας δεν είναι αποκλίνουσα).<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_S2rY32_i8Q&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_S2rY32_i8Q&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-510420369887305570?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-85087867829410575692008-12-10T00:56:00.007+02:002008-12-18T06:21:34.619+02:00Διαλέγουν καλές φωτό<br /><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/ST8JPjNziOI/AAAAAAAAAjc/vl395h8su7M/s1600-h/DSC04031jpg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277947451057342690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/ST8JPjNziOI/AAAAAAAAAjc/vl395h8su7M/s400/DSC04031jpg.jpg" border="0" /></a></p><p align="center"> </p><p align="center"> </p><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/ST75LT1BAFI/AAAAAAAAAjM/_6iYzNXqTmU/s1600-h/DSC04031.JPG"></a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8508786782941057569?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-72210794286365917632008-11-30T05:36:00.017+02:002008-11-30T06:35:19.368+02:00Για να μη ξεχνιόμαστε, σε χρονολογική σειρά.<br /><strong>Σορσελίν, η δίκαιη Μάγισσα</strong>-><a href="http://redridingmood.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">http://redridingmood.blogspot.com/2008/06/blog-post.html</a><br /><strong>Η Σορσελίν και η Μέρα της Αναίμακτης Καραμπόλας</strong>-><a href="http://redridingmood.blogspot.com/2008/06/blog-post_28.html">http://redridingmood.blogspot.com/2008/06/blog-post_28.html</a><br /><strong>Η Σορσελίν και το Τρεχαντήρι του Ουρανού</strong>-><a href="http://redridingmood.blogspot.com/2008/08/h.html">http://redridingmood.blogspot.com/2008/08/h.html</a><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">H Σορσελίν και το Σχετικά Πάνσοφο Δέντρο</span></strong><br /><br />ΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΧΙΙΙΧΙ,<br />ΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΧΙΙΧΙ<br />"Αχ καταραμένη Φιφί, θα σε σπάσω μια μέρα!", μουρμούρισε η Σορσελίν...<br />ΧΙΧΙΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΜΗ ΜΗ ΜΗ!!<br /><br />Ο Ζυλιέν και η Φιφί κυνηγούνταν στο κατάστρωμα στα πλαίσια ερωτικού παιχνιδιού. Η Σορσελίν ξύπνησε, περιεργάστηκε και τους δύο χαμογελώντας με προσμονή και κατέβηκε στο στοιχειώδες αμπάρι να βρει τη Μπαχριγιέ.<br />- Καλώς την ωραία κοιμωμένη.<br />- Γιατί κατέβηκες στα σκοτάδια μελαμψό κουκλάκι μου;<br />- Έβγαλε σορόκο, έτσουξε η μύτη μου.<br />- Πότε πρόλαβες να μουτσοποιηθείς, τόση ώρα κοιμόμουν;<br />- Έχεις υπ'όψη σου τη διαφορά μούτσας και μούτζας;<br />- Νεύρα; Ποιος σε πείραξε, τα παιδιά που παίζουν στο κατάστρωμα; Mη τα ξεσυνερίζεσαι.<br />- Βρωμοκοπάνε ευτυχία.<br />- Κι από πότε έγινες χαιρέκακη εσύ.<br />- Έχει καμιά ώρα.<br />"Land ahoooooy!", ακούστηκε να σκούζει η Φιφί από πάνω τους.<br />Aνέβηκαν πάνω, ο Ζυλιέν είχε πιάσει τη Φιφί και μια κατάφυτη οροσειρά διαγραφόταν στον ορίζοντα.<br /><br />Σουρούπωνε καθώς οι τέσσερίς τους κοίταζαν τις βουνοκορφές που πλησίαζαν.<br />- Eπιτέλους, φτάσαμε.<br />- Που;<br />- Δεν ξέρω.<br />- Πηγαίναμε κάπου δηλαδή τόση ώρα;<br />- Έχω μπερδευτεί, ποιος λέει τι;<br />- Eίναι προφανές πως η περιγραφική διάθεση του συγγραφέα περνάει κρίση.<br />- Συγγραφέας, βαριά λέξη.<br />- Και πως να τον πω;<br />- Αφηγητή;<br />- Συνήθως ο αφηγητής είναι κι αυτός δημιούργημα του συγγραφέα, οπότε μάλλον όχι.<br />- Μπλόγκερ;<br />- Kιτς.<br />- Διαφωνώ, είναι trend.<br />- Τί ειναι το trend;<br />- Είναι μια τσούλα που παρά τις αρρώστιες της, την πηδάει όλος ο κόσμος.<br />- Eννοείς κάτι σαν το facebook.<br />- Όπως και να τον πεις πάλι δεν ξέρουμε ποιος μιλάει τόση ώρα.<br />- Δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερη σημασία σε αυτόν το διάλογο.<br />- Και πότε έχει;<br />- Όταν κρίνεται απαραίτητο να διαχωριστούν οι ρόλοι μας μάλλον.<br />- Συμφωνώ.<br />- Και υπάρχει κάποιος πρακτικός κανόνας, ώστε ο σχετικά υποψιασμένος αναγνώστης να ξεχωρίζει αυτόματα τον εκάστοτε ομιλητή;<br />- Μπορείς να πεις πως στην πορεία, καθένας μας αναπτύσσει ενα χαρακτήρα και μαζί του έναν συγκεκριμένο τρόπο ομιλίας ο οποίος τον διαχωρίζει απο τους άλλους.<br />- Μαλακίες, απλώς βαριέται.<br />- Αυτή παραδείγματος χάριν ήταν η Μπαχριγιέ.<br />- Eύκολο!<br /><br />Ο Ζυλιέν σταθεροποίησε το τιμόνι, η Σορσελίν σταθεροποίησε το Ζυλιέν, η Φιφί παρίστανε με χάρη τη χαζή και η Μπαχριγιέ σκαρφάλωσε στο κατάρτι να λύσει το πανί γαβγίζοντας διαταγές θαλασσόλυκου.<br />- Βίρα το ρεμέντζο Φιφί.<br />- Mπαρδόν;<br />- Γιάλωσε το με το ακρόπρωρο, θα μας ρίξει το ανεμοσούρι στα βράχια!<br />- Που να βάλω τί;<br />- Tράβα το γαρλίνο μωρή καριόλα!<br />- Aχ δεν ξέρω από αυτά, καριόλα είναι η άγκυρα;<br /><br />Το τρεχαντήρι άραξε στη πλαγιά με ένα ελαφρύ ταρακούνημα και σταθεροποιήθηκε.<br />"Ωραία...κατεβαίνουμε.", είπε η Σορσελίν και βάζοντας το δεξί της χέρι στην κουπαστή, σάλταρε πάνω στα αγριόχορτα με αυτοπεποίθηση. Οι υπόλοιποι την ακολούθησαν.<br />"Μονοπάτι προς την κορυφή, βολικό."<br />Ανηφόρισαν.<br /><br />Περπατούσαν αρκετή ώρα. Η Φιφί ως η μικρότερη εδικαιούτο να αρχίσει πρώτη τα παράπονα.<br />"Αχ κουράστηκα...", νιαούρισε*.<br />Ο Ζυλιέν τη στήριξε πιάνοντάς την απαλά από τη πλάτη και η Σορσελίν πιάνοντάς την τρυφερά από τη μέση. Η Φιφί χαμογέλασε και στους δύο. Η Μπαχριγιέ έκλασε αδιάφορα*.<br />Η ανάβαση συνεχίστηκε μέχρι μια αξιοπρόσεκτη ξύλινη πινακίδα.<br /><br />ΣΧΕΤΙΚΑ ΠΑΝΣΟΦΟ ΔΕΝΤΡΟ 4km<br />ΠΕΠΟΝΙΑ - ΓΕΝΙ ΜΑΧΑΛΑΣ 6km<br />ΚΑΤΩ ΜΗΤΡΟΥΣΙ 17km<br /><br />- Τι περίεργα μέρη, δεν τα ξέρω<br />- Πρέπει να έχουμε απομακρυνθεί πολύ από την Κοιλάδα.<br />- Αχ Ζυλιέν, πάμε Κάτω Μητρούσι, ακούγεται τόσο εξωτικό!<br />- Ό,τι θέλει το Φιφάκι μου.<br />- Είναι 17km και εσύ δε μπορείς να πάρεις τα πόδια σου.<br />- Θα με κουβαλήσει ο Ζυλιέν μου, ε Ζυλιέν;<br />- Ό,τι θέλει το Φιφάκι μου..<br />- Κοίτα, επειδή ο Ζυλιέν την είδε μουλάρι δε θα περπατάω εγώ όλη νύχτα. Πάμε δέντρο, είναι κοντά.<br />- Μα δέντρο;; Και δεν είναι καν πάνσοφο, σχετικά λέει. Τι λες κι εσύ Zυλιλουλίνι*;<br />- Ό,τι θέλει το Φιφάκι μου...<br />- Η Μπαχριγιέ έχει δίκιο, πάμε πρώτα μέχρι αυτό το Δέντρο να ξεκουραστούμε και να δούμε αν μπορούμε να καταλάβουμε που είμαστε. Μετά βλέπουμε.<br />Η Μπαχριγιέ επιδοκίμασε την απόφαση της Σορσελίν, η Φιφί τη δέχτηκε με σιωπηλή συγκατάβαση, ο Ζυλιέν αναστέναξε ανακουφισμένος, διακριτικά.<br /><br />Το μονοπάτι τους οδήγησε σε ένα πυκνό δάσος. Περπατούσαν αργά και με σύνεση. Πέρασε αρκετή ώρα πριν δουν τις φυλλωσιές να εξαφανίζονται σταδιακά και να διανοίγεται μπροστά τους ένας άδεντρος κύκλος. Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, αλλά το ξέφωτο στο οποίο είχαν καταλήξει λουζόταν στο φεγγαρόφωτο. Στο κέντρο του λάμποντας σχεδόν από την αντανάκλαση, στεκόταν καρτερικά ένα σχετικά γέρικο, σχετικά πάρα πολύ μεγάλο δέντρο.<br />Το πλησίασαν με θαυμασμό. Κουρασμένοι καθώς ήταν, κάθισαν ακουμπώντας τις πλάτες τους στο ρυτιδιασμένο κορμό και ξαποστάσανε.<br /><br /><strong>"ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ"</strong><br />Ανασκουμπώθηκαν ξαφνιασμένοι.<br />- Ποιός φωνάζει γαμώ;<br /><strong>- Εγώ, το σχετικά πάνσοφο δέντρο!</strong><br />Η Φιφί πισωγύρισε τρομαγμένη και άφησε μια τσιρίδα διακρίνοντας στον μέχρι πρότινος άψυχο κορμό δύο χειλάρες να σχηματίζουν ένα ηλίθιο χαμόγελο.<br />Η Σορσελίν κοιτούσε τα ίδια χείλια απορημένη και η Μπαχριγιέ τσατισμένη. Ο Ζυλιέν είχε μείνει μαλάκας.<br /><strong>- Συγχωρήστε με για το ξάφνιασμα, αλλά σας περίμενα πιο νωρίς, είδα πως δεν ερχόσασταν και με πήρε ο ύπνος.</strong><br />- Κλασικός γέρος.<br /><strong>- Χα χα, εσύ πρέπει να είσαι η Μπαχριγιέ, χαίρω πολύ!</strong><br />Το σχετικά πάνσοφο δέντρο άπλωσε ένα από τα πελώρια καταπράσινα κλαδιά του στη Μπαχριγιέ για να συστηθεί.<br />- Συγγνώμη, αλλά δε δίνω τα χέρια μου σε ομιλούντα δέντρα. Είναι θέμα επαφής με την πραγματικότητα.<br /><strong>- Καταλαβαίνω τη δυσπιστία σου.Δε συναντάς κάθε μέρα σχετικά πάνσοφα δέντρα σαν και μένα.</strong><br />- Thank god.<br /><strong>- Είναι απλά θέμα εμπιστοσύνης όμως. Kατανόησης της μέχρι τώρα πορείας σας. Αν συνειδητοποιήσετε τη φύση της μέχρι τούδε διαδρομής σας, μπορείτε να συνειδητοποιήσετε και να δεχτείτε τα πάντα. </strong><br />- Τί τούδε ρε;<br /><strong>- </strong><strong>Σκεφτείτε πως ήρθατε εδώ. Αναλογιστείτε όλα τα γεγονότα που σας οδήγησαν σε μένα, το σχετικά πάνσοφο δέντρο. Το ταξίδι σας ήταν προϊόν μοίρας, αλλά και επιλογής. Ο συνδυασμός αυτών των δύο σας έφερε εδώ. Και όχι άδικα. Έχω να σας πω πολύ σημαντικά πράγματα, είμαι το σχετικά πάνσοφ--</strong><br />- Το'παμε, τελείωνε.<br /><strong>- Καλά, μη σας κουράζω. Βρίσκεστε εδώ για ένα σκοπό. Και όσο παράλογα και αν σας φαίνονται όλα αυτά, σκεφτείτε...<br /></strong>Δύο κουφάλες άνοιξαν ψηλά στον τεράστιο κορμό, και τα μάτια του δέντρου, κρυμμένα μέχρι τώρα, φώτισαν σαν πυρακτωμένες οπές, εστιάζοντας στη Σορσελίν.<br /><strong>- ...σκεφτείτε, πως κόντρα σε κάθε λογική, η φίλη σας, είναι μάγισσα</strong>.<br />- Γεγονός.<br /><strong>- Αλήθεια λοιπόν, τι είναι πιο παράλογο, ένα ομιλόν δέντρο στη μέση του πουθενά ή μια κυνική νεαρά που τα χέρια και το βρακί της ξερνάνε φωτιά;<br /></strong>- Το ομιλόν δέντρο στη μέση του πουθενά.<br /><strong>- Υποκειμενικό.<br /></strong>- "Σε ποιο σκοπό αναφέρεσαι", επενέβη η Σορσελίν .<br /><strong>- Δε σε προβλημάτισαν ποτέ οι δυνάμεις σου; Aπό που ήρθαν; Πώς; Γιατί;<br /></strong>- Όχι.<br /><strong>- Είσαι πολύ χύμα, έτσι;<br /></strong>- Το κατά δύναμιν.<br /><strong>- Μάθε λοιπόν, πως έχεις μια αποστολή. Όλα είναι μέρος της. Οι δυνάμεις σου, οι φίλοι σου, το σώμα σου*, το τρεχαντήρι, το ξυπνητήρι.<br /></strong>- Θα το σπάσω μια μέρα.<br /><strong>- Όλη σου η ζωή Σορσελίν, έχει ενα σκοπό. Δεν είσαι τυχαίο παράγωγο αναπαραγωγικής διαδικασίας. Είσαι η λύση στο χάος ή το χάος. Είσαι η επιβολή του νόμου ή η κατάλυσή του. Είσαι αυτή που περιμέναμε ή το λάθος που θα πληρώσουμε. </strong><br />- Πολλά δεν είμαι;<br /><strong>- Τα πάντα έχουν σημασία Σορσελίν. Και η πιο ανεπαίσθητη αλλαγή πορείας. Ακόμη και αυτή η χίμαιρα, που αιχμαλώτισε τη ματιά σου, στην πλώρη του τρεχαντηριού, είναι ασύλληπτης, με την πρώτη ματιά, σπουδαιότητας.<br /></strong>- Γιατί; Τί σχέση έχω με την κοπελιά;<br /><strong>- Είναι ο καθρέπτης σου.<br /></strong>H μυτούλα της Mπαχριγιέ κουνιόταν σαν τρελή εδώ και ώρα με αυτά που άκουγε, ήταν θέμα χρόνου να αρχίσει να τα χώνει.<br />- Ψιτ, δέντρε.<br /><strong>- Ναι;<br /></strong>- Nα σου πω, πολύ τηλεόραση βλέπεις, όλα γινονται για ένα σκοπό, μας έφερε εδώ η μοίρα, υπάρχει ένα σχέδιο και τ'αρχίδια μου κουνιούνται, έστριψε ο άλλος ο μαλάκας το τιμόνι κατα'δώ και ήρθαμε.<br /><strong>- Και νομίζεις τυχαία το έστριψε κατα'δώ...;<br /></strong>- Ε ναι βρε μαλάκα, τυχαία το έστριψε, νομίζεις έβλεπε καν που σκατά έστριβε, δεν έχεις καταλάβει οτι χαζεύει τα βυζιά της αλληνής εδώ και ενάμιση επεισόδιο;<br />- "Ζυλιέν, λέει αληθεια;", διαμαρτυρήθηκε βουρκωμένη η Φιφί.<br />- "Ε, τι, συγγνώμη;", ψέλλισε ο Ζυλιέν που σύντομα έκλεινε δύο επεισόδια.<br />- Ρε ηλίθια, θα ντυθείς καμιά ώρα ή θα περιμένεις να σε γκαστρώσει πρώτα;<br />- "Γιατί να ντυθώ; Zέστη έχει.", αντέταξε με περισσή ευφράδεια η Σορσελίν.<br />- Zυλιέν!<br />- Φιφί μου!<br />Η Φιφί έτρεξε προς το δάσος σε έξαλλη κατάσταση ακολουθούμενη από τον ικέτη Ζυλιέν.<br />- Σκατά τα έκανες.<br />- Δε φταίω εγώ, έχω τραυματική παιδική ηλικία. Αν δεν εμφανίσω έντονη σεξουαλικότητα θα αποτελέσω ψυχολογικό παράδοξο.<br /><strong>- ΣΟΡΣΕΛΙΝ!<br /></strong>- Τι θες καλέ κι εσύ, γιατί φωνάζεις;<br /><strong>- Θυμήσου. Τα φτερά της χίμαιρας, είναι η νομοθετική σου σοφία. Η στενάχωρη μορφή της, το σκυθρωπό δικαστικό σου προσωπείο. Το ξίφος της, η εκτελεστική σου ράβδος. Είσαι η γεννήτρια του νόμου, η ερμηνεία του νόμου, η επιβολή του νόμου.<br /></strong>- Γαμάω δηλαδή.<br /><strong>- Η ωριμότητα με την οποία προσεγγίζεις το θέμα μας γεμίζει σιγουριά.<br /></strong>- Ποιούς;<br /><strong>- Δεν ξέρω.<br /></strong>- Έλα, άστα αυτά, αφού ξέρεις.<br /><strong>- Και να ξέρω δε μπορώ να σου πω.<br /></strong>- Γιατι βρε, σε μένα, στο Σορσελινάκι;<br /><strong>- Mη με πιέζεις, σε παρακαλώ.<br /></strong>- Ούτε αν σου δώσω...ενα φιλάκι*.<br /><strong>- Είπα όχι.<br /></strong>- Μφφ, μουντρούχε.<br /><strong>- Πρέπει να φύγεις τώρα, οι κάτοικοι της κομητείας Γκαστόνε, και όχι μόνο, σε χρειάζονται. Πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου, ενώ επιτελείς το έργο σου. Οι αποφάσεις που θα πάρεις μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο σου και τον κόσμο όλων όσων θα βρεθούν στη σφαίρα επιρροής σου, η οποία, δυνητικά, περικλείει τα πάντα. </strong><br /><strong>Είσαι μια αυτόφωτη, αυτόνομη, αυτάρκης δημοκρατία, είσαι το τέλειο απολυταρχικό πολίτευμα με την τέλεια φιλελεύθερη αμφίεση. Αντιλαμβάνεσαι την ευθύνη;</strong><br />- Nαι ρε, χαλλαρά*. Μπαχριγιέ, πάμε γιατί χαζά χαζά πάγωσε ο κώλος μου.<br /><br /><br /><strong>Κριτικό Υπόμνημα<br /></strong><em>*νιαούρισε:</em> νιάου-νιάου<br /><em>*έκλασε αδιάφορα:</em> ένδεια τρόπων, περίσσευμα ουσίας(;)<br /><em>*Ζυλιλουλίνι:</em> ευνουχιστικό υποκοριστικό του Ζυλιέν. <em>βλ. Αλέξης->Αλεξουλιλίνι(άκλιτο, ΑΔΟΚΙΜΟ)<br />*το σώμα σου:</em> Ένδειξη πως το μάτι του δέντρου παίζει><em>πιθαν. πορνόδεντρον - είδος βελανιδιάς<br />*φιλάκι:</em> σεξουαλική παρενόχληση σε περιβάλλον εργασίας - Douze points<br /><em>*χαλλαρά:</em> Τυπογραφικό λάθος της πρώτης έκδοσης, χρησιμοποιηθήκε κατά κόρον ως επιχείρημα για τοποθέτηση της πατρότητας της Σορσελίν στη Θεσσαλονίκη, απορρίφθηκε με ένταση από πλειάδα μελετητών <em>[Fischmark: p.284...as from all of the above, Sorcelin is not even likely from Thessaloniki ...], [Jean-Traveaux: c'est drôle, juste drôle, j'ai rien d'autre à dire], [Koυλιούμπας: Μη με τρελαίνετε τώρα, μη με βουρλίζετε!]</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7221079428636591763?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-19171268481230616012008-11-24T19:03:00.020+02:002008-11-26T03:00:36.577+02:00<p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SSrf1bJeG_I/AAAAAAAAAZ4/xssIHGa3mkk/s1600-h/gkaraz1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272272422704126962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SSrf1bJeG_I/AAAAAAAAAZ4/xssIHGa3mkk/s320/gkaraz1.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><div align="center"></div><br /><br /><div align="center"></div><br /><br /><div align="center"></div>Η ιδανική γκαραζοκουκούλα.<br /><br /><div align="center"></div><br /><br /><div align="left"> </div><br /><br /><br /><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong></strong></p><p align="left"><strong>Edit:</strong> Τα βελάκια ΔΕΝ είναι δικά μου και, brace yourself, ούτε η γκαραζοκουκούλα(η πάρα πολύ μεγάλη). </p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left">κλικ εδώ για την ιδανική γκαραζοκουκούλα (στήν όχι-και-τόσο ιδανική τιμή)-><u><span style="color:#0066cc;"><a href="http://tinyurl.com/6mjwrh">http://tinyurl.com/6mjwrh</a><a href="http://www.blogger.com/[url=http://www.telemarketing.gr/default.asp?pid=5&amp;itm=5279&amp;ct=135&amp;la=1&amp;ref=pathfinder]κλικ"></a></span></u></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1917126848123061601?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-51522313967741994912008-11-17T04:08:00.015+02:002008-11-17T06:21:39.528+02:00<strong>Question number 1</strong><br />As from recently, a distinct possibility that G. A. Papandreou will become the next prime minister of Greece has emerged. Leaving aside the given fact that the ruling power of the occasional prime minister is disproportionate to the actual powers of various, mostly economic, interests, discuss and if possible analyse: 1) How this rather unexpected turn of events came to be. 2) What does this say about the leverage that certain greek families have in the formation of foregone leaderships. 3) How the fuck is this even remotely possible.<br /><br /><strong>Question number 2</strong><br />If these predictions eventually come true, what you think will be the results of the ascend of Mr. Papandreou to power? Will there be any? Will the people feel any difference? People should even care? People should be afraid? Is this madness? Will Sparta burn to the ground?<br /><br /><strong>Question number 3</strong><br />Compare Mr. Papandreou's path to hellenic domination with this of Barack Obama. If you were asked 3 years ago what would be more probable, a black President of the United States of America or Little George, as he is called in Greece, leading PA.SO.K. to victory, what would you have answered? Is your answer any different now? Does this mean that life is one big, unpredictable bitch, and if yes, why?<br /><br /><strong>Question number 4</strong><br />The win of Barack Obama made several political analysts, and Obama himself, talk about the revival of the American dream. If Mr. Papandreou also wins at the coming elections, you believe we should speak about the formation of a Greek dream? If that is the case, which dream you think is the most hilarious? Can you, according to these two dreams, define the differences between a dream and a nightmare? Isn't a nightmare a dream too? And if that's so, how come some people's dreams are other people's nightmares? Would you say that personal goals, petty ambitions and illusions of grandeur are the only things distinguishing the former(dream) from the latter(nightmare) for every living person?<br /><br /><strong>Question number 5</strong><br />Consider the aftermath of a Mr. Papandreou rise to power. Could you safely say that after this, "Impossible is Nothing"? And additionally, you would conclude that this is fate and fate is unavoidable <em>or</em> that fate does not exist and history is formed through mass condemnation of irrational events?<br /><br /><strong>Question number 6</strong><br />Finally, define yourself. Are you the extreme one who will move out of the country loathing the decadence of your fellow citizens? Are you the mere despiser whose nightmare came true? Are you the mere supporter whose dream came true? Are you the dissapointed, who chose the lesser evil? Are you the realist, who couldn't care less? Are you the apolitical for whom there is not even an event to care for? Are you the rich, who is not obliged to care? Or are you the one who gladly accepts that Morpheus has a great sense of humour?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5152231396774199491?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-81236271857604997992008-11-04T07:04:00.016+02:002008-11-05T15:14:30.051+02:00<div align="center"></div><br /><br /><div align="center">Το Calais είναι Αμμόχωστο...<br /></div><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SQ_boEM_wzI/AAAAAAAAAYg/71VJdz5hj0E/s1600-h/DSC03503.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264667970788901682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SQ_boEM_wzI/AAAAAAAAAYg/71VJdz5hj0E/s400/DSC03503.JPG" border="0" /></a><br />...αλλά το νερό είναι κομμένο...</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264680876415670242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SQ_nXRaMV-I/AAAAAAAAAY4/TGW1Sa4wzNc/s400/DSC03524.JPG" border="0" /><br /><div align="center">...και η τροχαία σε σταματάει στα πιο απίθανα μέρη.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264682214835583874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SQ_olLaXe4I/AAAAAAAAAZA/tNonGes_pes/s400/DSC03508b.jpg" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8123627185760499799?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-51014832535762387802008-10-22T03:33:00.007+03:002008-10-22T03:40:38.710+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SP52UGwobbI/AAAAAAAAAYQ/6mlo7eD5oEg/s1600-h/lelosandgirlfriend.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259771502599368114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SP52UGwobbI/AAAAAAAAAYQ/6mlo7eD5oEg/s400/lelosandgirlfriend.jpg" border="0" /></a><br /><div align="left"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SP51p9qC0DI/AAAAAAAAAYI/ee-AY3dTjiE/s1600-h/lelosandgirlfriend.jpg"></a></div><br /><p></p><br /><p></p><br /><p></p><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p>Λέλο... :(</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5101483253576238780?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-31290149584792087462008-10-18T03:30:00.014+03:002008-12-18T06:21:19.069+02:00Kαταπληκτική απορία αλλοδαπού - όχι Άγγλου - συμφοιτητή.<br /><strong></strong><br /><strong>'Greece...? </strong><strong>This is in Mykonos, isn't it?'</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3129014958479208746?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-53951810877675870232008-10-14T04:11:00.008+03:002008-10-14T05:01:04.109+03:00Θα ρίξει καμιά βροχή να σταματήσουν οι Άγγλοι να κάνουν ηλιοθεραπεία στο γκαζόν, έχουμε γκαγκανιάσει, αν ήθελα ήλιο Οκτώβρη μήνα καθόμουν Μαλδίβες με τους ιθαγενείς να μου τραβάνε το γουηντ σερφ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5395181087767587023?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-39686941225778018362008-10-05T05:08:00.009+03:002008-10-05T20:54:43.649+03:00Oρμώμενος από το σχόλιο του φίλου borha the cobra(συναρπαστική ονοματολογία όπως πάντα) θα πω λίγα πράγματα για το Α.Π.Θ. και για όσους ενδιαφέρονται να το σπάσουνε.<br />Τα κτίρια στην πλειοψηφία τους είναι γερά και κακόγουστα, δε φτάνουν σιδερολοστοί και πέτρες αν θέλετε να κάνετε σοβαρή δουλειά. Το άσυλο επιτρέπει κομπρεσέρ(δεν το αναφέρει ρητά, αλλά μη αναφορά συνιστά μη απαγόρευση) οπότε μπορείτε να φέρετε από το σπίτι ή να νοικιάσετε ένα εκεί(στο εργοτάξιο του μετρό μπροστά στη θεολογική).<br />Αν δε θέλετε να προξενήσετε φθορές στα ίδια τα κτίρια μπορείτε να σπάσετε τις μπάρες οι οποίες υπάρχουν για αυτόν ακριβώς το λόγο. Σύμφωνα με στατιστικές το Α.Π.Θ. έρχεται πρώτο στην κατανάλωση μπάρας στην Ελλάδα με παραγγελίες που ξεπερνούν τις 27 ημερησίως με το δεύτερο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. να έρχεται πολύ πίσω (11/ημέρα).<br />Οι Μπαράδες, ειδικές ομάδες επιφορτισμένες με το σπάσιμο των μπαρών, δέχονται και πρωτοετείς με καλό βαθμό απολυτηρίου(16+). Εναλλακτικά μπορείτε να εκτονωθείτε στους φύλακες που συνήθως είναι τοποθετημένοι κοντά στις μπάρες για να εντοπίζονται πιο εύκολα. Όπως έγινε πρόσφατα γνωστό, οι επιτιθέμενοι σε φύλακες μπορούν όχι μόνο να τους σαπίσουν στο ξύλο, αλλά κατά περίπτωση, αν ο φύλακας αναγνωριστεί ως ρουφιάνος/χαφιές/ασφαλίτης να ακολουθήσει και σεξουαλική κακοποίηση. Εξ αιτίας αυτού και του ότι μόνο οι πιο επιφανείς Μπαράδες μπορούν να συμμετέχουν σε τέτοιες πράξεις, τα μέλη της ομάδας αυτοαποκαλούνται Κολομπαράδες.<br />Πρέπει πάντως να σημειωθεί πως με την ανοχή της κοινής γνώμης η οποία αλλάζει εύκολα γνώμη, η αστυνομία μπορεί πλέον να εισέλθει και να προβεί σε συλλήψεις στο χώρο του πανεπιστημίου. Η προσοχή όλων είναι επιβεβλημένη, καθώς ο νόμος δεν άλλαξε, απλά μπήκε σε εφαρμογή, επειδή τώρα το επιτρέπουν οι συνθήκες. Συμπέρασμα; Όχι πέτρες, όχι καμμένες σημαίες, σε Εγνατία και Εθνικής Αμύνης, αν δεν τρέχετε γρήγορα και αν δεν είστε περισσότεροι από τα ΜΑΤ.<br />Στο θέμα του πρύτανη και τον παρελθόντα τραυματισμό του, πρέπει να διευκρινίσω κάποια γεγονότα. Τον πρύτανη δεν το δείρανε, απλά κάτι πάτησε και έπεσε, μάλλον σκατά. Το θετικό είναι πως δεν έπεσε πάνω τους, αλλά σε ενα καδρόνι. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πως οι πρωτοετείς δεν έχουν δικαίωμα να βαράνε τον πρύτανη χωρίς την παρουσία επί πτυχίω φοιτητή.<br />Συγκεκριμένα, στην ερώτηση του φίλου borha the cobra, κατά το rambo the dambo, του συνιστώ το τμήμα Ηλεκτρολόγων ανεπιφύλακτα. Είναι τέλειο και τα ορεκτικά του είναι απλά α-πι-στευ-τα.<br />Σε ότι αφορά την ακαδημαϊκή του αξία, το Α.Π.Θ. είναι καλό, αν εξαιρέσεις το 57% των καθηγητών - κομματικοδιορισμένοι αμαρτωλοί μπάσταρδοι - και το 81% των φοιτητών - βαριέμαι, τάβλι, βαφή.<br />Κλείνοντας θέλω να πω πως το A.Π.Θ. είναι πολύ μεγάλο, έχει κορίτσα έμορφα που δεν τα φανερώνει και τα κυλικεία μας σερβίρουν νηστήσιμα Κυριακή του Πάσχα για τους αθεράπευτα δογματικούς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3968694122577801836?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-83863003168609850092008-10-01T03:26:00.007+03:002008-12-18T06:20:56.257+02:00<div align="center">Click to enlarge</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SOLIXxJC5YI/AAAAAAAAAXI/rw4ceKer3DE/s1600-h/DSC03265ofi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251980426121241986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SOLIXxJC5YI/AAAAAAAAAXI/rw4ceKer3DE/s400/DSC03265ofi.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SOLE8EmVKEI/AAAAAAAAAXA/dOiULYmwKLA/s1600-h/DSC03265%CE%BFf.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8386300316860985009?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-75033775809597644282008-09-27T17:28:00.005+03:002008-12-18T06:20:01.906+02:00<div align="center">Click to Enlarge<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SN5VSS6viUI/AAAAAAAAAWw/-redoJRxfJ8/s1600-h/DSC03216%CE%BF.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250727988364806466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SN5VSS6viUI/AAAAAAAAAWw/-redoJRxfJ8/s400/DSC03216%CE%BF.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7503377580959764428?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-43437666699589862882008-09-26T03:16:00.011+03:002008-09-26T03:25:43.450+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SNwrbVlrkNI/AAAAAAAAAWg/FEdavgJ27js/s1600-h/Understand-Huh-Hunh.jpg"></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SNwrN79S3jI/AAAAAAAAAWY/fSQPz3sHr-k/s1600-h/Understand-Huh-Hunh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250118784040230450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_C9a9sDnP5HQ/SNwrN79S3jI/AAAAAAAAAWY/fSQPz3sHr-k/s400/Understand-Huh-Hunh.jpg" border="0" /></a><br /><br />Λέλο.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4343766669958986288?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-18565838433515387442008-09-24T04:56:00.014+03:002008-09-24T05:14:10.917+03:00Ο Χότζας στα γεράματα έπαθε ακράτεια και στον ύπνο του τα έκανε πάνω του. Θέλοντας να το κρύψει από τη γυναίκα του, το πρωί δεν ήθελε να βγει από το πάπλωμα. Η γυναίκα του όμως επέμενε: "Άντε, πότε θα σηκωθείς;", τον σκουντούσε, "άντε, κουνήσου!"."Τώρα θα σηκωθώ", είπε τελικά ο Χότζας, "αλλα πρώτα άκου να σου πω τί όνειρο είδα. Σε ένα τζαμί επάνω, ένα ψηλό τραπέζι ήταν. Στο τραπέζι επάνω ένα σκαμνί και στο σκαμνί επάνω στεκόμουν εγώ. Απο κάτω τέσσερις γίγαντες σήκωναν το τζαμί, που σειόταν ολόκληρο". "Πω πω", απάντησε η γυναίκα του, "εγώ τέτοιο όνειρο αν έβλεπα, από το φόβο μου θα χεζόμουν πάνω μου!"<br />Κι ο Χότζας απαντά "Ε κι εγώ τί νομίζεις έκανα;".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1856583843351538744?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-35581709697830023982008-09-10T19:36:00.001+03:002008-09-10T19:39:11.317+03:00Γιατί μου αρέσουν τόσο τα αγγούρια;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3558170969783002398?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-84642688501770985242008-08-25T04:47:00.022+03:002008-11-30T06:48:35.906+02:00"Σκέψου πως ξεκίνησαν όλα. Δεν ξέρεις.<br />Σκέψου πως ξεκινάς το κάθε τι. Από επιλογή.<br />Σκέψου πως τελικά η υπάρξη σου είναι τυχαία. Δεν έχεις μοίρα, δεν έχεις πεπρωμένο, δεν έχεις συνέχεια, είσαι μια μεταβλητή της φύσης, είσαι ένα χ,ψ,ω και η λύση σου δεν θα έχει μεγαλείο, ούτε δικαίωση, ούτε αιωνιότητα, η λύση σου θα επέλθει με την εξίσωση, και θα παύσεις και θα παυθείς."<br /><br />"Τι περίεργη επιγραφή...", σκέφτηκε η Σορσελίν σιάχνοντας τον καλοκαιρινό της μανδύα.<br /><br />Το σχολείο είχε έρθει εκδρομή στο Μοναδικό Μουσείο. Η κομητεία δεν είχε άλλο μουσείο.<br />- Γιατί κυρία Κάρμεν έχουμε μόνο ένα γαμημένο μουσείο;<br />- Mπαχριγιέ!<br />- Και δε φτάνει που είναι μόνο ένα, είναι και γεμάτο μαλακίες.<br />- Μπαχριγιέ, αρκετά! Έξω, βγες έξω από το μουσείο αμέσως!<br />Η Μπαχριγιέ βγήκε πρόθυμα και κάθησε στα μοναδικά γρασίδια.<br /><br />Η Σορσελίν την ακολούθησε, είχε δει ήδη ό,τι ήθελε.<br />Ξάπλωσε στο χορτάρι δίπλα της.<br />- Το παρακάνες σήμερα.<br />- Τσατίζομαι ρε, τσατίζομαι, μας τραβάνε μέσα στην κωλόζεστη να βλέπουμε παπαριές.<br />- Είχε και ωραία πράγματα.<br />- Ναι, ομοίωμα του φαλλού του Ντούντλντορφ σε κλίμακα 10:1.<br />- Αλήθεια; Aυτό ομολογώ δεν το πρόσεξα.<br />- Φαντάσου. Εσύ να τα βλέπεις αυτά που σε περιτριγυρίζει ο γλίτσης. Έκθεμα θα σε κάνουν, σε εκατό χρόνια, το Πορνίδιο του κόμη Ντούντλντορφ, δίπλα στο φαλλό.<br />- Ας με βάλουν και πάνω στο φαλλό, χέστηκα. Η δικαιοσύνη προέχει έναντι πάσης άλλης σκοπιμότητας, πέραν της δικής μου.<br />- Και ποιός είναι ο απώτερος στόχος.<br />- Δεν ξέρω, όλο και κάποιον θα βρω όταν χρειαστεί. Το θέμα είναι να έχω ήδη χειραγωγήσει το κατάλληλο άτομο. Δε μπορώ να τρέχω τελευταία στιγμή.<br />- Kαλά, σκάσε, θέλω να κοιμηθώ.<br />- Υπναρού.<br />- Μάγισσα.<br /><br />Ο ήλιος έκαιγε, σαν ήλιος φυσικό, ο κήπος του Μοναδικού Μουσείου ήταν φρεσκοποτισμένος, το γρασίδι ανέδιδε υγρασία, η ζέστη έπνιγε και οι λιγοστές σκιές ήταν λιγοστές.<br />Η μία κοιμόταν, οι άλλοι θα έμεναν αρκετή ώρα μέσα και η Σορσελίν ήταν ακόμη άσπρη σαν μυθιστορηματική γαλλιδούλα με γαλακτένια επιδερμίδα διψασμένη για εποχιακής σεξουαλικότητας μελανίνη. Έβγαλε το μανδύα της και έμεινε με τα εσώρουχα. Άφησε τη Μπαχριγιέ να κοιμάται και άρχισε να βολτάρει τον περίβολο.Τα περισσότερα αγόρια έδειχναν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μουσειακούς και μη φαλλούς, παρά για ημίγυμνες έφηβες, θέμα αιδούς δεν ετίθετο.<br /><br />Ο κήπος ήταν γεμάτος αγάλματα, αντίγραφα ανύπαρκτων αυθεντικών, αυθεντικά τα ίδια δηλαδή, που ατυχώς η δική τους νεότητα τους στερούσε τη δόξα. Χάιδευε τις καλοσχηματισμένες τους καμπύλες συγκρίνοντάς τες με τις δικές της, τα έγδερνε με τα νύχια της, τα έφθειρε για να αποκτήσουν αξία γρηγορότερα, έτσι πως την έφθειρε ο πατριός της, τα κύτταρα της πέθαιναν κατά χιλιάδες από τον καυτό ήλιο, ο χρόνος ακόμη και τώρα της αφαιρούσε ζωή και την προσέφερε στα αγάλματα ως αθανασία - έπρεπε να περιμένουν τις κακουχίες να τα λιώσουν κι άλλο πριν νιώσουν τη γλυκιά πληρότητα της ματαιοδοξίας - ενώ αυτή την ένιωθε τώρα, την ζήλευαν για το παρόν της και τα ζήλευε για το μέλλον τους και μια πίσω πόρτα άνοιξε και έκλεισε και ένας άνθρωπος της απηύθυνε το λόγο.<br /><br />- Που πάς, με το μαγιώ;<br />- Δεν είναι μαγιώ.<br />- Τότε, πρέπει να σοκαριστώ.<br />- Δεν ξέρω Ζυλιέν. Πρέπει;<br />- Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ.<br />- Πού ειναι η Φιφί.<br />- Έρχεται.<br /><br />Πόρτα.<br /><br />- Ουφ, έσκασα. Σορσελίν! Εσύ μου φαίνεται έσκασες περισσότερο...<br /><br />Γέλια.<br /><br />- Που πάς με το μαγιώ;<br />- Δεν είναι μαγιώ.<br />- Τότε, πρέπει να σοκαριστώ.<br />- Δεν ξέρω Φιφί. Πρέπει;<br />- Ας ρωτήσουμε τον Ζυλιέν. Ζυλιέν, σοκαρίστηκες;<br />- Δεν έχω καταλήξει ακόμη.<br />- Τι ψεύτης που είσαι! Ωραία λοιπόν, ας πούμε πως αποτέλεσε τουλάχιστον μια ευχάριστη έκπληξη. Συμφωνείς κι εσύ Σορσελίν;<br />- Γιατί όχι;<br />- Πολύ ωραία, λύθηκε κι αυτό! Εσένα και τη Μπαχριγιέ βγήκαμε να ψάξουμε, βαρεθήκαμε μέσα..<br />- Κοιμάται.<br />- Koιμάται;<br /><br />Ξεκίνησαν με ραθυμία προς το δέντρο που κοιμόταν η Μπαχριγιέ, στην άλλη άκρη του κήπου.<br />Ο Ζυλιέν περπατούσε μπροστά και έριχνε τη σκιά του στη Φιφί. Η Σορσελίν συνέχιζε να επενδύει στο μαύρισμά της, κοιτώντας και τους δύο, εναλλάξ.<br />Ο Ζυλιέν ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερός της. Η Φίφί ένα χρόνο μικρότερή της.<br />Ο Ζυλιέν ήταν ψηλός με καστανά μαλλιά που το καλοκαίρι είχε κάνει ξανθά. Η Φιφί μικροκαμωμένη με μαύρα μαλλιά που το καλοκαίρι είχε κάνει καστανά.<br />Ο Ζυλιέν ήταν όμορφος. Η Φιφί ήταν όμορφη.<br />Ο Ζυλιέν και η Φιφί ήταν ζευγάρι.<br /><br />Έφθασαν στο δένδρο, η Μπαχριγιέ δεν ήταν εκεί.<br /><br />"Την είχα αφήσει να ροχαλίζει σαν μοσχάρι* ακριβώς εδώ", έκανε η Σορσελίν παρατηρώντας φρέσκες πατημασιές στο γυμνό απο χορτάρι βρεγμένο χώμα.<br />Χωρίς να πουν τίποτα τις ακολούθησαν. Έφτασαν στην εξωτερική περίφραξη, παραμέρισαν τη φυλλωσιά ενός πελώριου κοκοφοίνικα και πέρασαν έξω, που η βλάστηση ήταν πυκνή και ακανόνιστη. Πατημασιές δεν διακρίνονταν πια, αλλά η Σορσελίν, ως μάγισσα, έχει ανεπτυγμένο το αισθητήριο της κωλοφαρδίας. Συνέχισε να περπατάει με σιγουριά και σύντομα δικαιώθηκε, ακούγοντας τη Μπαχριγιέ να αναθεματίζει.<br /><br />- Μπαχριγιέ, μικρή μου, πού είσαι;<br />- Εδώ, κάτω.<br />- Κάτω;<br />- Έπεσα σε μια λάκα.<br />- Μαλακά;<br />- Βγάλε με έξω και άσε τα λογοπαίγνια* γαμώτο.<br />- Είσαι τυχερή, είναι η Φιφί και ο Ζυλιέν μαζί μου. Θα σε βγάλει αυτός.<br />Με μια γρήγορη ματιά στο γραμμωμένο σώμα του Ζυλιέν η Σορσελίν επιβεβαίωσε πως η επιτυχία μιας ενδεχόμενης διάσωσης θα ήταν εξασφαλισμένη.<br />- Χέστηκα ποιος θα με βγάλει, τελειώνετε.<br /><br />Ο Ζυλιέν σήκωσε τα μανίκια του μαύρου, στενού χιτώνα του και κοίταξε την τρύπα, μαζί με τη Σορσελίν. Η Φιφί κυνηγούσε μια αστακοπεταλούδα στους θάμνους.<br />- Βαθιά είναι, ε Σορ;<br />- Ναι, ίσως θα ήταν καλύτερο να γδυθείς εντελώς.<br />- Και η Φιφί;<br />- Aς γδυθεί κι αυτή αν θέλει.<br />- Χαχα.<br />- Χαχα.<br />-"Μπράβο μαλάκες, πολύ αστείο", πρόσθεσε η Μπαχριγιέ.<br />- Μπαχριγιέ, μικρή μου μυτοσκοτώστρα, τι έχει εκει κάτω;<br />- Δεν ξέρω, είναι σκοτάδι.<br />- Μήπως θες καλύτερα να κατεβούμε όλοι μάζι να ψάξουμε;<br />"Αχ, ναι, ψοφάω για περιπέτειες", πρόσθεσε η Φιφί που έχοντας βαρεθεί το κυνήγι είχε προστεθεί στην παρέα των τρυποθεατών.<br />Η Σορσελίν έπιασε το χέρι του Ζυλιέν και τον καρπό της Φιφί, κούνησε ανεπαίσθητα το μπούστο της και με μιας οι τρεις τους μεταφέρθηκαν ως διά μαγείας*, μέσα στη σπηλιά, δίπλα στη Μπαχριγιέ.<br /><br />"Ήρθαμε!", αναφώνησε χαρούμενη η Φιφί διακρίνοντας τη φιγούρα της Μπαχριγιέ.<br />"Συγχαρητήρια, πάμε τώρα."<br />"Αχ, όχι, όχι, ακόμα δεν φτάσαμε!Σορσελίν, φώτισε, φώτισε να δούμε τι υπάρχει ολόγυρά μας. Αν κρίνω από την ηχώ είμαστε σε μεγάλο σπήλαιο!"<br />Η Σορσελίν έβγαλε το ραβδί της ένας θεός ξέρει από που*, καθώς ήταν ακόμη με τα εσώρουχα και ψιθυρίζοντας λόγια βαριά σαν ιστορία το άναψε λούζοντας με φως τους φίλους της και τον χώρο.<br />"Σας το είπα πως είμασταν σε σπηλιά!Κοιτάξτε, συνεχίζει και από εκεί." Η Φιφί σπρωγμένη από τη νεανική της λαχτάρα για το άγνωστο άρχισε να προχωράει.<br />Νερό έσταζε από την οροφή που στέκοταν είκοσι λεύγες* ψηλά και τα πόδια τους τσαλαβουτούσαν στη λάσπη.<br />"Γιατί είσαι ημίγυμνη;", απόρησε η Μπαχριγιέ καθώς περπατούσαν.<br />"Κάποιος τέλος πάντων έπρεπε να γδυθεί."<br />"Ελάτε, ελάτε να δείτε, είναι απίστευτο!", φώναξε υστερικά η Φιφί που είχε προχωρήσει πιο μπροστά από τους υπόλοιπους.<br />Επιτάχυναν το βήμα τους και στρίβοντας αντίκρυσαν το λόγο του χαρωπού ξεσπάσματος της νεανίδος.<br />Ένα πλοίο στέκοταν περήφανο, με ξύλο στέρεο, καθόλου σαπισμένο, με ένα κατάρτι στιβαρό και με πανί δεμένο, φαινόταν καλοτάξιδο και στην πλώρη είχε σκαλιστή γοργόνα με φτερά αγγελικά, ξίφος στο δεξί και πρόσωπο σκυθρωπό.<br /><br />- Ενδιαφέρον.<br />- Τι ενδιαφέρον ρε, γαμάει.<br />- Αχ τέλειο είναι, ας ανέβουμε!<br />- Φιφί αγάπη μου, μην τρέχεις σαν ταραντέλα, θα χτυπήσεις.<br /><br />Σύντομα είχαν βρεθεί όλοι στο κατάστρωμα.<br /><br />"Τι περίεργο", παρατήρησε ο Ζυλιέν, "η κομητεία Γκαστόνε δεν έχει θάλασσα."<br />H Φιφί είχε ανακαλύψει το πηδάλιο και το κουνούσε σαν τρελή.<br />- Αχ τι ωραίο πράγμα είναι αυτό, κοιτάχτε πως πάει, δες Ζυλιέν δες!<br />- Μπράβο αγάπη μου, κούνα το!<br /><br />Η Σορσελίν και η Μπαχριγιέ περιεργάζονταν το πανί.<br />- Ωραία όλα αυτά μαυριδερή μου καλλονή, αλλά σε τι να χρησιμεύει, χωρίς θάλασσα, άχρηστο μας είναι.<br />- Εσύ δεν μπορείς να πετάξεις με πράγματα; Θα μπορούσαμε να πετάξουμε. Τρελό, έτσι;<br />- Σκούπα πετάω γλυκιά μου, κι αυτή με το ζόρι, όχι βαπόρι.<br />"Αχ ναι, να πετάξουμε, να πετάξουμε!", πετάχτηκε η Φιφί που άκουγε τη συζήτηση, ενώ είχε αρχίσει ήδη να τραγουδάει τη Μανταλένα*.<br />"Μες σ'αυτή τη βάρκα, είμαι μοναχή...λαλαλαλα"<br />"Λαλαλα", συμπλήρωνε κι ο Ζυλιέν έχοντας αρπάξει μια σφουγγαρίστρα παριστάνοντας το μούτσο.<br />"Προς ολοταχώς, πιστέ μου μούτσο", αναφώνησε η Φιφί.<br />"Αμέσως καπετάνισσα", απάντησε ο Ζυλιέν σηκώνοντας το πανί.<br />Η Μπαχριγιέ απορούσε με τις δυνατότητες παραγωγής βλακείας κατά τα άλλα έξυπνων ανθρώπων, ενώ η Σορσελίν σκεφτόταν μήπως έπρεπε επιτέλους να ντυθεί, πριν η πίεση από τις θήλες της σπάσει και το δέυτερο τιραντάκι.<br />"Βίρα τις άγκυρες!!", τσίριξε η Φιφί και ένα δυνατό τράνταγμα τους ταρακούνησε για τα καλά.<br />Η Φιφί το βούλωσε*.<br />Τα μάτια της χίμαιρας στην πλώρη φώτισαν σαν παγωμένα αστέρια, η δέσμη που σχημάτισαν τρύπησε το βράχο, το σκαρί ξεκόλλησε από τη λάσπη και βγήκε στο φως της μέρας αιωρούμενο.<br /><br />"Πετάμε", παρατήρησε ο Ζυλιέν. "Πώς;"<br />"Μagic...", ψιθύρισε η Μπαχριγιέ κοιτάζοντας τη Σορσελίν.<br />"Σου είπα δεν μπορώ να πετάξω τέτοια κουμούτσα, μόνο του πάει, γιατί κοιτάς εμένα δηλαδή;"<br />"Eμ, δεν ξέρω, ίσως επειδή είσαι η μόνη μάγισσα στο κατάστρωμα ενός πλοίου που ΠΕΤΑΕΙ"<br />"Tρεχαντήρι, τρεχαντήρι", έκανε η Φιφί που ξαναέβρισκε το κέφι της όσο έπαιρναν ύψος.<br />Βρίσκονταν αρκετά ψηλά, το πανί φούσκωνε με αέρα και η κοιλάδα Γκαστόνε εκτεινόταν καταπράσινη κάτω και μπροστά τους.<br />Η γυναικεία μορφή στο στηθαίο φαινόταν να είχε ηρεμήσει. Ο Ζυλιέν δοκίμασε να στρίψει το τιμόνι. Αυτό υπάκουσε.<br />- Το πάμε, δεν μας πάει.<br />Η Σορσελίν έγειρε στο κατάρτι.<br />- Στρίψε ρε, τζόβενο.<br />- Για πού;<br />- Όπου θες.<br />Ο Ζυλιέν έστριψε.<br />Η Φιφί ακούμπισμένη στην κουπαστή της πρύμνης τους κοίταζε συγκαταβατικά, με ψύχραιμο ύφος, ανεχόμενη τον αέρα που έφερνε τις μυρωδιές τους ανακατεμένες.<br />Η Μπαχριγιέ βολεύτηκε δίπλα στη γοργόνα της πλώρης, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους, εστιάζοντας στον ορίζοντα.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic"><br />Κριτικό Υπόμνημα<br /></span><span style="FONT-STYLE: italic">*σαν μοσχάρι:</span> ενν. σαν πουλάκι<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*λογοπαίγνια:</span> Η Μπαχριγιέ προφανώς αναφέρεται στο γνωστό μας και σήμερα λογοπαίγνιο: "Έπεσα σε μια λάκα, μα λάκα δεν ήτανε", όπου οι λέξεις μα και λάκα συνδυάζονται παράγοντας ηχητικά τη γνωστή και δημοφιλέστατη λέξη <span style="FONT-STYLE: italic">μαλάκας</span>. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν στο συγκεκριμένο χωρίο η Σορσελίν συνειδητά διακωμωδεί τη συγκυρία ή απλά ενδιαφέρεται για το αν η πτώση της φίλης της στη λάκα έγινε μαλακά. Πάντως ο Dotremer μεταξύ άλλων αναφέρει χαρακτηριστικά: <span style="FONT-STYLE: italic">[...η σαρκαστική της αλαζονεία...συμπεραίνουμε πως κατά πάσα πιθανότητα κοροϊδεύει τη φίλη της ανερυθρίαστα...μεγάλη πουτάνα...]</span> {απόσπ.355P}<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*ως διά μαγείας:</span> Πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά, καθώς η Σορσελίν είναι όντως μάγισσα(βλ. <span style="FONT-STYLE: italic">"Σορσελίν - η Δίκαιη Μάγισσα"</span>, <span style="FONT-STYLE: italic">"Η Σορσελίν και η Μέρα της Αναίμακτης Καραμπόλας"</span>)<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*ένας θεός ξέρει από που:</span> Πιθανότατα ο Διόνυσος<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*λεύγες:</span> Moνάδα μέτρησης που ισοδυνάμει περίπου με 4.000m. Εδώ χρησιμοποιείται παρά προσδοκίαν επειδή είναι εύηχη και μυστηριακή.<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*Μανταλένα:</span> Ελληνική ταινία του 1960 με τους Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Παντελή Ζερβό στο ρόλο του ιερέα.<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*Η Φιφί το βούλωσε:</span> Καιρός ήταν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8464268850177098524?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-15032661620274718982008-08-24T07:28:00.005+03:002008-08-24T07:33:56.184+03:00.<br />.<br />.<br />.<br />Όταν η αναβλητικότητα, συναντά τη βλακεία.<br />.<br />.<br />.<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1503266162027471898?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-56840783112212177792008-07-24T04:16:00.004+03:002008-07-24T06:06:31.509+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SIfY_ebttfI/AAAAAAAAAV4/d0IU7ZnhZZk/s1600-h/Weddress.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SIfY_ebttfI/AAAAAAAAAV4/d0IU7ZnhZZk/s400/Weddress.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226384477599413746" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SIfX-PCg7zI/AAAAAAAAAVw/LnF1Mvcjyxo/s1600-h/Wedding_Dress.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5684078311221217779?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-51183200214963466462008-07-21T17:48:00.010+03:002008-07-21T18:55:24.976+03:00<div style="text-align: center;">Click to Enlarge<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISrI1X_jeI/AAAAAAAAAVg/f76Tj7Ag3Wo/s1600-h/DSC02876-5+%28Custom%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISrI1X_jeI/AAAAAAAAAVg/f76Tj7Ag3Wo/s400/DSC02876-5+%28Custom%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225489635911634402" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISrOk4UZeI/AAAAAAAAAVo/OdUy3XSEzzI/s1600-h/DSC02882-4+%28Custom%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISrOk4UZeI/AAAAAAAAAVo/OdUy3XSEzzI/s400/DSC02882-4+%28Custom%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225489734563030498" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">Xωρίς σχόλια<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISioxQljsI/AAAAAAAAAVA/CshknaNM1_0/s1600-h/Artisticeyes.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SISioxQljsI/AAAAAAAAAVA/CshknaNM1_0/s400/Artisticeyes.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225480288957992642" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Πιο προσωπικές φωτογραφίες δε δημοσιεύτηκαν λόγω ευαιθησίας προσωπικών δεδομένων.(θα χρησιμοποιηθούν ωστόσο για εσωτερική κατανάλωση)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5118320021496346646?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-40597395231717059572008-07-10T18:50:00.004+03:002008-07-10T19:10:00.803+03:00Αυτό λέγεται κοροϊδία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4059739523171705957?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-37446733632831619152008-06-28T22:53:00.025+03:002008-10-06T06:08:52.475+03:00ΝΤΡΙΝ, ΝΤΡΙΝ.<br />"Αχ, καταραμένο ξυπνητήρι, θα σε σπάσω μια μέρα!", μουρμούρισε η Σορσελίν...<br />ΝΤΡΙΝ, ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΝ<br /><br />Έπρεπε επιτέλους να σηκωθεί.<br /><br />"Τι κούραση κι αυτή", σκέφτηκε καθώς άφηνε το πάπλωμα να γλιστρήσει στη γύμνια της και έχωνε τα πόδια της στις ζεστές, πάνινες παντοφλίτσες της.<br />"Χαααασμ!"*<br /><br />Η Σορσελίν δεν κοιμόταν ποτέ αργά, γιατί ήθελε πάντα να είναι φρέσκια για να παρακολουθεί όλα της τα μαθήματα με περρισσή συγκέντρωση και για να βοηθάει όλους του κατοίκους της κομητείας Γκαστόνε με το χαμόγελο στα χείλη.<br />Ο πατριός της όμως πάλι είχε επιστρέψει σούρα χθες από το καπηλειό και είχε γλεντήσει το κορμάκι της. Για αυτό ήταν τόσο κουρασμένη.<br />Σίγουρα θα αναρωτιέστε, γιατί μια μάγισσα σαν τη Σορσελίν δεν τον τσουρουφλάει ολόκληρον αυτόν τον ενοχλητικό ή εστω τη γενετήσια αυτού περιοχήν. Μία κίνηση με το μαγικό της ραβδί θα ήταν αρκετή για να βάλει στη θέση του αυτόν τον ορεξάτο μπαταχτζή* μια και καλή! Η Σορσελίν όμως, όπως όλοι ξέρουν, είναι και από τη Θέμιδα* πιο δίκαιη, και παρ'ότι ο πατριός της είναι ένας παιδόφιλος μέθυσος, δεν παύει να είναι πατέρας της. Και σαν την οικογένεια* δεν έχει.<br /><br />Αφού ντύθηκε ελαφρά, γιατί η μέρα ήταν ζεστή, ξεκίνησε για το σχολείο της. Κάθε μέρα, έκαμε την ίδια διαδρομή. Θα μπορούσε βέβαια να καβαλήσει το σκουπόξυλό της και να πετάξει σαν τον άνεμο, αλλά η Σορσελίν δεν ήθελε να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της δι'ασήμαντον αφορμήν. Άλλωστε όλα ήταν τόσο όμορφα όταν ο καιρός ήταν καλός. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι της ξεκινούσε το Μονοπάτι της Πραλίνας και του Φουντουκιού, όπως το ονόμαζαν οι ντόπιοι. Δέντρα κοκοφοίνικα έριχναν τη σκιά τους σε αυτό το δρομάκι και παντού γύρω η ατμόσφαιρα μοσχοβολούσε σοκολάτα. Στην πορεία, το Μονοπάτι της Πραλίνας και του Φουντουκιού διακλαδωνόταν στην Οδό της Ηλιόλουστης Γελάδος και στο Πέρασμα του Οδυνηρού Θανάτου. Το Πέρασμα του Οδυνηρού θανάτου δεν χρησιμοποιούταν συχνά, μάλλον λόγω ονόματος, και γι'αυτό η Σορσελίν προτιμούσε να περπατά στην Οδό της Ηλιόλουστης Γελάδος θαυμάζοντας τα περήφανα ζωντανά. Από εκεί ο δρόμος πλάταινε πολύ πολύ και ξεκινούσε η Ντουντλντόρφια Οδός. Επρόκειτο για έναν δρόμο μεγάλο σαν στόμα γίγαντα και στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες φερμένες από το μακρινό βουνό του Σεντ-Λαζάρ, γνωστό και ως Μαύρο βουνό, γιατί είχε πολλούς μαύρους*. Xάρη σε αυτό το μεγαλειώδες έργο ο κόμης Ντούντλντορφ είχε επανεκλεγεί, ορκιζόμενος την επανίδρυση της κοιλάδας. Μάλιστα, σε μια από τις επισκέψεις της στο παλάτι η Σορσελίν τον είχε κρυφακούσει να εκμυστηρεύεται σε έναν από τους συμβούλους του πως αυτός ο δρόμος δεν είχε κοστίσει ούτε τα μισά από τα χρήματα που δόθηκαν για την κατασκευή του! Τα υπόλοιπα τα είχε πάρει αυτός, κρυφά, και σκόπευε να τα φάει με τις μικρούλες και ειδικά με αυτή την ανάφτρα , τη Σορσελίν. Τι χαζός που ήταν αυτός ο κόμης!!<br /><br />Λίγο πιο πέρα από τη Ντουντλντόρφια Οδό, βρισκόταν το σχολείο της Σορσελίν. Της άρεσε πολύ το σχολείο της. Έμοιαζε με κάστρο. Είχε πύργους, πύλες, σημαίες, πολεμίστρες και κλειστό κολυμβητήριο ολυμπιακών διαστάσεων. Λάτρευε στην ώρα της Γυμναστικής να πηγαίνει με την τάξη της και να κάνει μπάνιο στην πενηντάρα θερμαινόμενη πισίνα. Φόραγε με τις φίλες της το μικροσκοπικό της μπικίνι και τσαλαβουτούσε σαν μικρό παιδί. Μερικές φορές έπαιζε τόσο δυνατά που το μαγιώ της σκιζόταν και τότε ξεσπούσε σε δυνατά γέλια, μαζί με όλους τους φίλους της που την χαίρονταν με την καρδιά τους!<br /><br />Είχε αργήσει και όλοι βρίσκονταν ήδη στις τάξεις τους!<br />Μπήκε καθυστερημένη και χαιρετώντας με ένα νεύμα τη φίλη της κάθησε στη θέση της. Η Σορσελίν είχε καλές σχέσεις σχεδόν με όλα τα παιδιά, αλλά την περισσότερη ώρα την περνούσε με τρία συγκεκριμένα άτομα. Και από αυτούς τους τρεις μόνο με μία ήταν στην ίδια τάξη, τη Μπαχριγιέ. Η Μπαχριγιέ ήταν ένα πολύ ζωηρό κορίτσι. Ήταν μελαχρινή, και στα μαλλιά και στην επιδερμίδα και είχε μια ελίτσα λίγο κάτω από το αριστερό μάτι, ακριβώς πάνω στο ζυγωματικό. Τα μάτια της έλαμπαν σαν καλοτριμμένο λυχνάρι και η μύτη της κουνιόταν σαν τη τρελή κάθε φορά που έπιανε μια καινούρια μυρουδιά. Ήταν μακράν η πιο σκανδαλιάρα της τάξης και παρά τα λεπτά της χαρακτηριστικά οι τρόποι της θεωρούνταν μάλλον βάρβαροι από τα πιο ass-licking παιδιά και από τους περισσότερους καθηγητές. Και είχε μια γλώσσα, άλλο πράγμα. Λίγοι μπορούσαν να ακούνε τη Μπαχριγιέ για ώρα χωρίς να κοκκινίσουν από τη συνεχή βωμολοχία της. Και ένας από αυτούς ήταν η Σορσελίν.<br /><br />Την πρώτη ώρα είχαν Ιστορία της Κοιλάδος Γκαστόνε και των Γύρω Αδιάφορων Περιοχών. Η κυρία Κάρμεν ήταν μια καλή και ευυπόληπτη καθηγήτρια με λανθάνουσα φασιστική προδιάθεση. Τα παιδιά την αγαπούσαν και τα αγαπούσε κι αυτή, αρκεί να είχαν καθαρό, χωρίς προσμείξεις DNA. Στον παραμικρό θόρυβο ταραζόταν φοβερά, για αυτό κάποιες φορές η Μπαχριγιέ έκλανε για να την αναστατώσει. Πόσο γελούσε η Σορσελίν με τις πορδές της Μπαχριγιέ!<br />Την ώρα που η κυρία Κάρμεν παρέδιδε το κεφάλαιο "Κομητεία Γκαστόνε: Η τελευταία μεγάλη Αυτοκρατορία", κάτι τρομερό συνέβη! Eνά εκκωφαντικό πατατράκ ακούστηκε από άκρη σε άκρη του σχολείου!<br />"Μπαχριγιέ!!", ούρλιαξε η κυρία Κάρμεν και αμέσως λιποθύμισε.<br />"Δεν ήμουν εγώ, δεν ήμουν εγώ!", αναφώνησε η Μπαχριγιέ και αμέσως στράφηκε στη Σορσελίν.<br />- Τί ήταν αυτό Σορ;<br />- Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ακούστηκε από τη Ντουντλντόρφια Οδό.<br />- Πάμε να δούμε. Ίσως να έγινε κάποιο καυλωτικό ατύχημα!<br />"Μπαχριγιέ!!", αναφώνησε η κυρία Κάρμεν και αμέσως ξαναλιποθύμησε.<br /><br />Αν είχε γίνει κάποιο ατύχημα τα πράγματα ήταν σοβαρά! Η Σορσελίν ήξερε πως έπρεπε να βιαστεί.<br />- Σορσελίν, αν έχει γίνει κάποιο ατύχημα τα πράγματα είναι σοβαρά. Πρέπει να βιαστείς!<br />- Το ξέρω.<br />Η Σορσελίν καβάλησε επιδέξια το πιστό της σκουπόξυλο και απογειώθηκε από την αυλή του σχολείου κάνοντας τα παιδιά να ξεσπάσουν σε ζητωκραυγές.<br />"Πέτα. πέτα μωρή καριόλα", φώναξε ενθουσιαμένη και η Μπαχριγιέ, προκαλώντας τα γέλια, αλλά και τις αιτιάσεις ορισμένων συμμαθητών της.<br /><br />Πολύ σύντομα η Σορσελίν βρέθηκε στο σημείο του δυστυχήματος.<br />Ένα κάρο είχε αναποδογυρίσει φράζοντας όλο το δρόμο. Πίσω του σε μια άμορφη μάζα κοπριάς και γάλακτος μπορούσες να δεις άλογα, ανθρώπους και άμαξες πεσμένες η μία πάνω στην άλλη. Κραυγές πόνου ακούγονταν από παντού.<br />Η Σορσελίν έπιασε αμέσως δουλειά. Με επιδέξια κουνήματα του μαγικού της ραβδιού σήκωνε άμαξες, απελευθέρωνε ανθρώπους, τάιζε άλογα, χτυπούσε το γάλα και άπλωνε την κοπριά. Οι κραυγές πόνου αντικαταστάθηκαν από ολοφυρμούς χαράς και η μυρωδιά του θανάτου από την ευωδιά του φρέσκου λιπάσματος.<br />Τότε έφτασαν στη σκηνή και τα υπόλοιπα παιδιά.<br />"Όχι ρε πούστη, της πουτάνας έγινε", παρατήρησε η Μπαχριγιέ και όλοι συμφώνησαν.<br />Η Σορσελίν συνέχιζε το θεάρεστο έργο της, όταν η Μπαχριγιέ άρχισε να κουνάει σαν τρελή τη μύτη της.<br />"Tι μυρίζεις;", τη ρώτησε η Σορσελίν που την παρατηρούσε με την άκρη του ματιού της.<br />"Δεν είμαι σίγουρη...."<br />Δεν πέρασε πολλή ώρα πριν πιάσουν και οι υπόλοιποι αυτή την πρωτόγνωρη μυρωδιά.<br />"ΚΗΡΟΖΙΝΗ, ΚΗΡΟΖΙΝΗ"*, ακούστηκε ξαφνικά να φωνάζει κάποιος.<br />"Tί κηροζίνη ρε κωλοπαίδι. Δεν έχουμε κηροζίνη εδώ.", είπε η Μπαχριγιέ πλησιάζοντάς το μπόμπιρα για να του τις βρέξει.<br />"Κηροζίνη σας λέω, ήρθα πρόσφατα στο σχολείο, από τις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης,και μα τον Δία*, αυτό είναι κηροζίνη!"<br />Πανικός ξέσπασε, καθώς ένα πηχτό υγρό έκανε την εμφάνιση του στο δρόμο και άρχισε να εξαπλώνεται. Τραυματιές, παιδιά, άσχετοι, όλοι άρχισαν να τρέχουν δεξιά και αριστερά, ενώ όσοι ήταν ακόμα εγκλωβισμένοι ούρλιαζαν σαν γουρούνια.<br />"ΘΑ ΕΚΡΑΓΕΙ", φωναξε κάποιος και μια σπίθα από το πουθενά λαμπάδιασε το εύφλεκτο υλικό.<br />"Σορσελίν, πάμε, πάμε, γρήγορα!", φώναξε η Μπαχριγιέ και άρπαξε τη φίλη της από το μπράτσο.<br />-"Όχι", ψιθύρισε η Σορσελίν και κινήθηκε αποφασιστικά προς τη φωτιά...<br />-"Οχιά να φας!"<br /><br />Η φωτιά είχε εξαπλωθεί, από στιγμή σε στιγμή θα γινόταν έκρηξη.<br />"Ή τώρα ή ποτέ", σκέφτηκε η Σορσελίν. Μαζεύοντας όλη της τη δύναμη σήκωσε το μαγικό της ραβδί και το κατέβασε στη φωτιά, κατεβάζοντας μαζί του έναν καταρράκτη αφρού, εδικού για πετρελαϊκή κατάσβεση.<br />*ΣΒΙΟΥΥΥΥΝ*<br />Οι φλόγες πάλευαν με τη Σορσελίν και αυτή συνταραζόταν ολόκληρη από την προσπάθεια. Η καστανόξανθη χαίτη της μπλεκόταν με τις πυρόξανθες φλόγες, καθώς αυτές πέθαιναν μπροστά της και έδιναν τη θέση τους στο λευκό καπνό.<br /><br />Η φωτιά έσβησε όταν άρχισαν να έρχονται τα πρώτα Σούπερ Πούμα.<br />"Τί έγινε εδώ;", ρώτησε ένα από αυτά έναν τραυματία.<br />"Η Σορσελίν, η δίκαιη μάγισσα, μας έσωσε, μας έσωσε όλους!"<br />Το Σούπερ Πούμα πλησίασε τη καταβεβλημένη Σορσελίν.<br />"Λέει αλήθεια;"<br />"NAI ΡΕ ΖΩΟΝ!", φώναξε η Μπαχριγιέ και έπεσε στην αγκαλιά της φίλης της.<br />Το Σούπερ Πούμα έδωσε με σεβασμό το πόδι του στη νεαρή μάγισσα και μαζί με τους συναδέλφους του άρχισε να φροντίζει τους τραυματίες.<br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SGbm7VQ3v-I/AAAAAAAAAUg/sEGFWF9Swk0/s1600-h/Super+Puma+3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217111125349875682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SGbm7VQ3v-I/AAAAAAAAAUg/sEGFWF9Swk0/s320/Super+Puma+3.JPG" border="0" /></a><span style="FONT-STYLE: italic">- "Λέει αλήθεια;"</span><br /></div><br />Όλοι οι παρευρισκόμενοι ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς.<br />Το όνομα της Σορσελίν βρισκόταν στα στόματα όλων.<br />"Αυτή η μέρα θα περάσει στην ιστορία ως η μέρα της Αναίμακτης Καραμπόλας", φώναξε ένας γεροδεμένος παρίας και σηκώνοντας τη Σορσελίν στους ώμους του ξέσπασε σε λυγμούς.<br />Οι φωνές ενθουσιασμού έγιναν δυνατότερες.<br />"Τε κιέρο πούτα!", φώναξε συγκινημένος ένας χωρικός και όλοι πέταξαν τα καπέλα τους στον αέρα.<br />Η Σορσελίν φούσκωνε από περηφάνια και ευτυχία. Είχε κάνει το καθήκον της. Είχε σώσει τα άσωστα, είχε πιάσει τα άπιαστα, είχε βάλει τα απίστευτα...<br />Με ένα στόμα, μια φώνη, όλη στην κοιλάδα Γκαστόνε είπαν, μπράβο Σορσελίν!<br /><br /><br />Μερικές φορές όμως τα γέλια θολώνουν το μυαλό και η χαρά δεν άφηνει κανέναν να σκεφτεί...<br />Πώς βρέθηκε αλήθεια αυτό το επικίνδυνο υλικό στην καρδιά της καταπράσινης κοιλάδας Γκαστόνε; Ποιός το έφερε; Πώς και γιατί; Mεχρί που φτάνει η σαπίλα; Ποιός θα βάλει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο της διαφθοράς; Ποιος θα σπάσει τα δεσμά της μεσαίας απολιτικής τάξης; Ποιόν συνέφερε να πνιγεί στο αίμα η Ντουντλντόρφια Οδός; Ποιών σκοτεινών δυνάμεων τα σχέδια χάλασε σήμερα η Σορσελίν;<br />Και ποιοι τελικά ήθελαν η σημερινή να ονομαστεί η μέρα της Αιματηρής Καραμπόλας*, αντί για Μέρα της Αναίμακτης;<br />Τόσα πολλά ερωτήματα, τόσες λίγες απαντήσεις...<br /><br />Mέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, όπως θα έλεγε και η Σορσελίν...<br />Αβελάνδε αμίγκοοο!!<br /><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Κριτικό Υπόμνημα</span><br />*<span style="FONT-STYLE: italic">Χαααασμ!: </span>Παρατεταμένο χασμουρητό.<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*μπαταχτσής: </span><span class="lemma">αυτός που συστηματικά αποφεύγει να πληρώσει τα χρέη του: <i>Mην του δανείζεις· είναι μεγάλος </i>μπαταχτσής.</span><br /><span style="FONT-STYLE: italic">*Θέμιδα: </span>Τιτάνας, δεύτερη σύζυγος του Δία, μέχρι και σήμερα σύμβολο του νόμου και το θείου δικαίου.<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*οικογένεια: </span>σημαντικός κοινωνικός θεσμός<br />*<span style="FONT-STYLE: italic">μαύρους: </span>ενν. έγχρωμους<span style="FONT-STYLE: italic"><br /></span><span style="FONT-STYLE: italic">*ΚΗΡΟΖΙΝΗ: </span>Υδρογονούχος άνθρακας σε υγρή μορφή, ιδιαίτερα εύφλεκτη. Χρησιμοποιείται κυρίως ως καύσιμο αεροσκαφών jet, σπανιότερα ως θερμαντική ύλη.<span style="FONT-STYLE: italic"><br />*μα το Δία: </span>Η αναφορά του Δία από κάποιον δυτικό δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση, καθώς είναι γνωστή η επικράτηση της ασυνείδητης ειδωλολατρίας στις συγκεκριμένες περιοχές.<br /><span style="FONT-STYLE: italic">*</span>μέρα της Αιματηρής Καραμπόλας: Άλλοι πιθανοί χαρακτηρισμοί που πρότειναν οι Σκοτεινές Δυνάμεις πριν την επέμβαση της Σορσελίν: <span style="FONT-STYLE: italic">"μέρα της μεγάλης Στρακαστρούκας", "η μέρα που η Ντουντλντόρφια Οδός βάφτηκε κόκκινη", "μέρα Ανεξαρτησίας, "Life Καλημέρα"</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3744673363283161915?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-9836777088297495722008-06-26T04:40:00.041+03:002008-06-26T06:38:47.253+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SGL2TsYXVGI/AAAAAAAAAUI/H8sVQ_qoXHg/s1600-h/redd-shrug.gif"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SGL2TsYXVGI/AAAAAAAAAUI/H8sVQ_qoXHg/s320/redd-shrug.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216002136639755362" border="0" /></a><br /><br /><br />Λέλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-983677708829749572?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-27689859573585422812008-06-22T03:15:00.042+03:002008-06-22T05:22:04.733+03:00<div align="center">Παίζοντας καντάρια μπάλα οι Ρώσοι συνέτριψαν τις Παπαρούνες.<br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2cKQci7TI/AAAAAAAAATo/jh04O8CjSUc/s1600-h/From-Russia-with-Love-Photograph-C12150976.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214495643592224050" style="" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2cKQci7TI/AAAAAAAAATo/jh04O8CjSUc/s320/From-Russia-with-Love-Photograph-C12150976.jpg" border="0" /></a><em></em></div><p align="center"><em>- Σάβαριν, Χίντινγκ, πανηγυρίζοντας έξαλλα την πρόκριση στα ημιτελικά</em></p><p align="center"><br />Δικαιωμένος πρέπει να αισθάνεται και ο δικός μας, Δημοσθένης Λιακόπουλος.</p><p style="text-align: center;"><a href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2f8plkjqI/AAAAAAAAAT4/5dJm8RlIgFo/s1600-h/putin.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214499807869308578" style="" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2f8plkjqI/AAAAAAAAAT4/5dJm8RlIgFo/s320/putin.jpg" border="0" /></a><em><br /></em></p><p style="text-align: center;"><em>-Από τους διακριθέντες ο ξανθός παίδαρος της φωτογραφίας μας</em><br /></p><p align="left"><br />Το ματς ήταν καλό, πράγμα που σημαίνει πως έχασα τον καθιερωμένο 80λεπτο ύπνο μου(πάντα υπάρχει ένα δεκάλεπτο αξιολόγησης πριν τον πάρω). Η παράταση ήταν επίσης καλή, ως εκ τούτου είμαι πολύ κουρασμένος.<br />Άλλα ματς που δεν έχω κοιμηθεί: Τουρκία-Κροατία, Τουρκία-Τσεχία.<br />Αγώνες με τον καλύτερο ύπνο: Γερμανία-Αυστρία(στο ημίχρονο ξύπνησα για να το χαμηλώσω), Σουηδία-Ελλάδα(με ξύπνησαν στα γκολ).<br /></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="center"><br /></p><p align="center"><a href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2gkPnLPkI/AAAAAAAAAUA/LvfOjERgwMc/s1600-h/from_russia_with_love.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214500488091483714" style="" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SF2gkPnLPkI/AAAAAAAAAUA/LvfOjERgwMc/s320/from_russia_with_love.jpg" border="0" /></a></p><p align="center"><em>- Ένας κώλος, γιατί χωρίς πειρασμούς, ο κοσμικός ασκητισμός γίνεται ευζωία</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2768985957358542281?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-9248689139736031672008-06-19T04:31:00.033+03:002008-06-19T06:18:52.569+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SFnJtsqDhuI/AAAAAAAAATQ/FHBBU9ztKsE/s1600-h/19710_news.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SFnJtsqDhuI/AAAAAAAAATQ/FHBBU9ztKsE/s320/19710_news.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213419830576908002" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τίτλοι εφημερίδων, 19-6-2008 <div></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Goal News: </em><strong>ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ - Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40 ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em></em> </div><div><em><br />Sportday: </em><strong>ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ - ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΦΙΝΑΛΕ - ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΕ DVD ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΤΗ SPORTDAY<br /></strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Φίλαθλος: </em><strong>ΜΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ ΑΛΛΟ</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Sportime: </em><strong>ΜΠΟΥΡΛ-ΟΤΟ...</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Φώς των Σπορ: </em><strong>ΔΕΝ ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΜΑΤΑΝΤΟΡ Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΕΛ ΤΟΡΟ! - ΑΡΑΓΟΝΙΕΖ: "ANTE ΡΕ, ΑΝΤΕ ΡΕ" - ΓΚΜΟΧ: "ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΘΕΛΕΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΕΙΣΜΑ ΕΜΑΣ"</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Eξέδρα των Σπορ: </em><strong>ΜΑΣ ΧΟΡΕΨΑΝ ΦΛΑΜΕΝΚΟ ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ - ΤΡΙΤΑ: "ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΜΠΡΙΚΙΝ-ΝΤΑΝΣ"</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Πρωταθλητής: </em><strong>ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ 12+1 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΤΖΟΡΤΖΕΒΙΤΣ</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Η Πράσινη: </em><strong>ΞΥΡΙΣΤΗΚΕ Ο ΦΡΑΓΚΙ - ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ: "ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ"</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Ώρα για Σπορ: </em><strong>2.000.000€ Η ΒΑΝΔΗ ΓΙΑ ΠΑΙΧΤΑΡΑ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΧΑΦ ΑΠΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ - ΡΙΒΑΛΝΤΟ: "Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΕΣ" </strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Μetrosport: </em><strong>ΓΚΟΛΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ - ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΑΡΧΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΨΩΜΙΑΔΗ ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΑΣΣΟ</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Σπορ του Βορρά: </em><strong>Ο ΜΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΓΩΝΙΑΚΟ ΜΑΓΑΖΙ</strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Αθλητική Μακεδονίας-Θράκης: </em><strong>ΕΓΚΥΟΣ Η ΖΕΤΑ - ΡΕΜΟΣ: "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ" - ΠΑΣΧΑΛΗΣ: "ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!"<br /></strong></div><div><em></em></div><div><em></em></div><div><em><br />Super-3: </em><strong>ΠΕΝΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΙΑΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ - ΕΦΥΓΕ ΑΒΟΗΘΗΤΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 103 ΕΤΩΝ Ο ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΡΓΚΟΝΤΖΟΛΑΣ - "ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΣΩΘΕΙ ΑΝ ΜΑΣ ΤΟΝ ΦΕΡΝΑΤΕ 27 ΧΡΟΝΙΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ", ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ</strong></div><div><strong></strong></div><div><em></em></div><div><em><br />Ελευθεροτυπία: </em><strong>ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΑΥΣΩΝΑΣ ΣΑΡΩΝΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ - ΑΝΗΜΠΟΡΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ ΤΟΝ ΥΔΡΑΡΓΥΡΟ - ΗΛΙΟΣ: "ΔΕ ΦΕΥΓΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΡΑΣΙΝΟΣ" - ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: "ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΤΟ DVD"</strong></div><div><strong></strong></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-924868913973603167?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-59114757846903549992008-06-15T06:16:00.014+03:002008-06-15T07:13:15.006+03:00Τίτλοι εφημερίδων, 15-6-2008<br /><br /><span style="font-style: italic;">Goal News: </span><span style="font-weight: bold;">ΑΙΣΧΟΣ - Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Sportday: </span><span style="font-weight: bold;">ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ - ΠΑΤΣΑ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ"</span><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;">Φίλαθλος: </span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο ΡΕΧΑΓΚΕΛ - ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΣΑΛΤΖΜΠΟΥΡΓΚ Ο ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ - ΒΑΣΙΑΣ: "ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 5 ΒΑΘΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ"</span></span><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;">Sportime: </span><span style="font-weight: bold;">ΒΑΡΕΛ-ΟΤΟ...</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Φως των Σπορ: </span><span style="font-weight: bold;">ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ - Η ΡΩΣΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΕ ΤΟ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ - ΖΙΡΙΑΝΟΦ: "EΙΜΑΙ ΤΡΑΓΙΚΗ ΦΙΓΟΥΡΑ"</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Πρωταθλητης: </span><span style="font-weight: bold;">Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ</span><span style="font-style: italic;"> <span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span></span><span style="font-weight: bold;">ΦΕΡΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΣΕ ΤΙΜΗ ΧΟΝΔΡΙΚΗΣ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Η Πρασινη: </span><span style="font-weight: bold;">ΔΕ ΣΑΣ ΕΚΑΝΕΣ Ο ΝΙΝΗΣ ΚΥΡΙΕ ΡΕΧΑΓΚΕΛ? - ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ:</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-weight: bold;">"ΧΑΣΑΜ' ΓΙΑ ΤΟΥΤ' ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΕΙΝ'" (συν. σελ. 28)</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Ωρα για Σπορ:<span style="font-weight: bold;"> </span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΕΧΘΡΙΚΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΡΟΖΕΤΙ - ΡΟΖΕΤΙ: "ΕΙΧΑ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ" - ΡΙΒΑΛΝΤΟ: "Η ΑΕΚ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ"</span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Μetrosport: </span><span style="font-weight: bold;">ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΑΤΑΤΡΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ...ΑΘΗΝΑΣ - </span><span style="font-weight: bold;">ΟΛΟΣΕΛΙΔΟ ΑΡΘΡΟ ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ</span><span style="font-weight: bold;">: "ΝΑ ΓΙΑΤΙ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ"</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Σπορ του Βορρα: </span><span style="font-weight: bold;">ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΟ Η ΕΘΝΙΚΗ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Aθλητική Μακεδονίας-Θράκης: </span><span style="font-weight: bold;">ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ LIVE ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ - Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Super-3: </span><span style="font-weight: bold;">ΠΑΡΑΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΑΡΗ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ UEFA - ΠΛΑΤΙΝΙ: "ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ" -</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-weight: bold;">ΝΕΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ SUPER-3 ΣΤΗΝ ΤΖΑΚΑΡΤΑ</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ελευθεροτυπία: </span><span style="font-weight: bold;">TΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΕ ΜΕΓΑΡΑ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΗ, ΣΙΦΝΟ - ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5911475784690354999?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-54535787332146420772008-06-10T23:58:00.008+03:002008-06-11T00:45:13.951+03:00Τίτλοι αυριανών εφημερίδων, 11-6-2008<br /><br /><span style="font-style: italic;">Goal News:</span> <span style="font-weight: bold;">ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ - Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />Sportday: </span><span style="font-weight: bold;">ΚΑΤΑΝΤΙΑ - ΓΕΛΑΕΙ ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />SportTime: </span><span style="font-weight: bold;">ΡΕΖΙΛ-ΟΤΟ...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Φιλαθλος: </span><span style="font-weight: bold;">ΦΕΥΓΕΙ ΑΡΟΝ ΑΡΟΝ Ο ΡΕΧΑΓΚΕΛ - ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΛΕΜΟΝΗΣ-ΑΛΕΦΑΝΤΟΣ</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Φως των Σπορ: </span><span style="font-weight: bold;">ΜΕ ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ - ΛΙΟΥΝΜΠΕΡΓΚ: "ΓΚΡΙΚΣ ΑΡ ΜΑΗ ΜΠΙΤΣΙΖ" </span><span style="font-style: italic;"><br /><br />Πρωταθλητής: </span><span style="font-weight: bold;">ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ ΓΙΑ ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Η Πράσινη: </span><span style="font-weight: bold;">ΕΒΓΑΛΕ ΜΑΤΙΑ Ο ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ, ΠΡΟΤΑΣΗ 37 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΤΣΕΛΣΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΣΣΟ, ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ: "ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΙΝΩ", ΑΜΠΡΑΒΟΜΙΤΣ: "ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΠΟΛΥ"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ωρα για Σπορ: </span><span style="font-weight: bold;">O NTEMHΣ ΘΑ ΤΟ ΕΒΑΖΕ! - ΡΙΒΑΛΝΤΟ: "Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΟΚΛΑΣΑΤΗ ΟΜΑΔΑ"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Metrosport: </span><span style="font-weight: bold;">ΙΔΟΥ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΑΣ ΚΥΡΙΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ - ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΖΑΓΟΡΑΚΗ - ΣΚΟΡΔΑ - ΡΕΜΟ</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σπορ του Βορρά: </span><span style="font-weight: bold;">ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ - ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΣΚΑΡΙ</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αθλητική Μακεδονίας-Θράκης: </span><span style="font-weight: bold;">ΜΑΝΑ ΑΝΤΩΝΗ ΡΕΜΟΥ: "ΘΕΛΩ ΤΗ ΖΕΤΑ ΓΙΑ ΝΥΦΗ ΜΟΥ"</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Super 3:</span> <span style="font-weight: bold;">ΧΩΡΙΣ ΖΗΜΙΕΣ Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ SUPER-3 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ - ΣΕΒΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΑΡΗ Ο ΣΕΙΣΜΟΣ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ - ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΡΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΦΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΕΛΑΔΟΥ ΜΕ 13 ΠΟΥΛΜΑΝ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5453578733214642077?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-25039653079491278132008-06-08T15:45:00.002+03:002008-06-08T15:51:27.622+03:00'Ελαβον σήμερα το παρακάτω.<br />Η δυναμική υπάρχει και ο εκφραστής της είναι μάλλον αξιόλογος.<br />Το αναμεταδίδω γιατί είναι από τα λίγα πράγματα που λαμβάνω/λαμβάνουμε τα οποία αξίζουν αναμετάδοση.<p align="center"><strong><u><a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.banana-republic.gr/forum/index.php?topic=5.0"><span style="font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;"><br /></span></a></u></strong></p><p align="center"><strong><u><a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.banana-republic.gr/forum/index.php?topic=5.0"><span style="font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;">ΓΡΑΜΜΑ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ<br />ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ</span></a></u></strong> </p> <p align="right"> </p> <p align="right"><span style=";font-family:Verdana;font-size:85%;" ><strong><u>7 Ιουνίου 2008</u></strong></span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Αγαπητοί φίλοι και φίλες.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Θέλω να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για την συμπαράσταση και τα καλά σας λόγια έως τώρα. Παρότι έχει περάσει ένας μήνας από την απόφαση της διοίκησης της ΕΡΤ να μην ανανεώσει την προβολή του <strong><em>Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα</em></strong> και της <strong><em>Θεματικής Βραδιάς</em></strong> για την επόμενη τηλεοπτική χρονιά, συνεχίζουν να φτάνουν μηνύματα και ψηφίσματα συμπαράστασης από πολίτες, συλλόγους και προσωπικότητες. (<em>μπορείτε να τα δείτε στην συνέχεια</em>).</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Πιστεύω ότι το κύμα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε ξεπερνά κατά πολύ την προσωπική μου περίπτωση ή την τύχη μιας εκπομπής. Αφορά το <strong>δικαίωμα των πολιτών στην ελευθερία της έκφρασης και την ενημέρωση</strong>, πολύ περισσότερο όταν οι ίδιοι χρηματοδοτούν την δημόσια τηλεόραση. Αφορά την παραγκωνισμένη νέα γενιά των 700 συν-πλην ευρώ (που αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου), την έλλειψη αξιοκρατίας, <strong>αλλά και τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας</strong>. Ένας τροχονόμος που με σταμάτησε πρόσφατα έξω από την Βουλή συνόψισε πολύ καλά όλα αυτά τα συναισθήματα: "Γι' αυτό αυτή η χώρα", μου είπε, "δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά".</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Με δεδομένο τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των ΜΜΕ στην κοινωνική και πολιτική ζωή, <strong>δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ανεξάρτητα και ελεύθερα μέσα ενημέρωσης</strong>. Αν οι εξελίξεις που σημειώνονται τα τελευταία χρόνια συνεχιστούν, είναι ζήτημα χρόνου το πότε οι πολίτες στην Ελλάδα δεν θα είναι καθόλου ενημερωμένοι για την ίδια τους την χώρα. Υπάρχει και θα υπάρχει ποταμός "ειδήσεων", αλλά στην πραγματικότητα <strong>οι Έλληνες θα είναι χειρότερα πληροφορημένοι από τους ανθρώπους του Μεσαίωνα</strong>.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Για όλους τους παραπάνω λόγους εμείς στο <strong><em>Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα</em></strong> σχεδιάζουμε τη <strong>δημιουργία ενός διαδικτυακού τηλεοπτικού σταθμού. Θέλουμε να αποτελέσει έναν τόπο αδέσμευτης και ανεξάρτητης ενημέρωσης και ποιοτικής ψυχαγωγίας</strong>.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Ξεκινήσαμε πειραματικά με το <strong><a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.banana-republic.gr/">banana-republic.gr</a></strong> και παρά την ελάχιστη ενημέρωση ή το ελλιπές περιεχόμενο του <strong>banana</strong>, η ανταπόκριση είναι ιδιαίτερα θετική. Για να δημιουργηθεί ένα διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι απαιτούνται χρήματα. <strong>Για να είναι ανεξάρτητο, τα χρήματα αυτά πρέπει να προέρχονται από όσους ενδιαφέρονται για τίμια ενημέρωση και ψυχαγωγία που δε θα προσβάλλει την αισθητική τους</strong>. </span></p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Το μήνυμα λοιπόν που σας γράφω αποτελεί και ένα είδος σφυγμομέτρησης των απόψεων και των αντιδράσεων σας στην παρακάτω πρόταση: <strong>το αρχικό κεφάλαιο να συγκεντρωθεί από μετοχές αξίας πχ 100 ευρώ που θα αγοράσουν όσοι ενδιαφέρονται να πάρουν μέρος στο εγχείρημα</strong>. Οι μέτοχοι του σταθμού όπως και οι «ιντερνετοτηλεθεατές» θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση του προγράμματος <strong>στέλνοντας τα δικά τους βίντεο και εκφράζοντας την γνώμη τους ,με όπλο τα εργαλεία αμφίδρομης επικοινωνίας τα οποία το διαδίκτυο προσφέρει</strong>. Εννοείται ότι η εταιρεία που θα δημιουργηθεί θα διέπεται από τους νόμους μιας ανώνυμης εταιρείας και τα οικονομικά της θα είναι διαφανή σε όλους τους μετόχους. Η συνέχεια της μπορεί να εξασφαλισθεί μέσα από διαφημίσεις, οι οποίες αυξάνονται στο ίντερνετ με γεωμετρική πρόοδο.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><strong>Προς τη δημιουργία διαδικτυακών τηλεοπτικών σταθμών κινούνται σήμερα μια σειρά από παράγοντες, από δημοσιογράφους μέχρι κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας</strong>. Με την ενεργοποίηση της ψηφιακής τηλεόρασης οι σταθμοί αυτοί θα μπορούν να προβάλλονται όχι μόνο στην οθόνη του υπολογιστή αλλά και της τηλεόρασης. <strong>Το δικό μας μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι αντίθετα με τους υποψήφιους ανταγωνιστές, που θα θελήσουν να ελέγξουν το νέο μέσο</strong>, εμείς μπορούμε <strong>να αξιοποιήσουμε την ελευθερία και τις δυνατότητες συμμετοχής</strong> που το ίδιο το διαδίκτυο προσφέρει.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >Πιστεύουμε λοιπόν ότι πρέπει να πάρουμε μέρος στο καινούριο πεδίο που ανοίγεται αντί να το αφήσουμε έρμαιο στις δυνάμεις της παραπληροφόρησης και της απληστίας. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό, <strong>που θα αναδείξει νέες δημιουργικές δυνάμεις στον αρτηριοσκληρωμένο τηλεοπτικό χώρο, θα κάνει γνωστή τη δουλειά άξιων νέων ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση στα κατεστημένα ΜΜΕ και θα προωθήσει τις ιδέες της δημοκρατίας, της προστασίας του περιβάλλοντος, της μεγαλύτερης κοινωνικής δικαιοσύνης και της ενεργούς συμμετοχής των πολιτών στα κοινά</strong>.</span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><strong>Πέρα από το να εκφράσω για μια ακόμη φορά τις ευχαριστίες μου, θα ήθελα την γνώμη σας για το εγχείρημα.</strong> </span></p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><strong>Φιλικά,</strong></span> </p> <p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><strong>Στέλιος Κούλογλου</strong></span> </p> <p><span style=";font-family:Verdana;font-size:85%;" >7 Ιουνίου 2008</span> </p> <p>---------------------------------------------------------------------------------------------------------- </p><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" > </span><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><br /><strong><span style="font-size:100%;"><a rel="nofollow" target="_blank" href="http://www.banana-republic.gr/forum/index.php?topic=5.0">Η επιστολή είναι δημοσιευμένη στο Νέο <em>Forum</em> του <em>Banana-Republic.gr</em>. Θα θέλαμε να καταθέσετε εκεί τις ιδέες και τις απόψεις σας.</a></span></strong></span><span style=";font-family:verdana,arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" > </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2503965307949127813?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-63390237156075755322008-06-06T00:35:00.018+03:002008-06-06T14:42:38.092+03:00Ένα πτώμα στην Ελλάδα πάντα προσφέρεται για υψηλής ποιότητας κοτσομπολιό και οι γνώμες είναι σαν τους ταρίφες, έχουν γεμίσει τον τόπο και με τις μαλακίες τους κλείνουνε μιάμιση λωρίδα.<br /><br />Εδώ θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω και να σας μεταφέρω όλες όσες ακούσα από χθες οι οποίες επεξηγούν με διαφορετικό τρόπο, το τι ακριβώς έγινε.<br /><br />1) Ο Σ. μίλησε και μαζί του έπαιρνε πολλούς. Κόκα, κυκλώματα της νύχτας, μεγαλεμπόρους ναρκωτικών, τραγουδιάρες, τα πάντα. Είχε κι άλλα να πει. Σε κάποιους δεν άρεσε το πολύ μπλα-μπλα. Πληρωμένο χτύπημα. Στήσιμο του χώρου για να παραπέμπει σε ληστεία/πάθος. Τον έβγαλαν από τη μέση πριν προλάβει να τους τορπιλίσει με αποκαλύψεις που θα συντάραζαν το πανελλήνιο("πήρα την κόκα από το χ βαποράκι, ήθελα να φτιαχτώ πολύ άσχημα")<br /><br />2) Ο Σ. ήταν ομοφυλόφιλος. Fact. Μου το είπε η κολλητή μου που της το είπε ο Γαρίδας ο ΔΑΠιτης από τη νομική που του το σφύριξαν κάτι αναρχίλες που το διάβασαν σε μια πόρτα στο Intercity για Αθήνα. Οι μαχαιριές ήταν πολλές, ο Σ. ήταν γυμνός. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει, έγκλημα πάθους, χώρισε τον εραστή του κι αυτός μέσα στη σύγχυση αντέδρασε, μάλλον υπερβολικά.<br /><br />3) Ο Σ. δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Fact. Μου το είπε η κολλητή μου που της το είπε ο Τσιπούρας ο ΠΑΣΠιτης που του το σφύριξαν κάτι χαφιέδες που το διάβασαν σε μια πόρτα στο Intercity για Θεσσαλονίκη. Οι μαχαιριές ήταν πολλές, ο Σ. ήταν γυμνός. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει, έγκλημα πάθους, χώρισε τη γκόμενα, αυτή ήταν κυκλοθυμική, περίοδος, πρήξιμο, ορμόνες μπουρδέλο, πολύ θέλει ο άνθρωπος, της γύρισε το μάτι και το έκανε θέμα.<br /><br />4) Ο Σ. ήταν ομοφυλόφιλος. Fact(βλ. 2). Την επόμενη μέρα θα αναχωρούσε για Τήλο, όπου θα παντρευόταν τους Ρήγα-Αποστόλου σε μια μεγαλοπρεπή τελετή. Ο Άνθιμος το έμαθε και έστειλε ΕΜΑΕΚ(Ειδική Μονάδα Άμεσης Επέμβασης Κληρικών) για να τον εξουδετερώσει(σημ. Τον Άνθιμο τον ελέγχει ο Χριστόδουλος από τον Παράδ--από εκεί που είναι).<br /><br />5) Κάποιος χτύπησε το κουδούνι, την ώρα που ο Σ. μαγείρευε, γυμνός. Ήταν η Εβελύνα Παπούλια. Έξαλλη για τα χαμηλά νούμερα του So you think you can Dance ήθελε κάπου να ξεσπάσει. Ρώτησε το Σ. γιατί αυτός συνέχισε την καριέρα του μετά τους Δύο Ξένους, ενώ αυτή δεν είχε καταφέρει να σταυρώσει ένα ρόλο της προκοπής. Η απάντηση που πήρε δεν της άρεσε. Καθόλου.<br /><br />6) Κάποιος χτύπησε το κουδούνι, την ώρα που ο Σ. σιδέρωνε, γυμνός. Ήταν ο μπόμπιρας από τον κάτω όροφο. Έχοντας λιώσει στο GTA IV, τα δολοφονικά του ένστικτα ήταν πλέον ανεξέλεγκτα. Έπρεπε να σκοτώσει. Το παιχνίδι του έλεγε να σκοτώσει. Ξέσπασε στο Σ. και κατέβηκε για να συνεχίσει.<br /><br />7) Κάποιος χτύπησε το κουδούνι, την ώρα που ο Σ. ήταν στο msn, γυμνός. Ήταν η Ναταλία Δραγούμη. Τελικά γουστάρει τον άλλον.<br /><br />8) Toν Σ. τον σκότωσε φανατική θαυμάστρια των Δύο Ξένων, που έχοντας δει τη σειρα 47 φορές σε επανάληψη υπέστη νευρικό κλονισμό. Η υπόπτος είναι οπλισμένη, επικίνδυνη και ενδέχεται να ξανασκοτώσει, πιθανότατα συντελεστή της σειράς Dolce Vita. (Καβογιάννη ή Παναγιωτοπούλου)<br /><br />9) Το Σ. το σκότωσα εγώ. Δεν έχω άλλοθι καθώς την ώρα του φόνου με έπαιρναν τηλέφωνο και δε το σήκωνα. Τα κίνητρά μου παραμένουν άγνωστα.<br /><br />Και μη ξεχνάτε, αν είστε ανώνυμος ναρκομανής, είστε ένα χαμίνι, ένα κωλοπρεζόνι του κερατά που πρέπει να μείνει μακριά από τα παιδιά μας.<br />Αν είστε φίρμα, το πολύ πολύ να γίνετε εξώφυλλο στο Esquire.<br /><br />Rest in peace, ήταν ΚΑΛΟ παιδί κτλ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6339023715607575532?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-53572320570425489952008-06-01T06:48:00.054+03:002008-06-02T04:03:16.637+03:00Η Σορσελίν είναι μια μαγισσογαργαλιάρα κόρη με αδυναμία στις φοράδες και τα καστανόξανθα αγοράκια. Της αρέσει να καβαλάει τη Μισέλ, το μαγικό πουλάρι με τις σοκολατένιες όπλες και μαζί να σκαρώνουν λογιών λογιών αταξίες στο δάσος του κόμη Ντούντλντορφ και τα γύρω χωριά. Αλλά η Σορσελίν έχει χρυσή καρδιά και τίποτα από αυτά που κάνει δεν προξενεί πραγματικό κακό στους τίμιους χωρικούς της κομητείας Γκαστόνε. Συνήθως η γλυκιά Σορσελίν τη γλιτώνει με μια κατσάδα από τη μητέρα της και μια χριστοπαναγία από τον αλκοολικό πατριό της. Άλλωστε όλοι αγαπούν τη Σορσελίν. Οι κάτοικοι του δάσους χαμογελούν όταν τη βλέπουν να τους πλησιάζει και προσπαθούν να μαντέψουν σε τι θα τους μεταμορφώσει σήμερα η καλή τους Σορσελίν! Κι αυτή δε τους χαλάει το χατήρι. Μια και δυο βγάζει το ραβδάκι της και σι-σι-σενιόρ, τους μεταμορφώνει σε τριχωτά πλάσματα με μεγάλες μύτες, κοντούτσικα ποδαράκια και βίαια ένστικτα. Πόσο γελάει η Σορσελίν όταν τους βλέπει να αλληλοσκοτώνονται για ένα κομμάτι λαχταριστής πίτας κοκοφοίνικα* ! Το αίμα την εξιτάρει.<br /><br />Η Σορσελίν πάει στην 8η τάξη και μαθαίνει για τα αέρια. Στο σχολείο της δεν υπάρχουν άλλα παιδιά με μαγικές δυνατότητες, οπότε η Σορσελίν γαμάει και δέρνει. Τα αλλά παιδιά την αγαπούν γιατί κάθε μέρα γεμίζει τις τάξεις με καραμέλες και σοκολάτες και όταν κάποιοι καθηγητές ζορίζουν την τάξη τους πετάει φωτιές και τους συνετίζει στο πι και φι!<br />Η Σορσελίν τα βράδια γυρνάει σπίτι γιατί το δάσος δεν είναι μέρος για μικρά κορίτσια τη νύχτα, ακόμη και για μικρές μάγισσες... Τρώει καλά και κοιμάται νωρίς, εκτός από τις μέρες που ο πατριός της τρυπώνει στο δωμάτιο και την κακοποιεί σεξουαλικά. Αυτό ενοχλεί πολύ τη Σορσελίν, αλλά όχι τόσο όσο αυτό το εκνευριστικό ξυπνητήρι που κουδουνάει σα τρελό κάθε πρωί. Aχ, πόσο το μισεί αυτό το ξυπνητήρι η Σορσελίν!<br /><br />Η Σορσελίν δε θυμάται και πολλά από τα παιδικά της χρόνια. Δε θυμάται τον πραγματικό της πατέρα, τα πρώτα της παιχνίδια, την πρώτη της περίοδο ούτε καν τα πρώτα της παιχνίδια*. Γενικά, δε θυμάται τίποτα πριν τα δύο τελευταία χρόνια, οπότε και απέκτησε ένα περίεργο σημάδι πάνω στο δεξί της στήθος*, ελαφρώς πάνω από το ντεκολτέ. Ο πατριός της το λατρεύει, αλλά αυτή δεν έχει ιδέα τι είναι. Και οι μαγικές της δυνάμεις, τυγχάνει να εμφανίστηκαν ακριβώς την ίδια περίοδο. Επίσης, τότε σκοτώθηκε και ο πατέρας της. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως αυτά τα τρία γεγονότα συνδέονται. Αλλά όχι η Σορσελίν. Είναι ελαφρώς βούρλο.<br /><br />Όταν μεγαλώσει η Σορσελίν, ονειρεύεται να γίνει γαλάζιο παιδί. Δια τούτο, επισκέπτεται τακτικά τον τοπικό άρχοντα, κόμη Ντούντλντορφ και υποβάλλει τα σέβη της. Ο κόμης είναι ζωηρός και όλο την πειράζει για τις νεανικές καμπύλες της και τα προκλητικά μυτερά της καπέλα. Η Σορσελίν όμως δεν καταλαβαίνει από τέτοια και τον βάζει στη θέση του, θυμίζοντάς του πως είναι ανήλικη και πως ο πατέρας της ποτέ δε θα ενέκρινε τη σχέση τους γιατί τη θέλει μοναχά για πάρτη του. Η μητέρα της Σορσελίν είναι μια καλοκάγαθη μεγαλoπαράγοντας στον τοπικό συνεταιρισμό γάλακτος και διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο. Με το συνεταιρισμό σαν βιτρίνα, έχει συστήσει μαζί με συγχωριανούς της ένα πολύ καλά οργανωμένο δίκτυο εμπορίας ανθρώπων με εξαγωγές σε 12 χώρες*. Ο πρώτος της σύζυγος και πραγματικός πατέρας της Σορσελίν σκοτώθηκε στον πόλεμο με τις άγριες φυλές του Βορρά*. Μην αντέχοντας τη μοναξιά και τυφλωμένη από την ηδονή παντρεύτηκε τον άνθρωπο που σκότωσε το σύζυγό της, έναν λεβέντη τριχωτό με μπράτσα από σπανάκι, που πιάνει την πέτρα και τη στίβει σα λουκάνικο*.<br /><br />Ποιά είναι λοιπόν η Σορσελίν; Ποιό το παρελθόν της; Ποιό το μέλλον της; Θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της με μόνο γνώμονα τη δικαιοσύνη και την προσωπική της αρρωστημένη διασκέδαση ή θα εκπέσει στη σκοτεινή πλευρά* ; Θα ενδώσει στις ανήθικες προτάσεις του κόμη Ντουντλντόρφ, και αν ναι, τι θα ζητήσει ως αντάλλαγμα; Θα κολλήσει σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα από τον πατριό της και αν ναι ποιό; Ποιος ο ρόλος της Μισέλ, της μπασταρδεμένης φοράδας*, στην ιστορία; Αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα ζητούν απάντηση αγαπητέ αναγνώστη. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν!<br />Όπως θα έλεγε και η Σορσελίν κουνώντας το ραβδάκι της, ααααα-κερρρρρριτοο!<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Κριτικό Υπόμνημα</span><br /><span style="font-style: italic;">*πίτας κοκοφοίνικα: </span>Τοπική λιχουδιά, ιδιαίτερα δημοφιλής στην κοιλάδα Γκαστόνε και όχι μόνο.<br />*<span style="font-style: italic;">τα πρώτα της παιχνίδια: </span>Ο υποψιασμένος μελετητής εύκολα παρατηρεί πως τα "πρώτα παιχνίδια" αναφέρονται δύο φορές, ως μη παρόντα, στη μνήμη της Σορσελίν. Η επανάληψη τους μάλλον οφείλεται σε συνειδητή επιλογή του συγγραφέα, η οποία έχει ως σκοπό την πρόκληση σύγχυσης στον αναγνώστη, ικανής να αποσπάσει την προσοχή του από το γυναικολογικό αστείο που προηγήθηκε.<br /><span style="font-style: italic;">*ένα περίεργο σημάδι πάνω στο δεξί της στήθος: </span>Σαφής αναφορά στο Χάρυ Πότερ.<br /><span style="font-style: italic;">*12 χώρες: </span><span>Εντός Ευρωζώνης.<br /></span><span style="font-style: italic;">*άγριες φυλές του Βορρά</span>: Οι φυλές αυτές ήταν πολύ άγριες και ήλθαν από το Βορρά.<br /><span style="font-style: italic;">*σα λουκάνικο: </span>Λάθος του αντιγραφέα. Πιθανές αρχικές γραφές: Herrman<span style="font-style: italic;"> {σα μολυσματική τρώγλη}, </span><span>Schweighäuser</span><span style="font-style: italic;"> {σα θανούσα Αρτέμιδα}, </span>Bergk<span style="font-style: italic;"> {σα να μπαίνει η άνοιξη}</span><br /><span style="font-style: italic;">*εκπέσει στη σκοτεινή πλευρά: </span>Έμμεση αναφορά στη χριστιανική ηθική και τον Πόλεμο των Άστρων.<br /><span style="font-style: italic;">*της μπασταρδεμένης φοράδας: </span>Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν πως η Μισέλ ήταν όντως μπασταρδεμένη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5357232057042548995?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-38227015489516715812008-05-24T04:39:00.010+03:002008-05-24T06:28:29.396+03:00Όχι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3822701548951671581?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-39318345310420815872008-05-18T17:54:00.005+03:002008-05-29T04:04:33.445+03:00- Τί ήρθες να κάνεις εδώ.<br />- Εσύ με κάλεσες, ξεχνάς.<br />- Δε σε θυμάμαι αρκετά.<br />- Ψέμματα λες, θυμάσαι.<br />- Ψέμματα λέω. Θες ενά ποτό;<br />- Ποτό;<br />- Ποτό.<br />- Βάλε μου ένα.<br />- Ορίστε.<br />- Ευχαριστώ.<br />- Λοιπόν, γιατί με κάλεσες;<br />- Eσύ με κάλεσες, σπίτι σου είμαστε.<br />- Α ναι. Ήθελα να σου μιλήσω.<br />- Για ποιό θέμα;<br />- Noμίζω, για τον έρωτα.<br />- Κάτι πιο πρωτότυπο;<br />- Σου τα είπαν κι άλλοι;<br />- Διακόσια βιβλία και πενήντα άνδρες. Ή το αντίστροφο, δε θυμάμαι.<br />- Εγώ τα λέω καλύτερα.<br />- Το ποτό μου τελείωσε, βάλε μου κι άλλο.<br />- Ελπίζεις πως τα λέω καλύτερα, αλλιώς δε θα ερχόσουν.<br />- Ελπίζω να είσαι τόσο καλός όσο ο καλύτερος.<br />- Και αν γίνω ο καλύτερος;<br />- Mαγκιά σου.<br />- Τι θες απο μένα, ειλικρινά.<br />- Να μην παριστάνεις τον ηλίθιο.<br />- Έρχεται φυσικά.<br />- Δεν είσαι Amita.<br />- Eίσαι σίγουρη για αυτό;<br />- Που το πας τέλος πάντων.<br />- Δεν είμαι σίγουρος.<br />- Και γιατί τα κάνεις όλα αυτά;<br />- Γιατί τα έκαναν άλλοι πριν απο μένα. Τους ζήλεψα.<br />- Μπαίνεις σε όλο αυτόν τον κόπο, από ζήλια;<br />- Mην την υποτιμάς. Είναι ύπουλο κίνητρο, πανίσχυρο. Ολόκληρες ζωές, των πιο επιφανών, αυτήν είχαν πυξίδα.<br />- Όχι η δικιά μου.<br />- Γελιέσαι. Εσύ απλά ζήλεψες βρώμες και διεφθαρμένες. Λάθος το φθόνο σου κατηύθυνες ηλίθια!<br />- Έτσι λες εσύ. Τί ξέρεις εσύ παραπάνω, γιατί να σε ακούσω, δεν είσαι καν γέρος, ποιος σε διόρισε σοφό, αν όχι η ηλικία;<br />- Σοφός αυτός, ο σοφότερος των άλλων.<br />- Απο μένα.<br />- Βλέπεις κάποιον άλλον;<br />- Εμένα θέτεις μέτρο σύγκρισης; Eγώ είμαι το μηδέν. Οποιοσδήποτε εμένα ξεπερνά. Τζάμπα σοφέ κομπάζεις.<br />- Είσαι μια αρχή.<br />- Είμαι; Το ποτό μου τελείωσε, βάλε μου κι άλλο.<br />- Τι έχεις να μου διδάξεις.<br />- Σκόρπιες σκέψεις, δικές μου, μπερδεμένες.<br />- Και τι άλλο.<br />- Υπολλείματα φράσεων που άκουσα από κάποιους, κάποτε, κάπου.<br />- Και τι κάνεις με αυτές;<br />- Tις αναπαράγω.<br />- Σου αρέσει να τις αναπαράγεις.<br />- Ναι, τις οικειοποιούμαι, μετά από λίγο τις νιώθω σχεδόν δικές μου και μετά, ξεχνάω που τις μάζεψα.<br />- Κι εγώ.<br />- Το ποτό μου.<br />- Τί έπαθε.<br />- Το ποτό μου τελείωσε, βάλε μου κι άλλο.<br />- Σε τι άλλο είσαι καλή;<br />- Τίποτα, είμαι απλά αποδεκτή, τίποτα άλλο δεν κάνω, είμαι μια γαμημένη μαριονέτα.<br />- Είσαι μια γαμημένη μαριονέτα.<br />- Είμαι μια γαμημένη μαριονέτα που δε με παίζει κανείς.<br />- Γιατί κανέναν δε το νοιάζει ιδιαίτερα.<br />- Ναι, ο υπερπληθυσμός φταίει, γεμίσαμε ανθρώπους, αν είμασταν πιο λίγοι, σκέψου.<br />- Δηλαδή;<br />- Αν είμασταν είκοσι, τριάντα, εκατό, θα ήμουν αυτή, η μία από τους εκατό, ενώ τώρα, για να ξεχωρίσω πρέπει να παλέψω.<br />- Και δε θέλεις.<br />- Όχι, η προσπάθεια με κουράζει, το ποτό μου τελείωσε, βάλε μου κι άλλο, με εξαντλεί, δεν το ζήτησα εγώ αυτό.<br />- Παλεύεις να αφήσεις το στίγμα σου, στον πλανήτη και στους άλλους, χωρίς να ξέρεις γιατί.<br />- Ναι, και αφού δε γίνεται αυτό, γαμώτο, θέλω τουλάχιστον καποιον να με παίζει. Έτσι πως στέκομαι ακίνητη σιχαίνομαι.<br />- Τί;<br />- Tα μέλη μου, που κάθονται νεκρά, και όταν προσπαθώ μοναχή να τα κουνήσω, σπασμωδικές μετατοπίσεις, γελοίο θέαμα.<br />- Αλλά πουλάει.<br />- Oι τυφλοί πλειοδοτούν.<br />- Κι εγώ τυφλός, θέλω να αγοράσω.<br />- Τι θέλεις ακριβώς.<br />- Θέλω να με αγαπήσεις και να μου πεις τι να κάνω.<br />- Τα κοριτσάκια είναι για φιλί, τα αγοράκια για πήδημα. Αν θες αληθινή αγάπη, πάρε ένα σκύλο.<br />- Το ποτό μας τελείωσε.<br />- Σιγαρέττο. Έχεις σιγαρέττο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3931834531042081587?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-29309110441379637292008-05-03T05:22:00.026+03:002008-05-03T06:29:11.016+03:00Koιμητήριο Pére Lachaise.<br />Delacroix, Balzac, Morrison, Sarah Bernhardt, La Fontaine, Molière, Chopin, Proust, Apollinaire, Konstantinos και Kalipso Katsibalis (παντού υπάρχει ένας μύθος), Oscar Wilde, πολλοί άλλοι.<br />Τον τελευταίο το συμπαθώ ιδιαίτερα και δε μπορούσα να μην τον επισκεφτώ. Καποιοι θα ξέρουν πως ο τάφος του, εκκεντρικός κι αυτός, είναι γεμάτος από μηνύματα πάσης φύσεως, κραγιόν, αποτυπώματα χειλιών, χαράγματα και άλλα. Το ήξερα κι εγώ και δι'αυτό δεν εξεπλάγην. Καθώς όμως περιεργαζόμουν τα του τάφου διέκρινα, σχετικά εύκολα, κάτι ιδιαίτερο. Ένα μήνυμα στα ελληνικά. Ενά ξεχωριστό μήνυμα. Ένα μήνυμα αγάπης, αυθεντικό και απο καρδιάς.<br />Το μήνυμα αυτό, απευθυνόμενο στον Oscar, και πιστεύω κατορθώνοντας να συλλάβει ολόκληρο το μεγαλείο της αθάνατης ελληνικής ψυχής, έγραφε:<br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">ΛΟΥΓΚΡΙΤΣΑ Σ'ΑΓΑΠΑΜΕ!</span><br /><br /></span><span>Μια φράση τόσο απλή, αλλά συνάμα τόσο μεστή από νόημα. Μια λιτή και δίχως φανφάρες δήλωση αγάπης, μιας αγάπης άνευ όρων. </span><span>Η φωνή ενός έθνους, που επιτέλους ανακαλύπτει τις σωστές λέξεις για να εκφράσει τη λατρεία του.</span><br /><span>Eίναι νομίζω, μέσω αυτού του μηνύματος, που η Ελλάδα του σήμερα, του χθές και του αύριο αναγνωρίζει το έργο και αποτίει φόρο τιμής στον άνθρωπο και συγγραφέα Oscar Wilde.<br />Οscar, σε ευχαριστούμε.<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SBvZDwWfOgI/AAAAAAAAATA/X9VqFLQ8WaI/s1600-h/OSCAR%2BWILDE%2BIN%2BGREECE-1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SBvZDwWfOgI/AAAAAAAAATA/X9VqFLQ8WaI/s320/OSCAR%2BWILDE%2BIN%2BGREECE-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195985253644057090" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SBvQAgWfOfI/AAAAAAAAAS4/bDnMkq1wO64/s1600-h/DSC02698.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/SBvQAgWfOfI/AAAAAAAAAS4/bDnMkq1wO64/s320/DSC02698.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195975302204832242" border="0" /></a><br /></div><br /><br />Λουγκρίτσα, σ'αγαπάω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2930911044137963729?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-62864465446659957882008-04-21T00:01:00.022+03:002008-05-01T04:42:28.372+03:00<span style="font-weight: bold;">ACT I</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Matthew and his mother having a conversation, on their way to home</span><br /><br />- Οh my, I sure hope you didn't Matthew, your father will be absolutely furious!<br />- Mother, rest assured, I would never do such a thing.<br />- As holiness goes, the Reverend is a holy man, and if you, did what you are being accused of, the wrath of God, God Himself, will fall upon our house.<br />- Your drama is impressive as usual mother.<br />- The walls, that your own father, with his own hands, built, ill fate awaits them, οur beautiful garden, that I, with these hands, sprouted and cherished , will perish, and your sisters, that in words you so much love, but in acts, you, above all, hurt the most, your sisters, scarleted they will become for life.<br />- Mother. Nothing of these will happen.<br />- Oh how confident you look, and how steady! I almost forget you're still a child. But I can see through your certainty, I created you, like a rose in my garden, you my seed, these are my eyes you have and for me clear they be, whatever wall you try to raise and what I see are lies concealed, fear expelled, image of regret and fading pride.<br />- I speak the truth and nothing less.<br />- The more you deceivingly assure me, the more for your sin I am convinced.<br />- I would never try to delude you.<br />- You turned out a fine young liar Matthew, just like your father. Always hiding your honeycovered hand in your backpocket whilst the other is pointing one of your sisters as the culript. But now the hand is not yours to hide, and your female youngsters can not, by default, take the blame. So, who is left to save their beloved brother.<br />- None, for saving I do not need! How can I persuade you, that I stand innocent, in your eyes, and in the eyes of God.<br />- You can't. If I can see through your honest, lovable glance, He can too, and truth be told, or not, burned the morning, will find you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ACT II</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Noon. The sun is high and Matthew's father arrives home from work.</span><br /><br />- Luise?<br />- In here.<br />- Where is Matthew.<br />- At the garden, sitting on the grass, fingering the wet soil.<br />- You spoke to him.<br />- I did.<br />- And?<br />- He denied.<br />- You believe him?<br />- Don't make me laugh Aaron.<br />- I believe him.<br />- You make me laugh Aaron.<br />- I am glad.<br />- You ludicrous bastard.<br />- But no, honestly, I rejoice at the fact that you find my faith to our only son so amusing.<br />- That's no faith! That's your flickering eyes, which shine, seeing that your son is the son of his father.<br />- You accuse me of something?<br />- As a matter of fact, I do. Your light hearted manners, your dirty looks, your theatrical romance, corrupted him, and imitation, is what boys know to do best. You, armed his lips Aaron.<br />- Apologies, for loving my woman and raising a male.<br />- Apology accepted, but what you raised, you won't see blossom.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ACT III</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Noon. The sun is high and Matthew's sisters arrive home from school</span><br /><br />- Matthew?<br />- Back here.<br />- Where is mother?<br />- Inside, talking to father.<br />- Oh Matthew...Is it true?<br />- What is?<br />- The thing they say you did, on that girl.<br />- How dare you even asking me such a thing Elisabeth. From you at least, I expected something better than distrust.<br />- I am so sorry my dear brother, it is just...everybody were talking about it and the Reverend himself came to school and spoke with Miss Mephistol. I didn't know what to believe.<br />- Me or them Elisabeth, it is that simple really.<br />- I believe you, brother, if you say you did not.<br />- I am saying it. Where is Victoria.<br />- She will be here soon, she was just behind me, right before the alley.<br />- What did she think?<br />- I can not tell. I asked her, but you know how she is.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Victoria entering the premises</span><br /><br />- I guess I will ask her myself.<br />- Hello, you two.<br />- You seem relaxed.<br />- Why not be.<br />- I suppose seeing Elisabeth upset, made me expecting something similar from you. But I forgot, cold blood is your newest fashion.<br />- You are referring, apparently, to what is being said about your immoral endeavours.<br />- Oh, you heard it too after all!<br />- Yes, and I am happy to see that your appetite for cheap sarcasm is still with us.<br />- Of course! I feel confident, regardless of what is being told. Noone the truth knows best, but the accused himself.<br />- Oh, I concure to that. And let me say, I feel confident too. Knowing the truth is not always pleasant, but it offers to the soul, a certain amount of safety. Doubt on the other hand, can kill a sister before her time. And me Matthew, I am so young.<br />- Why with riddles, you try to speak Victoria? You believe in my innocence, don't you?<br />- Quite the contrary really.<br />- Do you understand what you are saying?<br />- Do you understand what you did?<br /><br /><span style="font-style: italic;">Elisabeth stares them both for a second and runs into the house crying</span><br /><br />- You take pride in in renouncing your brother and making your sister weep?<br />- My dreadful pain, Matthew, I hide within, Elisabeth's tears, are my heart's scream, for, hear this now, and not forget, Matthew, love, you are good as dead.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ACT IV</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Dusk. The sun is gone and the commons are drawing close</span><br /><br />- They have torches?<br />- I think they do Luise.<br />- Let's hope they will respect my garden.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Elisabeth falls in her brother's arms</span><br /><br />- Oh Matthew, I forgive you!<br /><br /><span style="font-style: italic;">Victoria shakes her brother's hand</span><br /><br />- May I say Matthew, this turn of events is rather unfortunate.<br />- Indeed.<br />- I love you.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Matthew gets out to confront the fair citizens of Windsor</span><br /><br />- Hello executioners.<br />- Hello sinner.<br />- You found the house easily?<br />- Yes yes.<br />- Well. Shall we?<br />- Of course. Right this way, we have prepared the bonfire.<br />- How thoughtful. By the bye, since you are all here, I would like to, once more, pinpoint the fact that I am innocent.<br />- Of course you are...Up you go now, the Reverend will be here shortly.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Reverend approaches the bonfire on which Matthew is tied holding a torch in his right hand, with the mob far behind him and Matthew's house even further in the background</span><br /><br />- Hello Matthew.<br />- Reverend.<br />- Kinda a mess you got yourself into today.<br />- Tell me about it.<br />- Did it worth it?<br />- Oh, it certainly did. Your daughter, has the fairest palm I have ever kissed. Not that I know much about them. Hers is the only one I ever touched.<br />- Good for you then. It is a shame though, that God does not share your views on the matter.<br />- I understand that. But, why all this? God, he is not vengeful I have heard.<br />- Yes Matthew, he is not. I know it, you know it, but this mob, these men of race, don't, and they demand justice, which they expect me to deliver.<br />- Justice? If this was an eye for an eye, they should just kiss me back.<br />- The severity of the crime determines the severity of the punishment Matthew. Can you imagine, what would happen, if every young man, in the rush of his youth, kissed every hand that would come up his path. Utter chaos.<br />- So, you turning me into ashes, even though you know, that God dissaproves.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Reverend lowers the torch and sets the bonfire ablaze</span><br /><br />- God isn't here to run our community. I am.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6286446544665995788?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-44784565610540647162008-03-21T06:30:00.037+02:002008-03-25T08:13:47.877+02:00Ξύπνησε γέρος και αδύνατος, σηκώθηκε αδύναμος, άγγιξε το παγωμενο τσιμέντο, έσυρε τα δαχτυλά του στο υγρό τζάμι, ίσα ίσα το ακούμπησε, τέσσερεις ορίζοντες ξανοίχτηκαν , δύο για κάθε μάτι, τους κοίταξε όλους, αυτόνομοι στο γυαλί, όμοιοι μεταξύ τους στη ψυχή, ίδιοι με χθες στη μνήμη.<br />Γύρισε, προχώρησε στο κουζινάκι, έβηξε άσχημα, έφτυσε φλεμα κι αίμα στο νεροχύτη, κατάπιε ό,τι δεν έδιωξαν τα πνευμόνια, ήπιε νερό λερό, κάθησε, έβαλε τα χέρια του στο τραπέζι και κοιτούσε, κάπου.<br />Δύο ώρες πέρασαν, ο αέρας έπεσε, το άκουσε και σηκώθηκε, προχώρησε στη σκάλα και άρχισε να κατεβαίνει. Στή μέση σταμάτησε, ζαλιζόταν, ακόμη ζαλιζόταν απ'αυτό το καταραμένο στριφογύρισμα, συνέχισε, τρία λεπτά μετά παραπατούσε στη βάση σπρώχνοντας τη βαριά πόρτα. Ο αέρας τον έσπρωχνε πίσω, αυτός έσπρωχνε μπροστά, νίκησε δύσκολα, βγήκε έξω, άλλες ριπές τον μαστίγωναν λυσσασμένες, ανακάτευαν τα λευκά μαλλιά, τρύπωναν κάτω απ'το βαρύ παλτό, τον πάγωναν, του έκοβαν τα δάχτυλα, τη μύτη, τα αυτιά, τα χείλη στέγνωναν, βούρκωναν τα μάτια, δεν το είχε απλά συνηθίσει αυτό, το επιζητούσε, αυτοί οι αέρηδες τον λύτρωναν απ'το αλάτι που είχε τρυπώσει σε κάθε ζάρα του κόρμιου του, πτυχές γεμάτες απο δαύτο και ξηραμένο αίμα της φαγούρας, η αρμύρα τρύπωνε παντού, τα γένια του ήταν αλυκές και η ήβη του καμμένο δάσος, δυο χρόνια τώρα, αν κάτι τον ενοχλούσε πραγματικά, αυτή, η αρμύρα ήταν. Τίποτε άλλο.<br />Περπάτησε στους πελώριους γλιστερούς βράχους, ήξερε που να πατάει. Έφτασε στην άκρη. Τα κύματα έσκαγαν απο κάτω του αστραπές, τον ήθελαν, ζητούσαν να τον καταπιούν, αυτό μόνο είχε μάθει με σιγουριά, κοίταξε στο βάθος, ένας ορίζοντας, πέμπτος, ίδιος, μοναχά, μεγαλύτερος, χώρουσε όλους τους άλλους μέσα του, αλλά σαν κι αυτούς ήταν κι αυτός, σαν κι αυτόν ήταν αυτοί, κι όλοι μαζί ξεφτίσανε.<br />Κάποτε όμορφοι ήταν όλοι τους, άλλα χάθηκε η ομορφιά, όχι σε αυτούς, αλλά στα μάτια του, στον παρατηρητή, και χωρίς την εύνοια του παρατηρητή η ομορφιά αποκτά την πραγματική της υπόσταση, την ανούσια, χωρίς τον αισθητισμό του θαυμαστή ο πανέμορφος καταγάλανος ουρανός και η πάνεμορφη κρυστάλλινη θάλασσα υποβιβάζονται σε ουρανό και θάλασσα.<br />Αφουγκράστηκε. Άκουσε τη βοή του νερού καθαρότερα, κράτησε την αναπνοή του, άκουσε περισσοτέρα, τον άνεμο να του χτυπάει το στήθος, έκλεισε τα μάτια, άκουσε τον μαύρο ωκεανό να βρυχάται, συγκεντρώθηκε, άκουσε τον αφρό να ξεχύνεται, ανάσανε, χάθηκαν όλα, ξανά, πιο βαθιά αναπνοή, γλάροι έρχονταν από μακριά ξεστρατισμένοι, σταμάτησε να ταλαντώνεται, τα δελφίνια έσκιζαν νερό, δεν κατάπινε το σάλιο του, άκουσε το παφλασμό ενός πλοίου που δεν έβλεπε, άδειασε το μυαλό του τελειωτικά, απόλυτα, άκουσε το δέρμα του να ανατριχιάζει στην προσμονή του απρόσμενου, ανασάνε, χάθηκαν όλα, ξανά, αναπνοή.<br />Περασμένο μεσημέρι. Τέλειωσε, τίποτα. Δεν απογοητευόταν πλέον, η ελπίδα οδηγεί στην παράνοια, ενώ η αποδοχή στη δυστυχία, υπεύθυνη επιλογή.<br />Τόσα χρόνια άκουγε, δεν προσέφερε απλά αυτί, έψαχνε, το κάθετι, στο κάθετι, μικρό ακόμα διάβασε πως ο αέρας μιλάει, η γη μιλάει, τα αστέρια, το φεγγάρι, ο ουρανός, η θάλασσα μιλούνε και μόνο αυτά λένε την αλήθεια, γιατί δεν είναι ανθρώπινα, αλλά δεν το πίστεψε και ξεκίνησε να ακούει τους ανθρώπους και άκουγε άκουγε, τα χρόνια περνούσαν, και έγνεφε , γελούσε, νόμιζε πως αγαπούσε, έπεφτε και, σηκωνόταν, έκλαιγε μέσα του και ξανά, άκουγε καινούριους, κι άλλους και στο τέλος άκουσε αρκετά και τη λίγη γνώση, που σαν θησαυρό είχε συγκεντρώσει, κατάλαβε πως την έχασε μέσα στην πληροφορία, όσα άκουσε άχρηστα, έσβησαν, κατάπιαν την ουσία του και σταμάτησε να ακούει τους ανθρώπους και λυπήθηκε, αλλά σταμάτησε, και θυμήθηκε τις υποσχέσεις που του έδωσαν μικρό, πως όλα, τα πάντα γύρω μας μιλούν και είπε, σε αυτά τώρα θα στρέψω το αυτί και τον εαυτό μου θα εκπαιδεύσω να ακούει, σε αυτά πρέπει να βρίσκεται η αλήθεια, και άρχισε τον αέρα που ζωή μας δίνει να ρωτά μα απάντηση δεν πήρε, τη γη που τον έτρεφε έσκυψε ν'ακούσει, μα η γη τίποτα δεν είπε, στα αστέρια με δέος στράφηκε, μα αυτά ούτε λέξη δε του'ρίξαν, το φεγγάρι ρομαντικά κρυφάκουσε, χλωμή, βουβή πανσέληνο εισέπραξε , στο γαλάζιο του ουρανού με σεπτή καρδία σύρθηκε, μα θεϊκή λαλιά δεν του αποκρίθηκε, στη απέραντη τη θάλασσα ήλθε τελευταία, γέρος πια, χωρίς ελπίδες, ξέροντας πως τίποτα δε θα του πει, αλλά με θέληση το χρέος να εκπληρώσει, γιατί αυτή ήταν τώρα η ζωή του, αυτή η αυθυποβολή ήταν ο δρόμος του, που δεν ήθελε στη μέση να αφήσει.<br />Σκοτείνιασε και άναψε τον πελώριο οδηγητή, χωρίς λόγο, κανείς δεν έβλεπε το φως του, τα πλοία άλλη πορεία ακολουθούσαν, άλλα φανάρια τους τραβούσαν απ'το χέρι, αλλά το άναβε, μήπως η πελώρια δέσμη που γύριζε τρελή, κάνει τη θάλασσα να τον προσέξει, αλλά δυο χρόνια τώρα μάλλον την τύφλωνε και αυτή αλλού κοιτούσε ενοχλημένη, τρελή σε τρελούς δε μίλαγε και μόνο φούσκωνε, ξερνώντας αφρούς, κωλόψαρα και αν ήταν τυχερός, καλαμάρια, από τα χοντρά. Δεν έτρωγε όμως πια, εδώ και οχτώ μέρες. Προμήθειες υπήρχαν ακόμη, το φαρόπλοιο περνούσε μια στο κάθε δίμηνο και φρόντιζε, σε λίγες μέρες πάλι θα περνούσε, αλλά δεν έτρωγε. Άκουσε τα πάντα και αφού δεν άκουσε τίποτα, καιρός του ήταν να πεθάνει, το χρέος ολοκληρώθηκε.<br />Ξημέρωσε. Άγγιξε το τζάμι, κοίταξε, κάθισε.<br />Τόσο κουρασμένος, τελευταία μέρα.<br />Κατέβηκε, βγήκε, ο αέρας σχεδόν τον πήρε, άντεξε. Άκουσε, όπως χθες, ξαναζώντας το καθημερινό τίποτα. Ο ήλιος ανέβηκε και να κατεβαίνει άρχισε, μπήκε μέσα, σκάλισε την αποθηκούλα, πήρε τα τελευταία ξεροκόμματα, άνοιξε το παράθυρο, οι γλάροι είχαν κατασκηνώσει από χθες. Τους τα πέταξε, κομμάτια, αυτοί τα άρπαζαν στον αέρα και μάλωναν ποιος θα τσιμπολογήσει τα καλύτερα, χαμογέλασε σχεδόν με τον χαμό που προκαλούσε.<br />Ξάπλωσε καταβεβλημένος. Άρχισε να σβήνει όσο έπεφτε το σκοτάδι, φάρος που δεν έκανε σωστά τη δουλειά του και το φως του χανόταν.<br />Έπεφτε και έπεφτε νιώθοντας ήρεμα τη ζωή να φεύγει από μέσα του, και έπεφτε, και έπεσε στο νερό και πνιγόταν. Αλλά δεν πέθαινε. Έκανε υπομονή. Τίποτα. Άνοιξε τα ματιά του ενοχλημένος από την ειρωνία. Σηκώθηκε, κατέβηκε τη σκάλα πεισμωμένος, άνοιξε την πόρτα, βγήκε στα βράχια σχεδόν τρέχοντας κόντρα στον παγωμένο αέρα και έπεσε στα μαύρα κύματα που έσπασαν και τσίριξαν και τον κατάπιαν με ευχαρίστηση, και χάθηκε.<br />Το φαρόπλοιο ήρθε δύο μέρες μετά, οι άνδρες δε βρήκαν κανένα. Ατύχημα ή όχι δεν ήξεραν ούτε μπορούσαν να μάθουν ούτε ένοιαζε κανέναν ιδαίτερα. Όλοι είχαν παραξενευτεί όταν αυτός ο ο άνδρας είχε ζητήσει, πριν δύο χρόνια, να έλθει σε αυτόν το συγκεκριμένο φάρο, στη μέση του πουθενά. Ο γέρος και η θάλασσα, έλεγαν. Τώρα είχε μείνει μόνο αυτή, είπε κάποιος και όλοι γέλασαν συγκρατημένα. Ο φάρος κλειδώθηκε, άχρηστος ως ήταν.<br />Την επομένη η θάλασσα ξέρασε το πρησμένο του πτώμα έκει που το έφαγε, στα βράχια, παραμορφωμένο, οι γλάροι σαν να περίμεναν άρχισαν να τσιμπάνε το δέρμα του, να αρπάζουν τα κομμάτια του, να μαλώνουν για τα μάτια του, σωστά όρνια του αρχιπελάγους, έμεινε εκεί, βορά στον ήλιο, στον αέρα και στην αρμύρα, σάπιζε και ξεφούσκωνε, τα πλούσια μαλλιά έγιναν τρίχες εν κρανίω, τα ρούχα ένα με το δέρμα, ώσπου όλος έλιωσε, έγινε ένα με το βράχο και γλίστρησε, γλίστρησε μέσα στην πέτρα και απο εκεί μέσα στη θάλασσα, και γρήγορα άρχισε να τρέχει μέσα στο νερό και ταξίδεψε, ώσπου έφτασε σε μιαν ακτή και στην αμμουδιά είδε ένα παιδί και θυμήθηκε τον εαυτό του μικρό και το παιδί κοίταξε τον ωκεανό και πλησίασε τη θάλασσα και το πλησίασε κι αυτός και το παιδί έκανε να ακούσει και αυτός έκανε να μιλήσει μα μιλιά δεν έβγαινε και το παιδί αφουγκράστηκε και αυτός έκανε να φωνάξει μα φωνή δεν έβγαλε και το παιδί στράφηκε και έφυγε και αυτός ούρλιαξε και οι στριγκλιές του έγιναν Βοριάς, ξέσπασε σε λυγμούς και τα δάκρυα του έγιναν κύμα, αναθεμάτισε και οι κατάρες του έγιναν μάνας γης κλάμμα, ζήτησε έλεος και οι ικεσίες γίναν πεφταστέρια, παραιτήθηκε και η απελπισία του έγινε Θεός και αφέθηκε να βυθιστεί στο σκοτάδι, για να γίνει ένα με την άβυσσο της θάλασσας που ποτέ δεν αγάπησε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4478456561054064716?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-65728463962897224992008-03-14T03:44:00.007+02:002008-03-14T05:08:03.642+02:00Επειδή δεν προλαβαίνω να γράψω κάτι καλό αυτή την περίοδο, θα γεμίσω τον τηλεοπτικό χρόνο με κάτι δοκιμάσμένο, ένα αφιέρωμα στη ζωή και τα τραγούδια του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη.<br />Γεράσιμος Ανδρεάτος, Θέμης Αδαμαντίδης. Παιδιά, όλο δικό σας.<br /><br />Αν δεν ακούτε τίποτα κλείστε τον explorer και πατήστε το μηδέν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6572846396289722499?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-46776658514421129122008-02-27T03:24:00.004+02:002008-02-27T03:29:41.317+02:00Εξυπνακίστικη πρόζα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4677665851442112912?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-52044397609320665132008-02-23T02:41:00.010+02:002008-02-23T02:51:59.305+02:00Ε μα έχουμε διαφθαρεί τελείως νομίζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5204439760932066513?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-31958316824742820012008-02-18T03:09:00.002+02:002008-02-18T04:05:35.474+02:00Έχει κρύο και το πετρέλαιο είναι ακριβό. Πολλοί ούτε το πουλούν, γιατί είναι νευριασμένοι. Τι μπελάς, να ανάβω τζάκι, τα ξύλα είναι υγρά!<br />Και τα έξοδα τρέχουν. Τα παιδιά θέλουν σπουδές στα εξωτερικά, οι φίλοι βιβλία, οι φίλες σοκοφράουλες, οι γνωστοί εξόδους, οι γνωστές προφυλακτικά, τα πρακτορεία προκαταβολή, το αμάξι service, η πισίνα φίλτρο, οι αλλοδαποί ένσημα, το μπάνιο κωλόχαρτα και τελειωμό δεν έχει;<br />Δεν πρέπει παρ'όλα αυτά να ξεχάσω, το ερώτημα ενός φίλου να σας μεταφέρω, που στη βοήθειά μας πια ελπίζει, ζητώντας από τους ανήλικους και τις σεπτές να μη διαβάσουν παρακάτω.<br /><span style="font-style: italic;">"Όλοι πίπες θέλουν, ένας κωλομπαράς δεν έμεινε σ'αυτή την πόλη;"</span><br /><br />Γιατί διάβασες, σου είπα όχι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3195831682474282001?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-54493064098708431772008-02-11T16:30:00.000+02:002008-02-12T01:06:46.691+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7BcSJYPRfI/AAAAAAAAAQw/f2JqyySl7uo/s1600-h/malnraven7.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7BcSJYPRfI/AAAAAAAAAQw/f2JqyySl7uo/s400/malnraven7.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165730239418942962" border="0" /></a><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">One Bit</span></span><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ch</span></span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7Bc2JYPRiI/AAAAAAAAARI/xlaCP2Kq5Hs/s1600-h/558259-408995-Maleficent+Portrait+%282%29.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7Bc2JYPRiI/AAAAAAAAARI/xlaCP2Kq5Hs/s320/558259-408995-Maleficent+Portrait+%282%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165730857894233634" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7BeNZYPRnI/AAAAAAAAARw/vSV_7fGeuyA/s1600-h/Maleficentf.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7BeNZYPRnI/AAAAAAAAARw/vSV_7fGeuyA/s320/Maleficentf.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165732356837820018" border="0" /></a></div><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7DTG5YPRvI/AAAAAAAAASw/qqyR_Qvy-u4/s1600-h/Maleficentw.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7DTG5YPRvI/AAAAAAAAASw/qqyR_Qvy-u4/s320/Maleficentw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165860888029120242" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7Bf8pYPRtI/AAAAAAAAASg/TVUysi2_VHc/s1600-h/males.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R7Bf8pYPRtI/AAAAAAAAASg/TVUysi2_VHc/s320/males.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165734268098266834" border="0" /></a><br /></div></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">To Rule them All</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5449306409870843177?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-41334440379901406262008-02-10T01:45:00.000+02:002008-02-10T01:48:22.963+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R647uJYPRAI/AAAAAAAAAMs/Bz_rTiE0-D0/s1600-h/KUPKA+SLEEPING+BEAUTY+PORTRAIT+I.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R647uJYPRAI/AAAAAAAAAMs/Bz_rTiE0-D0/s200/KUPKA+SLEEPING+BEAUTY+PORTRAIT+I.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165131486618141698" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R647bJYPQ-I/AAAAAAAAAMc/Xf0EvpfciuE/s1600-h/n47.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R647bJYPQ-I/AAAAAAAAAMc/Xf0EvpfciuE/s400/n47.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165131160200627170" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4133444037990140626?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-71176519957541487142008-02-09T01:59:00.001+02:002008-02-09T02:05:06.679+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6zthSmCMzI/AAAAAAAAAMU/4pTRB-HEnQA/s1600-h/33531-mermaid.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6zthSmCMzI/AAAAAAAAAMU/4pTRB-HEnQA/s400/33531-mermaid.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164764028869948210" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6ztGCmCMwI/AAAAAAAAAL8/SXHsT2sslF0/s1600-h/MERMAID+-+KUPKA+-+ARIEL+PORTRAIT+I.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6ztGCmCMwI/AAAAAAAAAL8/SXHsT2sslF0/s200/MERMAID+-+KUPKA+-+ARIEL+PORTRAIT+I.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164763560718512898" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7117651995754148714?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-71183531033164370832008-02-08T00:30:00.000+02:002008-02-08T00:45:05.983+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6uJnSmCMvI/AAAAAAAAAL0/3-MPm_iDiQY/s1600-h/risse_dwarfs.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6uJnSmCMvI/AAAAAAAAAL0/3-MPm_iDiQY/s400/risse_dwarfs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164372705809674994" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6uG6SmCMrI/AAAAAAAAALU/7NfqJxwZCfU/s1600-h/KUPKA+SNOW+WHITE+PORTRAIT+I.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6uG6SmCMrI/AAAAAAAAALU/7NfqJxwZCfU/s200/KUPKA+SNOW+WHITE+PORTRAIT+I.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164369733692306098" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7118353103316437083?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-38062937468794411952008-02-07T00:34:00.000+02:002008-02-07T01:24:09.730+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6o2-CmCMqI/AAAAAAAAALM/G2GMAu_TtLw/s1600-h/Belle+et+Bete.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6o2-CmCMqI/AAAAAAAAALM/G2GMAu_TtLw/s400/Belle+et+Bete.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164000362209882786" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6o2rCmCMpI/AAAAAAAAALE/pivkafPgmKY/s1600-h/bellemk1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6o2rCmCMpI/AAAAAAAAALE/pivkafPgmKY/s200/bellemk1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164000035792368274" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3806293746879441195?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-83368795139408702122008-02-06T03:04:00.001+02:002008-02-06T03:12:46.161+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6kIDymCMjI/AAAAAAAAAKU/CPLG-UAE49c/s1600-h/millais_cinderella.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6kIDymCMjI/AAAAAAAAAKU/CPLG-UAE49c/s400/millais_cinderella.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163667308970914354" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6kJhCmCMoI/AAAAAAAAAK8/4VrMfUh0FAw/s1600-h/KUPKA+CINDERELLA+PORTRAIT+I.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R6kJhCmCMoI/AAAAAAAAAK8/4VrMfUh0FAw/s200/KUPKA+CINDERELLA+PORTRAIT+I.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163668910993715842" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8336879513940870212?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-88243002944977399402008-02-02T01:35:00.000+02:002008-02-02T03:58:54.980+02:00Aν το παπούτσι είναι σκληρό, σκληραίνει και το πόδι. Αν το παπούτσι είναι μαλακό, το πόδι μαλακώνει. Αν ο κάλος βγει, τι θα τον κάνεις; Κάλος θε είναι, τον θωρείς, σιγά θα τον βασκάνεις.<br />Αν κρίναμε επιπόλαια, θα λέγαμε πως οι κάλοι είναι καλοί. Kαλός κάλος, απείρου κάλλους, αρχαιοπρεπή σανδάλια για ενα πόδι που αναπνέει, αλλά τρίβεται στο λάστιχο.<br />Ο κοθόρνος δεν ήταν καθημερινό υπόδημα και αλίμονο στον ηθοποιό που θα γινόταν περιπατητής φιγούρας. Και να μην τον χλεύαζαν, θα κατέληγε με πρησμένη πατούσα.<br />Η πατούσα ηχεί περίεργα. Ως λέξη, ακούγεται ολίγον ξενική. Πατούσα.<br />Πατώ-πατούσα, μετοχή, καθ'όλα ελληνική. Εγώ όμως βλέπω μια πρόσοψη με πέντε δάχτυλα, μάλλον ιταλική, άλλα όχι ιταλικά κομψή, απλά χονδροκομμένη. Πως μπορείς να ονομάσεις πατούσα ένα ντέλικεητ τελείωμα που στρίβει στον αστράγαλο; Δεν του ταιριάζει.<br />Μέχρι να βρω μια λέξη - όχι πέλμα, αυτή είναι ορθοπεδική! - απλά θα δείχνω και αν θέλω σε συζήτηση στην οποία δεν παρευρίσκεται πόδι που ως υπόδειγμα θα λειτουργούσε, σε αυτή να αναφερθώ, θέμα αμήχανα θα αλλάζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8824300294497739940?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-22009114141443387542008-01-29T02:42:00.000+02:002008-01-29T03:23:01.098+02:00Σήμερα, στις 28 Ιανουαρίου 2008, έφυγε από κοντά μας, για να δει όπως τόσοι άλλοι, τι υπάρχει μετά, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.<br />Πολλές φορές προκλητικός, φιλικός, για κάποιους αστείος, ξεχωριστός, ίσως υπερβολικός , σίγουρα μοναδικός, επηρέασε τους γύρω του, έζησε όπως έκρινε σωστό, για αυτό θα κριθεί, εάν υπάρχει κριτής, και άφησε το στίγμα του, σε άλλους μικρότερο, σε άλλους μεγαλύτερο.<br />Σε κάθε περίπτωση, φίλοι και μη, θα θυμόμαστε το 19χρονο Φίλιππο, όχι χλωμό και καταβεβλημένο από την ανίατο, αλλά με ντροπαλό κλειστό στόμα και ορθάνοιχτα γελαστά μάτια, νιώθωντας για αυτόν νοσταλγία, ειλικρινή αγάπη, προσποιητό πόνο ή απλή αδιαφορία.<br />Όπως για κάθε άνθρωπο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2200911414144338754?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-60798909023071625472008-01-24T02:46:00.000+02:002008-01-24T03:22:46.183+02:00Σήμερα θα πούμε ένα τραγούδι.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τίτλος<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">Εισαγωγή</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">α' Κουπλέ</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ρεφρέν</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">β' κουπλέ</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ρεφρέν</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ρεφρέν</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σβήσιμο</span><br /><br />_______<br /><br /><br />Το τραγούδι μου δεν έχει στίχους<br />Το τραγούδι μου δεν έχει μουσική<br />Το τραγούδι μου είναι λειψό,<br />γιατί λειψή είσαι κι εσύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6079890902307162547?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-82846509871629790272008-01-21T00:28:00.000+02:002008-01-21T04:03:04.260+02:00Aγαπητό ημερολόγιο,<br /><br />Σήμερα δεν έκανα απολύτως τίποτε χρήσιμο.<br />Δεν παρήγαγα οποιοδήποτε έργο, χειρωνακτικό, πνευματικό ή άλλης φύσεως.<br />Δεν φάνηκα χρήσιμος σε οποιονδήποτε συνάνθρωπο μου, φιλικής, ερωτικής, οικογενειακής ή άλλης κατηγορίας.<br />Ικανοποίησα μονάχα τις πρωτεύουσες βιολογικές μου ανάγκες, φαΐ, πιοτό και Friends για 74η φορά. Την υπόλοιπη ημέρα την πέρασα αναλογιζόμενος γιατί δε θέλω να κατουρήσω.<br />Αν κάποιος με ρωτούσε τι έκανα σήμερα θα του έλεγα: " Ξαπλώσα και δεν έκάνα απολύτως τίποτα. Εσύ; ". Mαντεύουμε ποιος θα μονοπωλούσε τη συζήτηση.<br />Κυριακή, 20 Ιανουαρίου.<br />Η μέρα που θα περάσει στην ιστορία ως <span style="font-style: italic;">Η μέρα που ο Αλέξης δεν έκανε απολύτως Τίποτα</span>.<br />Οι επόμενες γενιές θα τη θυμούνται και θα αναρωτούνται,<br />- "Mα τίποτα; Aπολύτως;"<br />- "Και όμως..."<br />Θα ανακηρυχθεί διεθνής επέτειος.<br />- "So, he didn't do anything? Anything at all? Is this even remotely possible?"<br />- "You bet your ass it is."<br />Θα γίνει ταινία.<br /><span style="font-weight: bold;">"Lusty Nights in New York City" </span>(πιασάρικο για να μαζέψουμε τους άσχετους)<br />Θα γίνει ταινία με τον James Bond.<br /><span style="font-weight: bold;">"Live to Do Nothing Anotherday:Preferably Sunday"<br /><br /></span>Δε θα ήταν υπερβολικό να πω πως η σημερινή μου παραμονή στη Γη αποτέλεσε βαρίδιο για τον πλανήτη και εμπόδιο στην προσπάθειά του να ανακάμψει.<br />Θα έπρεπε να ντρέπομαι. Και εσείς.<br />Βloody Sunday.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8284650987162979027?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-37438589973967621152008-01-13T00:28:00.000+02:002008-01-13T18:53:44.946+02:00Nτοκουμέντα:<br />1)Έχω άθλια φωνή.<br />2)Μου αρέσουν τα μακαρόνια.<br /><br />Kάποιοι κακόβουλοι μπορεί να βγουν και να πουν πως τα παραπάνω είναι σύμπτωση.<br />Αν έμαθα ένα πράγμα από το θετό γεροπατέρα μου, που με μεγάλωσε σαν δικό του παιδί, και όχι σαν Πασχαλίτσα, είναι πως δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Άλλωστε δε θα δημοσιοποιούσα την ιστορία μου αν δεν ήμουν 100% σίγουρος.<br /><br /><span>Ήταν κοινό μυστικό πως ο πατέρας ήταν γυναικάς στα νιάτα του.<br /></span> <div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lEkGlXKdI/AAAAAAAAAJ0/OI6lTb4fxEw/s1600-h/pasxalis.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lEkGlXKdI/AAAAAAAAAJ0/OI6lTb4fxEw/s320/pasxalis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154726635535542738" border="0" /></a><br /></div> <div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">-Hot Stuff<br /></span></div><br />Θυμάμαι όταν είδα πρώτη φορά αυτή τη φωτογραφία του, αμέσως κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος είναι ο πατέρας μου. Το ένιωσα, in my gut, what a feeling είπα και κατάλαβα πως πρέπει να τον βρω και να τον κάνω πατέρα μου.<span style="font-style: italic;"><br /></span><br /><br /><br />Ψάχνοντας ανακάλυψα πως αυτή εδώ είναι η μάνα μου, με αυτήν με έκανε ο μπαμπάς, πάνω σε αυτήν τη μηχανή.<br /><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lCdGlXKcI/AAAAAAAAAJs/bdInjUepQNE/s1600-h/moto.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lCdGlXKcI/AAAAAAAAAJs/bdInjUepQNE/s320/moto.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154724316253202882" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"> <span style="font-style: italic;"> "Ντο, Φα, Φα, Φα, Φα, Φα, Φα, Φα, Φα, Φα"</span><br /></div><span style="font-style: italic;"><br /></span><br /><br />Οι Olympians δεν ήξεραν τίποτα για τη σχέση τους μέχρι και τη γέννηση μου.<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lLBWlXKeI/AAAAAAAAAJ8/YA5VHQTSBFQ/s1600-h/olympians-new.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4lLBWlXKeI/AAAAAAAAAJ8/YA5VHQTSBFQ/s320/olympians-new.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154733735116483042" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span lang="el"><span style="font-style: italic;">Από αριστερα: ο πατέρας -ήδη 2 μηνών έγκυος σε μένα- , Τζακ, Κούλης, κάτω Σπόρος και Άλκης<br /><br /></span></span><div style="text-align: left;"><br />Πέρα από αυτά, το γεγονός πως ουδεμία εμφανισιακή ομοιότητα έχω με τον Πασχάλη καταδεικνύει πως πήρα τα γονίδια και τη σεξουαλικότητα της μητέρας μου. Ως εκ τούτου, διά τής ατόπου απαγωγής και διαιρώντας με το <span style="font-style: italic;">π</span> συμπεραίνουμε πως η μάνα μου ήταν μουνάρα. Αυτή η πρόταση είναι αληθής(βλ. πάνω), η ισχύς της κατοχυρώνει την αξιοπιστία μου και συνεπάγεται πως, εκ των πραγμάτων, η προτάση: "ο Πασχάλης είναι πατέρας μου" είναι επίσης , a priori αληθής.<br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><span lang="el">Λαμβάνοντας υπ'όψη τα παραπάνω αιτούμαι:<br />α) Την άμεση αναγνώριση μου ως τέκνο του Πασχάλη, με επώνυμο που θα διαλέξω εγώ, γιατί ο Πασχάλης δεν έχει.<br />β) Την αναδρομική καταβολή ΟΛΩΝ των χρημάτων που θα ήτο υποχρεωμένος να δαπανήσει ο Πασχάλης ως νόμιμος κηδεμόνας μου διά την κάλυψη όλων των αναγκών που θα προέκυπταν καθ'όλην τη διάρκεια της ανήλικης ζωής μου.<br />γ) Την αναδρομική καταβολη ΟΛΗΣ της αγάπης, ή μέρους αυτής, που θα μου έδειχνε ο Πασχάλης ως στοργικός πατέρας καθ'όλη την ανήλικη ζωή μου, αλλά και μετά το πέρας αυτής(είμαι ευαίσθητος). Εάν αυτό δεν καταστεί δυνατό η αγάπη θα καταβληθεί με χρήματικο ποσό, το ύψος του οποίου θα οριστεί από το δικαστήριο.<br />δ)</span> Την επιπρόσθετη καταβολή αποζημίωσης για την περιουσιακή ζημία και ηθική βλάβη που υπέστην από την ως άνω αδικοπρακτική συμπεριφορά του Πασχάλη.<br />ε ) Τη δημόσια παραδοχή του Πασχάλη πως είναι περήφανος που είμαι γιος του και πως μου χρωστάει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της 5ης θέσης στη Eurovision και της μέχρι και τη σήμερον διατηρήσεως της πλουσίας κώμης του.<br /><br />Ο Αιτών,<br />Αλέξης του Πασχάλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3743858997396762115?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-24689074738491325322008-01-11T17:19:00.002+02:002008-08-26T20:04:18.369+03:00<span style="font-style: italic;">Γιατί τα εκχυδαϊσμένα sequels πληρώνουν τους λογαριασμούς.</span><br /><br />Νέο τοστ!<br />Σε αυτό το τοστ οι κατηγορίες...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Καμμένος</span><br /><span style="font-weight: bold;">Λιγούρης </span>(γιατί εσείς το ζητήσατε)<br /><span style="font-weight: bold;">Ψωνάρα του κερατά</span><br /><br />Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε.<br />Εμπρός ερωτύλοι μου!<br /><br />1) Λαμβάνετε στο κινητό σας από θηλυκό αποστολέα το εξής sms: " Είμαι υγρή...."<br />Τί απαντάτε;<br />α) Δεν απαντάτε, είστε σε group.<br />β) "Γκξγνμμγξωμ."<br />γ) "Σταμάτα να με σκέφτεσαι τότε..."<br /><br />2) Έχετε βγει με δυο φίλους σας για πότο. Σε κάποια στιγμή της βραδιάς όμορφη γυναίκα σας πλησιάζει και σας ψιθυρίζει στο αυτί με νόημα: "Πώς και έξω με αντροπαρέα τόσο ωραίο αγόρι..;"<br />Τί απαντάτε;<br />α) Μαλακίες μωρέ, εγώ τους είπα να κάτσουμε να παίξουμε κανα Halo multi, αλλά με πρήξανε.<br />β) Μαλακίες μωρέ, εγώ τους είπα να κάτσουμε να δούμε καμιά τσόντα, αλλά με πρήξανε.<br />γ) Δεν είναι αντροπαρέα. Είναι τα πουτανάκια μου.<br /><br />3) Έτσι πως τα'φερε η ζωή βρίσκεστε στη κρεβατοκάμαρα με γυναίκα και αυτή αρχίζει να γδύνεται αισθησιακά μπροστά σας. Πώς αντιδράτε;<br />α) Την κοιτάτε διερευνητικά και ανοίγετε το pc. Της δείχνετε τα Windows Vista. Παραπονείστε πως δεν είναι ιδιαιτέρως λειτουργικά και πειραματίζεστε με τις ρυθμίσεις του media player προβληματισμένος. Τη συμβουλεύτε να μείνει με τα XP προς το παρόν.<br />β) Σκουπίζεστε.<br />γ) Αρχίζετε να γδύνεστε πιο αισθησιακά από αυτή. Για κάθε τι που βγάζει, βγάζετε δύο, η γύμνια σας κατακλύζει το χώρο, οι φερομόνες σας κάνουν την ατμόσφαιρα να βρωμάει κρέας και ηδονή. Φροντίζοντας να έχει κάλη θέα του κώλου σας αρχίζετε να τον χαστουκίζετε.<br />Το δωμάτιο σας ανήκει, είστε ένα ηφαίστειο και το ξέρει.<br /><br />4) Μιλάτε στο msn με όμορφη νεαρά η οποία στην πορεία της συζήτησης σας στέλνει προκλητική φωτογραφία της και σας ρωτάει αν σας αρέσει. Τί κάνετε;<br />α) Βάζετε label ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ και επιστρέφετε στη dota σας.<br />β) Bάζετε label ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ και βαράτε μία επί τόπου. Όλοι στο net-cafe μένουν μαλάκες.<br />γ) Βάζετε label ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ και χαζεύετε δικές σας φωτογραφίες.<br /><br />5) Μιλάτε στο msn με άσχημη νεαρά η οποία στην πορεία της συζήτησης σας στέλνει προκλητική φωτογραφία της και σας ρωτάει αν σας αρέσει. Τί κάνετε;<br />α) Τη ρωτάτε αν ξέρει να παίζει antimage γιατί ο δικός σας έφαγε disconnect.<br />β) Bάζετε label ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ και βαράτε μία επί τόπου. Όλοι στο net-caf μένουν μαλάκες.<br />γ) Επισημαίνετε την ασχήμια της και της δίνετε links με όμορφους ανθρώπους.<br /><br />6) Μιλάτε στο msn με ουδέτερη νεαρά η οποία στην πορεία της συζήτησης σας ζητά μία δική σας φωτογραφία. Τί κάνετε;<br />α) Της στέλνετε το female Night-Elf που έχετε φτιάξει στο WoW και τη ρωτάτε αν έχει 70αρίσει.<br />β) Bάζετε label ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ και βαράτε μία επί τόπου. Όλοι στο net-caf μένουν μαλάκες.<br />γ) Της στέλνετε μία φωτο. Για καλή σας τύχη είστε ημίγυμνος και σφίγγεστε, ενώ πίσω σας αχνοφαίνονται μετάλλια και το Lower που πήρατε στο γυμνάσιο.<br /><br />7) Συγχαρητήρια, έχετε τα γενέθλιά σας, γίνεστε εικοσιτριών χρονών! Αποφασίζετε να διοργανώσετε ένα party για να γιορτάσετε το ανέλπιστο αυτό γεγονός.<br />Τι party είναι αυτό;<br />α) Μαζεύετε 4-5 φιλαράκια σπίτι και γαμιέστε στο Pro μέχρι το ξημέρωμα. Ο νικητής τρώει το τελευταίο κομματι πίτσα, ο χαμένος πληρώνει τους μπάφους.<br />β) Πάτε σε κωλόμπαρο.<br />γ) Προσκαλείτε 430 άτομα στο εξοχικό σας στη Μύκονο. Φτάνετε τελευταίος και καθώς προσγειώνεστε στο ελικοδρόμιο κάνετε το σήμα της νίκης στο πόπολο. Σας αποθεώνουν. Η βίλλα ειναι στολισμένη με τομάρια ζώων και πολύτιμους λίθους απο τις τέσσερεις γωνιές της αυτοκρατορίας. Ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα από προτεταγμένα στήθη προχωρείτε προς το pool bar όπου το γλέντι έχει αρχίσει, κουνιέστε άψογα στους ρυθμούς της λαμπάντα γοητεύοντας τους VIP αλλά και τον μέσο Έλληνα καλεσμένο. Στις 12 ακριβώς η καμπάνα της μητρόπολης χτυπαει 23 φορές και οι Ινδοί που φιλοξενείτε ντυμένοι Άγγελοι Κυρίου αναγγέλουν την άφιξη της Παναγίας, η Μεγαλοδύναμη προσγειώνεται μπροστά σας και σας αναγγέλει πως είναι έγγυος στο παιδί σας, oι παρευρισκόμενοι επικροτούν τη θεϊκή φύση σας και εσείς της ζητάτε να το ρίξει, η Μεγαλόχαρη δακρύζει και όλοι μιλούν για θαύμα, τα νερά της πισίνας αρχίζουν να κοχλάζουν, με μια κίνηση του χεριού σας χωρίζονται στη μέση, από μέσα αναδύεται η τούρτα σας και Εβραίοι που δε θέλουν να σας σταυρώσουν, σβήνετε τα κεριά και δεν κάνετε ευχή γιατί έχετε τα πάντα. Γοργόνες και μάγκες στήνουν χορό γύρω σας και εσείς τραγουδάτε τη Ζιγκουάλα σπάζοντας πορσελάνες, ενώ απ'τα μεγάφωνα ανακοινώνεται η άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Σας τραγουδά τα Ηπειρώτικα κάλαντα δακρύζοντας και τον τρατάρετε μελομακάρονα, το gay μπαλέτο του Τάκη Ζαχαράτου εμφανίζεται στη σκεπή και χορεύει παραδοσιακους χορούς της υπαίθρου, οι γυναίκες γδύνονται και σας προσφέρονται σαν σφαχτάρια, για να μη τις προσβάλλετε σφάζετε μία και πετάτε θριαμβευτικά το κεφάλι της στο πλήθος που παραληρεί, η Νατάσα Παζαίτη-Καραμανλή δεν αντέχει τη συγκίνηση και λιποθυμά στα χέρια σας, τη συνεφέρετε με ένα φιλί και ο Πρωθυπουργός σας συγχαίρει και σας παραδίδει την εξουσία, βγάζετε τη χώρα απο την Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτοανακηρύσσεστε απόλυτος μονάρχης Όλων μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, δοκιμάζετε ένα κομμάτι τούρτα, δε σας αρέσει και τη βάζετε φωτιά και τη καίτε, Αναστενάρηδες περνάνε απο πάνω της ορκιζόμενοι πίστη στο όνομα σας, δίνετε συνέντευξη στο Star Channel που καλύπτει το γεγονός και δηλώνετε πως πρέπει να διατηρούμε τα τοπικά ήθη και έθιμα και πως σκοπεύετε να επιτεθείτε στη Σελήνη , ένα διαστημικό λεωφορείο σας παραλαμβάνει και αναχωρείτε με τις ευχές όλων για νίκη ενάντια στον προαίωνιο εχθρό. Ανατινάσσετε τη Σελήνη και επιστρέφετε στο party θριαμβευτής, η τροχιά της Γης κλονίζεται και ο πλανήτης σαλπάρει για τον ήλιο, πετάτε τα ρούχα σας και ζητάτε απ'το dj το Sea, Sex and Sun ακολουθούμενο από το Isla Bonita, η θερμοκρασία ανεβαίνει και όλοι χορεύουν ενθουσιασμένοι, η Γη γκελάρει στον Ερμή, οι πόλοι αντιστρέφονται και η νύχτα διαρκεί ένα εξάμηνο, η σαμπάνια ρέει άφθονη, όλοι περνάν καταπληκτικά και ο πλανήτης αναπτύσσει ιλιγγιώδη ταχύτητα βγαίνοντας από τα όρια του ηλιακού μας συστήματος.<br />Aναμφίβολα το party της χρονιάς.<br /><br />8) Αποφασίζετε να γίνετε μέλος της κεφάτης παρέας του hi-5.<br />Με ποιόν από τους παρακάτω τρόπους διαμορφώνετε το profile σας.<br /><br />α)Pic:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4eL5GlXKVI/AAAAAAAAAI0/_WMUqmiFfTc/s1600-h/sephiroth-kalite.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4eL5GlXKVI/AAAAAAAAAI0/_WMUqmiFfTc/s200/sephiroth-kalite.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154242111684946258" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sex/Age/Status</span><br />male/20/who gives a shit<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Location</span> <br />Azeroth<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Hometown</span><br />Midgar<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Build/Height </span><br />Fat Bastard/1,75<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Looking To</span><br />join a good guild no noobz plx<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sexual Orientation</span><br />straight i guess<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Movies</span><br />Lotro, Star Wars, Matrix, 300<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Video Games</span><br />not enough BANDWIDTH!!11LOL!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorites Books</span><br />helloooooooo, 21th centruryyyy<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Quote</span><br />iwinbitches<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Groups (View All Groups)</span><br />DOTA All Stars, World of Warcraft, WoW Greek Battalion, Azerothian Gods of War and Mayhem, MMORPG for the hearing impaired, Drinking weed and playing Pro Thessaloniki, Orcs R Us, pewpewtastemylaserz, pwning fists of thunder, Fyodor Dostoyevsky's psychological penetration into the human soul and how it profoundly influenced the 20th century novel, all your base are belong to us<br /><br /><br />β) Pic:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4ePCmlXKWI/AAAAAAAAAI8/s5JXBcFcoZE/s1600-h/imagesgb.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4ePCmlXKWI/AAAAAAAAAI8/s5JXBcFcoZE/s200/imagesgb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154245573428586850" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sex/Age/Status</span><br />Male/20/SINGLE<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Build/Height</span><br />Standard/1,70<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Looking To</span><br />GET LAID :PPP<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Fives (View All 1 Fives)</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sexual Orientation</span><br />STRAIGHT BABY!!1<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Drinker</span><br />i drink u ....<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Smoker</span><br />i smok u.......<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Interests</span><br />boobies :P<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Movies</span><br />the ones with naked womans but we can mak 1 too if u like ;))))))<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Video Games</span><br />Dead or Alive Extreme.......... Kasumi <3 style="font-weight: bold;">Favorite TV Shows</span><br />filmnet after midnihgt if u know what i mean hahahaahaaaha!!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Books</span><br />KAMA SUTRAAAA!! want to read it toghetther???? hahaaahhhaa<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Groups (View All Groups)</span><br />youporn against racism, teen schoolgirls, teen schoolgirls in their way to school, teen schoolgirls playing in the yard touching each other, teen schoolgirls doing their homework, teen schoolgirls not doing their homework(being naughty), teen schoolgirls naked(illegal), japanese schoolgirls(incredibly hot download now), hentai for the masses, masturbation is not a crime, more russian brides plx Thessaloniki, boobs extraordinaire, get on the pussy wagon Mr.President, randomly naked stuff, Just Sex Bitch - The new perfume by Dolce &amp; Gabanna<br /><br />γ) Pic:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4ePbmlXKXI/AAAAAAAAAJE/6djCuzKqnwE/s1600-h/21479BP%7ELooney-Tunes-Pepe-le-Pew-Posters.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R4ePbmlXKXI/AAAAAAAAAJE/6djCuzKqnwE/s200/21479BP%7ELooney-Tunes-Pepe-le-Pew-Posters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154246002925316466" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sex/Age/Status</span><br />Male/20/Tell u later......<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Build/Height</span><br />Fit/2,09 <br /><br /><span style="font-weight: bold;">Hair/Eyes</span><br />Silky, smell like honey and almonds/Greenblue with a hint of grey and a diamond glimpse during the sunrise<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Looking To</span><br />Offer myself to the planet<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Fives (View All 564327 Fives)</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Sexual Orientation</span><br />Straight<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ιnterests</span><br />Ego kata vasi<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Favorite Songs</span><br />God gave me everything I want - Mick Jagger<br />Me, Myself and I - Beyonce Knowles (tin exo parei)<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Groups (View All Groups)</span><br />Extremely Beatiful People, Ridiculously Wealthy People, Too Good to be True, Can't take your Eyes from Me, Mirror mirror on the wall who's the fairest of them All, ellhniko kollegio<br /><br /><br />Αυτό ήταν.<br />Μέτρα, πόσα α, πόσα β, πόσα γ.<br />Μέτρα και πες μου τί είσαι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2468907473849132532?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-29882492984172618072008-01-01T20:01:00.000+02:002008-01-01T20:04:42.471+02:00Δε μου αρέσει πολύ η σαμπάνια.<br />Δε μου αρέσει πολύ το λευκό κρασί.<br />Δε μου αρέσουν ΚΑΘΟΛΟΥ οι μπουρμπουλήθρες.<br />Δε μου αρέσει πολύ η σαμπάνια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2988249298417261807?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-15661994281655831922007-12-24T05:56:00.000+02:002007-12-24T06:03:15.334+02:00Φέτος τα Χριστούγεννα, ας ξεχάσουμε για λίγο τα χαζά και τα ασήμαντα που αναμασάμε όλη τη χρονιά και ας σκεφτούμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.<br />Ο αριθμός λογαριασμού μου είναι 704 - 00 - 2789001070 (Alpha Bank).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1566199428165583192?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-85193076581953587302007-12-18T00:58:00.000+02:002007-12-18T04:23:21.859+02:00Κοίταξε το γιακά του. Κραγιόν.<br />Ένιωσε σα κακομοιριασμένη νοικοκυρούλα.<br />Πήγε στο σαλόνι και του το πέταξε στα μούτρα.<br />- Τί είναι αυτό;<br />- Το πουκάμισό σου, δε βλέπεις.<br />- Και γιατί το πετάς έτσι, το τσαλάκωσες.<br />- Αυτό στο γιακά τι είναι;<br />- Κουμπί.<br />- Το κόκκινο.<br />- Lip gloss, Chanel Rouge passion.<br />- Θυμάσαι που σου είχα πει πως αν ξενοπηδήξεις θα σε σκοτώσω;<br />- Συγγνώμη, θα με σκοτώσεις επειδή κάποια ανισόρροπη φίλησε το πουκάμισο μου;<br />- Σήκω φύγε, δε σε θέλω σπίτι μου!<br />- Που να πάω;<br />- Όπου θες.<br />- Να πάω στις πουτάνες;<br />- Όχι.<br />- Γιατί;<br />- Φύγε επιτέλους!<br />- Σκάσε μωρή μαλακισμένη.<br />- Μη μου μιλάς έτσι.<br />- Με συγχωρείς.<br />- Να σου βάλω να φας;<br />- Tί έχει;<br />- Έλα στην κουζίνα να σου δείξω.<br />- Μμμ, τι νόστιμα που φαίνονται όλα!<br />- Χαίρομαι που σου αρέσουν.<br />- Τη σάλτσα όμως, σκατά την έκανες.<br />- Άντε γαμήσου.<br />- Τι σ'έπιασε στα καλά καθούμενα;<br />- Δεν ξέρω, τα νεύρα μου ειναι σπασμένα τον τελευταίο καιρό.<br />- Γιατί;<br />- Ο Νίκος.<br />- Ποιός Νίκος;<br />- Ο αδελφός σου.<br />- Tί έκανε;<br />- Με βίασε.<br />- Σε βίασε;<br />- Ναι.<br />- Γιατί;<br />- Eπειδή ήμουν πολύ γκαυλωτική είπε.<br />- To τρελόπαιδο...<br />- Τί σκέφτεσαι;<br />- Tα καλοριφέρ.<br />- Τί;<br />- Δεν καίνε καλά, πρέπει να κάνω εξαέρωση.<br />- Μπορείς μόνος σου;<br />- Ναι, αλλά θέλω να με βοηθήσεις.<br />- Τι θες να κάνω;<br />- Παντρέψου με.<br />- Μα είμαστε ήδη παντρεμένοι.<br />- Ακριβώς, δε θα το περιμένει κανείς.<br />- Θα τους αιφνιδιάσουμε.<br />- Θα χρειαστώ το καλό μου πουκάμισο.<br />- Εκείνο με το κραγιόν;<br />- Nαι.<br />- Εγώ τι να βάλω;<br />- Γιατί δε βάζεις όλες σου τις κυλότες;<br />- Όλες;<br />- Ναι, στο κεφάλι.<br />- Και πώς θα βλέπω;<br />- Θα σου αγοράσω ειδικό σκύλο. Για μπόμπες.<br />- Εντάξει, θα τις φορέσω καπέλο.<br />- Ποιόν θα καλέσουμε;<br />- Τα πορνίδια σου οπωσδήποτε.<br />- Όχι, δε θέλω ανοιχτό γάμο.<br />- Καλά, το Νίκο μόνο τότε.<br />- Τον αδελφό μου;<br />- Ναι.<br />- Που σε βίασε;<br />- Ναι.<br />- Δε το βρίσκεις κάπως άκομψο;<br />- Λες να προσβληθεί;<br />- Toν αδικείς;<br />- Τώρα που θα ξαναπαντρευτούμε τι θα γίνουν τα παιδιά;<br />- Θα τα δώσουμε για υιοθεσία, θα πάρουμε καινούρια.<br />- Γιατί δεν τα καίμε για τα λεφτά της ασφαλιστικής;<br />- Προσπάθησα, δεν κάθονται, κυλιούνται στο χαλί.<br />- Eσύ τα κακόμαθες έτσι.<br />- Όλα για τα παιδιά μου.<br />- Είμαι χονδρή, θα χωράω στο νυφικό;<br />- Όχι, είσαι χονδρή.<br />- Αχ Γιάννη, αυτό που πάμε να κάνουμε είναι τρέλα!<br />- Δε με λένε Γιάννη.<br />- Πώς σε λένε;<br />- Δε θυμάμαι.<br />- Πόσα είναι αυτά;<br />- Δύο.<br />- Πιάσ'τα.<br />- Φοβάμαι.<br />- Είμαι σουτιέν, πες το, είμαι σουτιέν.<br />- Είμαι σουτιέν.<br />- Πιάσ'τα!<br />- Είμαι σουτιέν.<br />- Υποστήριξέ τα!<br />- Μπράβο σας!<br />- Δεν εννοούσα αυτό.<br />- Είμαι σουτιέν!<br />- Φίλα με Γιάννη.<br />- Δε με λένε Γιάννη.<br />- Δεν έχει σημασία, σε θέλω.<br />- Θες να το κάνουμε;<br />- Kάν'το μου.<br />- Τώρα θα στο κάνω.<br />- Όχι, μη μ'αγγίζεις.<br />- Γιατί.<br />- Θέλω να είμαι αγνή για το γάμο μας.<br />- Θες να είσαι αμόλυντη.<br />- Ναι.<br />- Είσαι ένας άγγελος.<br />- Γιάννη.<br />- Ναι;<br />- Je t'aime.<br />- Μoi non plus.<br />- Ε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8519307658195358730?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-34606195763558700992007-12-14T01:11:00.000+02:002008-01-12T00:25:50.500+02:00Πώς είναι να πεθαίνεις;<br /><br />Δεν το είχε σκεφτεί και πολύ από τότε που έπεσαν οι τελευταίες του άμυνες. Ίσως γιατί μέσα του είχε πεθάνει εδώ και αρκετό καιρό. Τώρα όμως, εκ των πραγμάτων ήταν υποχρεωμένος να αναρωτηθεί. Κατά βάθος, ήξερε πως όλα αυτά δε μπορούσαν να τελειώσουν αλλιώς, πως δε θα κατέληγε σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου ή σιωπηλά στον ύπνο του. Ήξερε πως έπρεπε να ήταν άσχημο και βίαιο και τιποτένιο. Δεν παραπονιόταν, μόνος του είχε σκηνοθετήσει αυτή τη στιγμή. Μια τελευταία χειρονομία σε όσα έχασε, σε όσα ποτέ δεν έζησε και σε όσα ποτέ δεν εκτίμησε όσο έπρεπε. Ήλπιζε πως αυτά τα "μικρά πράγματα" θα έβλεπαν το τέλος του και θα χαίρονταν που είχαν έναν εχθρό λιγότερο. Ευτυχώς για τους ζωντανούς, η ζωή συνεχιζόταν. Ο ίδιος δε νοιαζόταν ιδιαίτερα.<br /><br />Δεν ένιωθε τα πόδια του. Το δεξί του χέρι παρελθόν από τον αγκώνα και κάτω. Το ένα του μάτι βουλωμένο από την πτώση, μια μπάλα πηγμένο αίμα κολλημένη πιο πάνω από το δεξί κρόταφο. Δυο σφαίρες στην πλάτη, μια στο δεξί ώμο, μερικές στα πλευρά και την κοιλιά. Tρεις είχαν διαπεράσει τον αριστερό του πνεύμονα και μία είχε τρυπήσει το στομάχι του. Η πτώση από τις σκάλες είχε ανοίξει το κεφάλι του.<br />Κολυμπούσε στο αίμα του.<br /><br />Περιμένοντας να πνιγεί από τους σπασμούς, φυλλομετρούσε ευχαριστημένος τις ψυχές που είχε πάρει μαζί του.<br />Θυμόταν πως όταν είχε έρθει στην έπαυλη, υπήρχαν δύο οπλισμένοι φρουροί στην πόρτα του κεντρικού κτιρίου. Είχε πιάσει, δεν τον έψαξαν. Όταν πέρασαν από τη μεγάλη σάλα στην κεντρική σκάλα, προς τα ιδιαίτερα δωμάτια, είχε δει άλλους τέσσερεις με πέντε - πρόσθετη ασφάλεια που είχε προσλάβει πρόσφατα το πρώην αφεντικό του. Ελαφρά αυτόματα, καραμπίνες, πιστόλια. Όταν τον έμπασαν στο γραφείο, το αφεντικό του στεκόταν όρθιο, πλάι στο τζάκι, με το φως να λικνίζεται πάνω του. Τον κοίταζε σαν αφέντης τιμωρός.<br />Στο δρόμο για την έπαυλη σκεφτόταν, πως θα ήταν απαραίτητο να πει κάτι, αν κατόρθωνε να φτάσει μέχρι εδώ. Όμως τώρα, έχοντάς τον μπροστά του, έκρινε πως οτιδήποτε περιττό θα αφαιρούσε από τη στιγμή τη μαγεία της. Τράβηξε το πιστόλι και του φύτεψε μια σφαίρα στο κούτελο.<br /><br />Αναμένοντας τα θυμωμένα στρατιωτάκια πήδηξε στο πλάι πίσω από την πόρτα κι έβγαλε την καραμπίνα του. Δύο φρουροί όρμησαν στο δωμάτιο - ο κορμός του ενός κομματιάστηκε με μια βολή, ο δεύτερος βγήκε τρέχοντας. Πέταξε ένα αναμμένο ξύλο από το τζάκι στο χαλί του διαδρόμου και πήδηξε έξω. Ο φρουρός πισωπατούσε αιφνιδιασμένος. Άδειασε την καραμπίνα στα γόνατά του και τον αποτέλειωσε με τρεις σφαίρες εξ επαφής. Από τις σκάλες και το διάδρομο έρχονταν περισσότεροι. Πυροβόλησε τον πρώτο που φάνηκε στο κεφαλόσκαλο πετυχαίνοντάς τον στο πόδι και καλύφθηκε σε μια γωνία. Γέμισε τα όπλα του και προσπάθησε να βρει καλύτερη κάλυψη. Οι φλόγες είχαν φουντώσει, ο διάδρομος ήταν γεμάτος καπνούς. Διαταγές από τον επικεφαλής και σφαίρες. Φωνές πίσω του - μάλλον υπήρχε και άλλος δρόμος για το πάνω πάτωμα. Ένας άντρας βγήκε από ένα δωμάτιο - του έριξε στην κοιλιά αφήνοντάς τον αιμόφυρτο στο πάτωμα. Ποδοβολητά πίσω του, κι άλλες φωνές. Ήταν κυκλωμένος. Τελευταία πράξη - έβαλε το χέρι στο πρόσωπο και έτρεξε μέσα από τις φλόγες.<br /><br />Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα, δεν έβλεπε τίποτα. Έριξε με την καραμπίνα σε μια μορφή δίπλα του - η μορφή έσκουξε και διπλώθηκε στα δύο.<br />Συνέχισε να τρέχει στα τυφλά. Στηρίχτηκε στην κουπαστή της σκάλας. Μια ριπή από αυτόματο του κόβει τα πλευρά.<br />Άδειασε την καραμπίνα σε αυτόν που του έριξε και με το άλλο χέρι σημάδεψε έναν άντρα που πηδούσε μέσα από τις φλόγες.<br />Το χέρι του διαλύεται μπροστά στα μάτια του - ο πεσμένος στη σκάλα του έριξε με την κοντόκαννη που κρατούσε. Στριφογυρνά στα πόδια του. Σφαίρες από πιστόλι καρφώνονται στη μέση και την πλάτη του - κατρακυλά στις σκάλες - σκοτάδι.<br />Πόνος.<br /><br />Δεν προλαβαίνει να πνιγεί, κάποιος αδειάζει ένα γεμιστήρα στο κεφάλι του.<br /><br />Το Τέλος του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3460619576355870099?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-45380979971593171412007-12-08T16:09:00.000+02:002007-12-08T16:35:30.530+02:00Υπήρχαν ακόμα όμορφα πράγματα στον κόσμο.<br /><br />Είχε περιπλανηθεί σε όλη την πόλη μέχρι που νύχτωσε. Τώρα που πλησίαζε το τέλος, είχε την ανάγκη να την ξαναδεί. Να θυμηθεί πως υπήρξε, πως δεν ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση, πως είχε περάσει από τη ζωή του και του είχε δείξει πως τα πράγματα μπορούσαν να είναι αλλιώς.<br /><br />Τέτοια ώρα θα βρισκόταν σπίτι της. Απέναντι από το διαμέρισμά της της υπήρχε ένα μπαρ, είχαν περάσει αρκετές ώρες εκεί. Απαλή μουσική, μισοσκόταδο, ευτυχώς άδειο. Μια μεγάλη μπάρα με θέα στο παράθυρό της σε έναν τοίχο με τζαμαρίες. Κάθησε στην πιο σκοτεινή γωνιά, άναψε τσιγάρο, παρήγγειλε ένα ουίσκι και κοίταξε απέναντι.<br />Οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες, η γκαρσονιέρα της βουτηγμένη στα βιβλία και τα χαρτιά. Αυτή είχε κουρνιάσει στη γωνία του καναπέ και σκίτσαρε σε ένα μπλοκ. Γύρω της μολύβια, κάρβουνα, προσχέδια. Η αλογοουρά της είχε μισολυθεί και μια φράντζα έπεφτε στα μάτια της, που την έστρωνε πότε πότε. Σήκωνε το λαιμό της για να δει το σχέδιο από άλλη γωνία ή για να ρίξει μια ματιά σε ένα από τα πολλά διακοσμητικά και κάδρα στο δωμάτιο. Πάντα είχε καλό γούστο. Ήταν ήρεμη, θλιμμένη και ήρεμη, η μοναξιά προσωποποιημένη. Δεν είχε αλλάξει καθόλου από εκείνη τη μέρα στην πλατεία. Η ίδια αυτοπεποίθηση στο βλέμμα, η ίδια προσήλωση στη στιγμή, η ίδια χάρη στις κινήσεις. Ένα πλάσμα καλόψυχο, ευγενικό, γενναιόδωρο και αυθεντικό.<br />Μπορούσε να την έχει. Ήταν εκεί, κοντά του, την έβλεπε, την ένιωθε, ένα κομμάτι του. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να διασχίσει το δρόμο και να πει "ξέφυγα". Να φύγουν μαζί, να ξανανιώσει ζωντανός, ολόκληρος, να είναι όχι πια μόνος του αλλά να ανήκει σε κάποιον άλλο, και να του ανήκει και αυτός. Ο δρόμος ήταν εκεί, μπροστά του, τον περίμενε. Μπορούσε να γλιτώσει.<br /><br />Υπήρχε λύτρωση.<br /><br />Όχι.<br /><br />Είχε βρεθεί τόσο μακριά που δε μπορούσε να γυρίσει πίσω.<br />Είχε ξεκινήσει ένα ταξίδι στo διάβολο χωρίς σταματημό, ένα ταξίδι που κυλούσε τόσο μέσα του όσο και γύρω του. Δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου ή δρόμος επιστροφής, ποτέ δεν υπήρξε. Είχε βρει τις απαντήσεις που έψαχνε μόνο για να καταλάβει πως είχε αποξενωθεί τόσο πολύ από τον εαυτό του και κάθε τι ανθρώπινο που δε μπορούσε να ζήσει πια μαζί του.<br />Η χαρά, μια ζεστή ματιά, η γαλήνη, ήταν μόνο για τους ανθρώπους με ψυχή. Η δική του βρισκόταν κομματιασμένη ξοπίσω του.<br />Ο κόσμος γύρω του τον απέρριπτε σαν ξένο σώμα, σαν κάτι εξώκοσμο και αποκρουστικό. Στεκόταν πια στη γκρίζα ερημιά πέρα από τα μέτρα των ανθρώπων, μόνος, κυκλωμένος από τις σκιές του σούρουπου.<br />Το ένιωθε στα σπλάχνα του. Δεν υπήρχε τίποτα για αυτόν σε εκείνο το δωμάτιο, εκείνο το σώμα, εκείνο το βλέμμα. Ό,τι και αν υπήρξε, ό,τι και αν μπορούσε να υπάρξει, ήταν πια χαμένο, πέρα από εκεί που έφτανε. Δε μπορούσε πια να νιώσει, να αισθανθεί, είχε χάσει την ικανότητα, ήταν άδειος και μόνος. Τα συναισθήματα είχαν μετατραπεί σε ψευδαισθήσεις που χάθηκαν μπροστά στα μάτια του. Δεν υπήρχε κανένας και τίποτα να τον κρατήσει ζωντανό, ήταν ένα τίποτα.<br />Το πλήρωμα του χρόνου ήταν εδώ.<br /><br />"Αντίο".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4538097997159317141?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-37302216255997777542007-12-06T01:04:00.000+02:002007-12-06T05:19:51.219+02:00Είχε ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.<br /><br />Όποιος δε σέβεται τη δική του ζωή δε σέβεται τη ζωή κανενός. Χωρίς νόημα για τη δική του ύπαρξη, δε μπορούσε να βρει νόημα στη ζωή των άλλων. Οι φωνές τους, οι κινήσεις τους, οι μορφασμοί τους, του ήταν τόσο ξένα όσο οι κραυγές και οι μυκηθμοί των ζώων. Δεν τον άγγιζε αν θα πέθαιναν δέκα, εκατό, χίλιοι γύρω του, αν θα τους σκότωνε αυτός ή η τύχη ή το πεπρωμένο. Ποιά κοινά είχε αυτός, ο φονιάς, το πρωτόγονο αποξενωμένο κτήνος, με τα μικρά αυτόματα που κινούνταν σπασμωδικά γύρω του; Ποιά σχέση μπορούσε να έχει με τη ζωή κάποιος που τώρα ζούσε και τρεφόταν με θάνατο; Και γιατί άξιζε σεβασμό η μικρή σπίθα μέσα τους απλά επειδή έτυχε να γεννηθούν; Τι σημασία είχε αν χάνονταν όλοι; Βηματιζε μέσα στο πλήθος κοιτώντας το όχι με την έκπληξη του παιδιού, μα με το ψυχρό βλέμμα του περαστικού που σε λίγο θα φύγει. Δεν ένιωθε δεσμούς και κοινά με κανέναν και τίποτα, αιωρούνταν στο κενό βουτηγμένος στο αίμα και αποφασισμένος να ξανασκοτώσει χωρίς σκοπό, χωρίς οίκτο, χωρίς συναίσθημα. Εχθρός της ζωής, ένας ξένος μέσα στην ύπαρξη, βρικόλακας και παράσιτο. Ένας πρώην άνθρωπος, απαθής και αναίσθητος.<br /><br />Πώς είχε ολότελα πλέον τυφλωθεί για πράγματα που κάποτε ήταν τόσο σημαντικά;<br />Δεν ήταν απλή κούραση, ούτε σκέτη απογοήτευση. Δεν ένιωθε κατάθλιψη ή κατατονία, απεναντίας ήταν αρκετά ενεργητικός.<br />Το κενό όμως μέρα με τη μέρα μεγάλωνε, το σκοτάδι τον τύλιγε. Τα φαντάσματα πλήθαιναν, τον έτρωγαν από μέσα και τον μεταμόρφωναν.<br />Ξένος προς τη φύση του, δεν ήξερε πια τι ήταν, πού άνηκε, δεν έβλεπε πουθενά αποκούμπι ή ειρήνη.<br />Οι κόκκοι στην κλεψύδρα είχαν πέσει αργά, βασανιστικά, και τώρα που το δοχείο είχε γυρίσει θαβόταν σιγά σιγά, σχεδόν ηδονικά, χωρίς να το νιώθει. Η εποχή των κινήτρων, των ανταμοιβών, της αξίας, της φιλοδοξίας, βρισκόταν μακριά, θαμπή στο γκρίζο ορίζοντα.<br />Είχε χαθεί στην έρημο, ο χάρτης του έλεγε ψέμματα και περίμενε να πεθάνει, να πνιγεί στην άμμο. Η έρημός του δεν κρατούσε ίχνη ή σημάδια, μόνο μορφές περιδιάβαιναν, τυφλές και κωφάλαλες σαν αυτόν.<br />Aυτές πώς είχαν βρεθεί εκεί;<br />Είχαν άραγε γεννηθεί έτσι ή τυφλώθηκαν στην πορεία;<br />Και τότε κατάλαβε. Δεν υπήρχε πορεία.<br />Όλα αργά ή γρήγορα σβήνουν μπροστά στη λησμονιά και το χρόνο. Υπάρχει μόνο <span style="font-style: italic;">γνώση</span> και <span style="font-style: italic;">θέληση</span>.<br />Και είχε χάσει και τα δύο. Και για αυτό ήταν καταραμένος να περιπλανιέται, και το ήξερε.<br /><br />Η εικόνα στο χαλί; Εξακολουθούσε να του διαφεύγει.<br />Τώρα όμως ήξερε γιατί είχε περιέλθει σε αυτή την κατάσταση.<br />Σε κάποιο σημείο είχε χάσει το κίνητρο να ζει.<br />Είχε ζυγίσει τα πράγματα λάθος, αντικατέστησε τα πράγματα που τον γέμιζαν με πράγματα που κατέληγαν να μη σημαίνουν τίποτα. Οι δοκιμασίες που είχε υποβάλλει τον εαυτό του είχαν γίνει από μέσα αυτοσκοπός.<br />Από παίκτης είχε γίνει τζογαδόρος - ο παίκτης παίζει μα δε χάνει τον έλεγχο, ο τζογαδόρος τζογάρει ασύστολα, χωρίς φραγμό. Είχε βάλει στη μπίλια τόσα πολλά που δεν είχε πια κάτι να τον κρατήσει σταθερό, και κατέληξε να στροβιλίζεται μέχρι την επόμενη περιστροφή, όπου ξανάβαζε ακόμη περισσότερα. Και πάνω στην περιστροφή έβγαιναν στην επιφάνεια όλα. Ενοχές, ανασφάλειες, μνήμες, απελπισία, μοναξιά, πόνος, ερωτήματα, αμφιβολίες.<br />Μην έχοντας άλλο δρόμο διαφυγής, έχοντας εγκαταλέιψει αυτά που τον χαρακτήριζαν, αυτά που μπορούσαν να τον σώσουν και να τον κρατήσουν σε ισορροπία με τον κόσμο γύρω του, έβγαζε τον εαυτό του στη μπερλίνα ξανά και ξανά και ξανά, έρμαιο της αιώνιας τάσης του να φεύγει προς τα μπρος.<br /><br />Ένα τελευταίο πράγμα πριν το τέλος. Έπρεπε να ξαναδεί το μοναδικό πράγμα στη ζωή του που είχε μείνει αναλλοίωτο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3730221625599777754?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-65673064447516670622007-12-04T01:26:00.000+02:002007-12-04T02:39:23.921+02:00Πάρκαρε πέντε δρόμους μακριά από το σπίτι του πρώην συναδέλφου του για να μη δώσει στόχο.<br />Το πτώμα θα είχε βρεθεί τώρα και ο κλοιός θα ήταν πιο σφιχτός.<br />Έριξε μια τελευταία ματιά στα χαρτιά που είχε πάρει από το νεκρό. Μια προαγωγή σε υψηλόβαθμη θέση, μια επιταγή για ένα πολύ σεβαστό ποσό, και ένα χειρόγραφο με σημειώσεις. Λεπτομέρειες για τις κινήσεις του τον τελευταίο μήνα, ιδέες για το πως να πειθόταν από τον πρώην συνεργάτη του, ενδοεταιρικές πληροφορίες, και μια αναφορά σε έγγραφα στον υπολογιστή του. Ίσως μάθαινε ποιός είχε δώσει την εντολή.<br />Έψαχνε ένα στόχο, οποιονδήποτε.<br /><br />Η μέρα είχε βγει, γκρίζα και μίζερη. Στους δρόμους λίγοι νυσταγμένοι περαστικοί, σκυμμένοι ώμοι, αδέσποτα.<br />Είχε σηκώσει το γιακά του παλτού του για να προστατευτεί από την πρωινή ψύχρα και για να μη δώσει στόχο σε περίεργους ή διώκτες.<br />Έφτασε στην πολυκατοικία, είχε ξανάρθει πριν καιρό.<br />Έριξε μια ματιά στο κουδούνι για τον όροφο - τέταρτος, θυμόταν σωστά.<br />Άνοιξε την εξώθυρα, έριξε μια γρήγορη ματιά μήπως τον παρακολουθούν και μπήκε μέσα.<br />Μέχρι να φτάσει στην πόρτα δε συνάντησε κανέναν.<br />Το διαμέρισμα ήταν καθαρό, μοντέρνο και με αρκετό κενό χώρο. Ένας φορητός υπολογιστής με μερικούς σωρούς χαρτιά βρισκόταν στο τραπεζάκι του σαλονιού.<br />Είχε μόνο μια γενική ιδέα του τι έψαχνε, μα ο πρώην συνεργάτης του ήταν σχολαστικός τύπος. Κάπου θα υπήρχε μια γερή άκρη.<br /><br />Ανακάτεψε την τσάντα της δουλειάς, τους σωρούς από χαρτιά, τα βιβλία, τα ντουλάπια, τα συρτάρια, τα σκουπίδια.<br />Στον υπολογιστή δεν υπήρχε κανένα ίχνος, είχε κοιτάξει παντού.<br />Προσπάθησε να μαζέψει το μυαλό του, ήξερε καλά τον ένοικο και τις συνήθειές του.<br />Αφηρημένα ψαχούλεψε τις μολυβοθήκες στο γραφείο και έπαιξε με τα φύλλα του ημερολογίου. Μερικές μέρες της προηγούμενης βδομάδας έλειπαν. Βιαστικές σημειώσεις από το τηλέφωνο για κάτι.<br />Έτρεξε στη ντουλάπα και άρχισε να ψάχνει τις τσέπες των ρούχων.<br />Στη μέσα τσέπη ενός σακακιού μια σελίδα. "Εντολή Κεντρικού: στενή παρακολούθηση και ενημέρωση μετά τη δουλειά". Αυτός που είχε σημάνει τη σάλπιγγα για το κυνήγι ήταν ο άμεσος προϊστάμενός του και ιδρυτικό μέλος της επιτροπής.<br />Είχε το στόχο του.<br /><br />Γύρισε στο σαλόνι, κάθησε στον υπολογιστή και έστειλε ένα e-mail στο αφεντικό του.<br />"Θέλω να διαπραγματευτώ. Αύριο στη μία τη νύχτα στο σπίτι σου. Θα είμαι άοπλος".<br />Πίστευε πως θα πιάσει, είχε τη φήμη πως δεν έλεγε ποτέ ψέμματα πρόσωπο με πρόσωπο.<br /><br />Η πόρτα πίσω του άνοιξε με ένα δυνατό κρότο. Τον είχαν βρει.<br />Είχε πιαστεί στη φάκα, και σαν ηλίθιος είχε την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα.<br />Βούτηξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε πάνω από το τραπέζι, τράβηξε την καραμπίνα του και κοίταξε γύρω του.<br />Δύο άντρες με αυτόματα τον σημάδευαν - βούτηξε προς το διάδρομο. Σφαίρες έσκασαν γύρω του.<br />Κόλλησε στον τοίχο και περίμενε. Ένα σώμα τινάχτηκε μπροστά από την πόρτα του διαδρόμου - σημάδεψε τα πόδια - κραυγές πόνου.<br />Ο δεύτερος άντρας όρμησε με το αυτόματο.<br />Χώθηκε στην πρώτη πόρτα που βρήκε για να καλυφθεί. Βρέθηκε στο μπάνιο, και δεν υπήρχε φεγγίτης. Πρόσεξε να μη σταθεί πίσω από την πόρτα και ανταμείφθηκε. Ο άντρας άδειασε έναν ολόκληρο γεμιστήρα προσπαθώντας να σαρώσει το δωμάτιο στα τυφλά.<br />Μέσα στο χάος, είχε μια ευκαιρία. Όταν έπεσε η τελευταία βολή όρμησε προς τα έξω - ο άντρας δεν είχε προλάβει να ξαναγεμίσει.<br />Του έριξε με την καραμπίνα από το μισό μέτρο. Τράβηξε το πιστόλι και προχώρησε προς το σαλόνι.<br />Ίχνη αίματος στο πάτωμα. Ο τραυματίας με τα διαλυμένα ποδαράκια τραβιόταν πίσω από έναν καναπέ.<br />Πυροβολώντας τον, πλησίασε και έριξε τη χαριστική βολή στο πρόσωπο.<br /><br />Έπρεπε να φύγει, μα όχι σε αυτό το χάλι. Ξέπλυνε το αίμα από πάνω του, φόρεσε ρούχα από τη ντουλάπα, έκαψε τα παλιά του στη μπανιέρα και κοίταξε από το παράθυρο. Μερικά άτομα στα μπαλκόνια, περίεργοι στο δρόμο. Η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη και με πολυκατοικίες, θα μπορούσε να ξεφύγει από τις ταράτσες με λίγη τύχη.<br />Δεν είχε πολλές επιλογές. Σπάζοντας την ταρατσόπορτα βγήκε έξω και άρχισε να πηδά τα τοιχάκια. Στάθηκε τυχερός, μερικές ταράτσες πιο πέρα μια πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκε μέσα, κατέβηκε τις σκάλες και βγήκε στο δρόμο.<br />Πίεσε τον εαυτό του να βηματίσει αργά, έκανε νόημα σε ένα ταξί που έτυχε να περνάει και ξεκίνησε για μια μακρινή περιοχή.<br /><br />Η τελευταία πράξη είχε στηθεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6567306444751667062?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-49871567981481140252007-12-01T03:35:00.000+02:002007-12-01T04:49:48.591+02:00Όποιος δε δείχνει αδυναμία σε ένα πράγμα δε μπορεί να είναι δυνατός απέναντι σε άλλο. Δράση και αντίδραση. Η δυναμική, το πάθος, είναι παράγωγα της αντίθεσης. Όταν δεν αποστρέφεσαι κάτι δε μπορείς να δεχτείς κάτι άλλο, όταν δε μισείς δε μπορείς να αγαπήσεις.<br />Άν όλα φαίνονται ίδια, το καθετί χάνει τη σημασία του, η επιλογή είναι ανούσια.<br />Πηγή της αδιαφορίας είναι η έλλειψη διαφορετικότητας. Το να μη βλέπεις νόημα στο να επιλέξεις αυτό από εκείνο. Και ο κύριος παράγοντας ομοιομορφίας είναι η αμνησία. Τα πάντα διαγράφουν μια πορεία πριν φτάσουν στο τώρα. Όταν αγνοείς αυτή την πορεία δε μπορείς να κατανοήσεις τα πράγματα, και όταν δε μπορείς να κατανοήσεις οι επιλογές αυτομάτως εξισώνονται γιατί οι διαφορές παραμορφώνονται ή εξαλείφονται. Ο επίπεδος βάλτος ως θυρεός. Η εξίσωση ως νέκρα. Η απώλεια μνήμης ως γεννήτορας ερημιάς.<br /><br />Είχε αρχίσει να ξεχνά ποιός είναι. Και το ποιός είσαι καθορίζεται από τα πράγματα που νιώθεις, σκέφτεσαι και πράττεις.<br /><br />Γινόταν όλο και πιο δύσκολο να θυμηθεί το χτες μέσα σε αυτή την ομίχλη. Ποιό ήταν το σημείο καμπής, η στιγμή που άκουσε ένα αργό "κλικ"; Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο. Ήταν ένας σωρός από σκέψεις και συναισθήματα που είχαν στοιβαχτεί στους ώμους του. Οι μνήμες του γίνονταν όλο και πιο θολές, το αίσθημα της στιγμής έπαιρνε τη θέση της θύμησης, της λογικής.<br />Το παρόν κάλυπτε το παρελθόν και το μέλλον.<br />Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί ολόκληρος ένας άνθρωπος χωρίς μνήμη; Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί άνθρωπος ένα πλάσμα που δε θυμάται το γιατί δρα; Πώς μπορείς να δράσεις χωρίς τις ρίζες που σε κρατάνε σε επαφή με τον κόσμο;<br /><br />Είχε χαθεί, βουτηγμένος στο μίσος, την πίκρα και την αδιαφορία. Κοιτούσε τα χέρια του και δεν τα αναγνώριζε για δικά του. Αμφέβαλε όλο και περισσότερο για το αν αυτά που θυμόταν ήταν ακριβή ή είχαν συμβεί με αυτή τη σειρά ή και αν είχαν όντως συμβεί.<br />Τα περασμένα έμοιαζαν όλο και πιο ασύνδετα, σκισμένα καρέ από τη ζωή ενός άλλου. Όταν κοίταζε προς τα πίσω δε μπορούσε να πει αν επρόκειτο για αλήθεια, αν είχαν συμβεί σε αυτόν, αν είχαν πράγματι υπάρξει.<br />Αν όχι το γεγονός μα η μνήμη, η οποιαδήποτε θύμηση οποιασδήποτε μορφής, είναι ο ομφάλιος λώρος που συνδέει το οποιοδήποτε τώρα με το οποιοδήποτε χτες, ο δικός του είχε κοπεί. Όταν όλα μπορεί να είναι οπτασίες, δεν έβλεπε νόημα να πιστέψει σε μια από αυτές. Όλες τον άγγιζαν το ίδιο και καθεμιά ελάχιστα.<br />Σαν το παιδί, έπαιζε με βότσαλα που θάβονταν στην άμμο από το κύμα. Κάθε φορά, με τα ίδια υλικά, μια άλλη πραγματικότητα εμφανιζόταν. Μπορούσε να επιλέξει αυτό ή εκείνο ή το άλλο, χωρίς να αλλάξει στο παραμικρό.<br />Είχε να διαλέξει ανάμεσα σε χίλιους δυνητικούς εαυτούς, και ο καθένας θα μπορούσε να είχε υπάρξει πριν σπάσει.<br />Τα πάντα γύρω του είχαν καταντήσει ασήμαντα, ξένα και κενά. Η αμνησία του τον είχε οδηγήσει πέρα από την πραγματικότητα, πέρα από τον εαυτό του, πέρα από τις επιθυμίες και τα πάθη που ορίζουν ένα ανθρώπινο ον.<br /><br />Μόνο που το κέντρο βάρους δε χάνεται σε μια μοιραία στιγμή.<br />Το να αποτραβιέσαι είναι μια αργή, ανεπαίσθητη διαδικασία.<br />Η φθορά, η θολούρα στο βλέμμα, συσσωρεύεται σταδιακά, ύπουλα.<br />Ποιά ήταν η διαδικασία που τον οδήγησε εδώ; Δεν ήξερε. Ένα πράγμα μόνο ήταν σίγουρο.<br /><br /><span>Τυφλωνόταν.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-4987156798148114025?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-29022928775274277852007-11-28T21:45:00.000+02:002007-11-29T03:29:59.342+02:00Βόλτα στην πόλη. Χειμώνας. Μουντός ουρανός. Άδειοι δρόμοι, νεκρό φως.<br /><br />- Τι σε τράβηξε σε μένα;<br />- Το ότι είσαι ολόκληρη. Πλήρης.<br />- Ούτε ένα κοπλιμέντο δε μπορείς να κάνεις.<br />- Δείχνεις το ποιά είσαι σε κάθε κίνηση. Όλα πάνω σου είναι αληθινά. Δεν έχεις ίχνος προσποίησης. Κι αυτό που βλέπω είναι πανέμορφο.<br />- Έχεις τόσο κοφτερό βλέμμα ώστε να ξέρεις τι είναι αληθινό και τι όχι;<br />- Ναι.<br />- Αν όμως κάνεις λάθος;<br />- Αναλαμβάνω την ευθύνη. Ευτυχώς τα λάθη μου είναι πολύ σπάνια.<br />- Για αυτό και πονάνε περισσότερο, σωστά;<br />- Ακριβώς.<br />- Οι άντρες πάντα με πρόσεχαν. Λόγω παρουσιαστικού υποθέτω, είμαι όμορφη. Έμαθα πολλά από αυτούς, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεις κάποιον που αξίζει να του αφιερώσεις χρόνο. Έχω κουραστεί, τα νέα πράγματα έχουν λιγοστέψει και τα παλιά θαμπώνουν.<br />- Εγώ τι ρόλο παίζω;<br />- Αυτό που με τράβηξε σε σένα είναι πως δεν ησυχάζεις ποτέ. Πάντα υπάρχει μια ατέλεια ή ένας νέος στόχος. Ψάχνεις για κάτι που σου λείπει, μα δεν ξέρεις τι, και για αυτό όλο κινείσαι.<br />- Δηλαδή σε τράβηξε το ότι είμαι άστατος.<br />- Όχι. Σε ερωτεύτηκα γιατί δε μοιράζεσαι το βάρος με άλλους και αρνείσαι να το αποχωριστείς. Και γιατί είμαι περίεργη να δω τι κρύβεται στο κομμάτι εκείνο που δεν πατά κανείς άλλος.<br />- Πιστεύεις πως θα μάθεις ποτέ;<br />- Πιστεύω πως μπορώ να το κάνω να μην έχει σημασία πια. Ψάχνεις για απαντήσεις. Ψάχνω για ερωτήσεις.<br /><br /><br /><br />Τσαλακωμένα σεντόνια. Μια λωρίδα φεγγαριού από το παράθυρο στο κρεβάτι. Ιδρώτας. Σιωπή.<br /><br />- Είχα δει κάποτε ένα σκίτσο, όπου οι γραμμές της πόλης σχηματίζουν ένα πρόσωπο που κοιτά μέσα από τη νύχτα. Μερικές φορές νιώθω σαν αυτό το πρόσωπο, παντογνώστρια και πανταχού παρούσα, ελεύθερη, όμως χωρίς ρίζες, μόνη μου για πάντα.<br />- Σ'αγαπώ.<br />- Το ξέρω.<br />- Γιατί όμως διστάζουμε;<br />- Είμαστε πολύ ανεξάρτητοι κι εγωιστές για να δοθούμε.<br />- Είμαστε πέρα από αυτό.<br />- Δηλαδή;<br />- Δεν αντέχουμε άλλο τους εαυτούς μας. Αυτά που σέρνουμε μέσα μας. Ή θα σώσουμε ο ένας τον άλλο ή θα καταστραφούμε.<br />- Περάσαμε τόσο καιρό μόνοι μας που ξεχάσαμε πώς να είμαστε σύντροφοι.<br />- Αγαπιόμαστε μα φοβόμαστε να αγαπηθούμε.<br />- Κράτησέ με.<br />- Θέλω μα δε θυμάμαι πώς.<br />- Δε θυμάμαι να σου δείξω.<br /><br /><br />Πλατεία των Αγαλμάτων. Βιαστικός κόσμος. Βλέμματα χαμένα. Τραβηγμένα πρόσωπα.<br /><br />- Το τελειώνω εγώ γιατί εγώ είμαι η πιο δυνατή.<br />- Για ποιό λόγο;<br />- Με φοβάσαι.<br />- Με ξέρεις υπερβολικά καλά!<br />- Δεν είναι δικαιολογία.<br />- Φοβάμαι να σ'αγγίξω. Είσαι όλα όσα δεν είμαι, όλα όσα θα ήθελα να είμαι. Είμαι ατελής και είσαι τέλεια. 'Εχεις δει το σκοτάδι μέσα μου και το άντεξες. Πώς μπορώ να μη σε φοβάμαι; Πώς μπορώ να μη φοβάμαι να σου δοθώ;<br />- Δεν είμαι τέλεια.<br />- Ποτέ δε θα σε φτάσω.<br />- Δε θέλω ένα δειλό δίπλα μου. Ούτε κάποιο λίγο.<br />- Δεν ήμουν λίγος μέχρι τώρα.<br />- Μιλάς σαν ανθρωπάκι ενώ δεν είσαι.<br />- Έχω ζήσει πολύ καιρό μαζί μου για να μ'αφήσω πίσω.<br />- Δε σου ζητώ να σκοτώσεις τον εαυτό σου.<br />- Μακάρι να μπορούσα. Δεν έχω όμως τη δύναμη να τον ξεπεράσω. Οι ανασφάλειές μου είναι το ίδιο δικές μου όπως οι αρετές μου.<br />- Αγάπη είναι να βελτιώνεις και να συμπληρώνεις τον άλλο! Δε μ'αφήνεις να σε αγαπήσω!<br />- Δε σε αξίζω! Και αυτό με διαλύει!<br />- Εγώ θα κρίνω τι μου αξίζει και τι όχι.<br />- Και το έκρινες.<br />- Καθόλου. Μέχρι όμως να με δεχτείς για αυτό που μπορώ να σου προσφέρω και να σταματήσεις να αυτομαστιγώνεσαι, δε θα είμαι δίπλα σου. Αντίο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2902292877527427785?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-25277135079456813962007-11-26T00:09:00.001+02:002007-11-26T00:41:47.944+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4Zk2eOHI/AAAAAAAAAIU/hEEApSsB7k8/s1600-h/156406640_965b4d5201.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4Zk2eOHI/AAAAAAAAAIU/hEEApSsB7k8/s200/156406640_965b4d5201.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136909968265328754" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4g02eOII/AAAAAAAAAIc/dozUl5BPVeE/s1600-h/winners-07.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4g02eOII/AAAAAAAAAIc/dozUl5BPVeE/s200/winners-07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136910092819380354" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4mk2eOJI/AAAAAAAAAIk/i2DpBAf0oXs/s1600-h/153.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0n4mk2eOJI/AAAAAAAAAIk/i2DpBAf0oXs/s200/153.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136910191603628178" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/R0nyw02eN9I/AAAAAAAAAHE/aD1QPN354ew/s1600-h/153.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-2527713507945681396?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-64973417522952455082007-11-24T17:31:00.000+02:002007-11-24T23:50:18.655+02:00Γύρισε την πλάτη στο δωμάτιο και κατέβηκε τις σκάλες. Καμία κίνηση, καμία πόρτα ανοιχτή. Σήκωσε το γιακά του και προχώρησε προς τη ρεσεψιόν. Ούτε κι εκεί κάποιος. Περίεργο. Πώς ήξερε η γριά ότι είχε ζήσει και θα τη σκότωνε με όσες σφαίρες του είχαν απομείνει;<br /><br />Στο δρόμο δεν υπήρχε καμία αλλαγή. Έπρεπε να αλλάξει κρυσφήγετο, αλλά δεν είχε πολλές εναλλακτικές. Στο σπίτι του ήταν αδύνατο να πάει και στο σπίτι της αδιανόητο. Δύο - τρεις φίλοι που δεν ήταν μπλεγμένοι ώστε να δώσουν στόχο και δε θα ρωτούσαν πολλά ήταν η έσχατη λύση, και τα πράγματα δεν είχαν σφίξει ακόμη τόσο. Μπήκε στο στενό - σκουπίδια και βρώμα. Έφτασε στο αυτοκίνητο του άντρα, ξεκλείδωσε και κάθησε στη θέση του οδηγού. Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, έπρεπε να φύγει. Έβαλε μπροστά και ξεκίνησε για τους λόφους πέρα από το ποτάμι.<br /><br />Το φεγγάρι ήταν ήδη ψηλά, είχε πάει τέσσερεις. Μια όμορφη χειμωνιάτικη νύχτα, καθαρή και ψυχρή.<br />Η θέα ήταν πάντα η ίδια. Στεκόταν σε ένα πλάτωμα για στάθμευση στη μέση ενός δεντροφυτεμένου λόφου. Κάτω του η πόλη. Πάνω του ο σκοτεινός ουρανός.<br /><br />Χαμογέλασε χαιρέκακα, πρώτη φορά εδώ και μια βδομάδα.<br />Όταν αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω, έκοψε τους δεσμούς του με τον κύκλο που έτρεφε και τον έτρεφε. Κανείς δεν πίστεψε τη δικαιολογία των "προσωπικών λόγων", και κανέναν δεν εμπιστευόταν αρκετά ώστε να του εξηγήσει την πραγματική αιτία. Το να αμφιβάλλεις για το ρόλο σου σε τέτοιο περιβάλλον είναι θανάσιμο αμάρτημα που το κρύβεις πάση θυσία. Οι υποψίες έγιναν βεβαιότητες καθώς ήταν χωμένος μέχρι το λαιμό, γνωρίζοντας πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα. Η ποινή ήταν μία - επαναφορά με κάθε κόστος, ή εξουδετέρωση.<br /><br />Χωρίς να έχει όρεξη να παραστήσει τον τραγικό ήρωα, είχε το σύστημα στραμμένο εναντίον του. Ήξερε πολύ καλά πώς λειτουργούσε και ποιοί μηχανισμοί θα κινητοποιούνταν εναντίον του. Ένα τυχαίο καθρέφτισμα της παλιάς του ζωής εκδικούταν επειδή του γύρισε την πλάτη. Ένας στόχος προσφερόταν αυτόβουλα. Ένα σύμβολο, ίσως το ισχυρότερο, όλων όσων τον βάραιναν, ενοχές, αμφιβολίες, αυτοκαταστροφικότητα, αποπροσανατολισμός, πράξεις, αποφάσεις, η θέση που είχε φέρει τον εαυτό του.<br /><br />Θα το κατέστρεφε αυτό το σύμβολο. Τελικό μνημείο στην πορεία του προς το πουθενά. Μια τελευταία πράξη απέχθειας, κούρασης και απόγνωσης. Θα χυμούσε με το τυφλό μίσος του αφηνιασμένου ζώου που, αδιαφορώντας για τη ζωή του, δαγκώνει γιατί είναι το μόνο που του έχει μείνει να κάνει.<br /><br />Απαντήσεις; Ίσως, κάπου μέσα σε αυτό το χάος, να έβρισκε μερικές. Δεν το έκανε για αυτό..<br /><br />Η πόλη μπροστά του ήταν γεμάτη στιγμές, μνήμες που κυλούσαν στις φλέβες της από άσφαλτο και φως.<br />Για λίγο πεθύμησε να γίνει ένα με την ακατέλυτη ροή, να στροβιλιστεί, να χαθεί μαζί της. Να ρουφήξει όλη τη γνώση, όλη τη σοφία της.<br />Πολύ βολική λύση. Όχι για αυτόν. Ήταν τελειωμένος.<br />Θα προχωρούσε βήμα βήμα ανάμεσα στα χαλάσματα, βλέποντας σε κάθε γκρεμισμένο τοίχο το πρόσωπό του να μορφάζει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6497341752295245508?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-13231161020062128852007-11-23T02:27:00.000+02:002007-11-23T02:38:40.562+02:00"Τελικά με βρήκαν".<br /><br />Ένα αυτοκίνητο στάθηκε στο δρόμο κάτω από το παράθυρό του, στην πίσω μεριά του ξενοδοχείου. Ένας άντρας με γυαλιά, στενό πρόσωπο και ρουφηγμένα, κουρασμένα μάτια κατέβηκε νευρικός. Φόρεσε το δερμάτινο μπουφάν του, σήκωσε το γιακά για να καλυφθεί από τον κρύο νυχτερινό αέρα και προχώρησε στο στενό που έβγαζε στη μπροστινή πόρτα του ξενοδοχείου, στην άλλη πλευρά του κτιρίου.<br /><br />Τον ήξερε πολύ καλά. Είχε πέντε με επτά λεπτά πριν βρεθεί στην πόρτα του, πάντα περπατούσε σβέλτα.<br /><br />Πάτησε τη γόπα και βγήκε στο διάδρομο. Περίπου 10 πόρτες από κάθε πλευρά, παχιά τριμμένη μοκέτα, ένα ανοιχτό φρεάτιο ασανσέρ στο τέλος του διαδρόμου, σκάλες δεξιά απέναντί του. Έκλεισε την πόρτα πίσω του, την κλείδωσε, ανέβηκε τη σκάλα για τον πάνω όροφο μέχρι το μεσαίο πλατύσκαλο, κόλλησε την πλάτη στον τοίχο και έστησε αυτί. Αφού ανέβαινε, θα πήγαινε δεξιά προς το δωμάτιό του, οπότε δε θα περνούσε μπροστά του. Αν πάλι πήγαινε αριστερά, ήλπιζε να τον αιφνιδιάσει. Τράβηξε το πιστόλι από τη θήκη, έβγαλε την ασφάλεια και περίμενε.<br /><br />Βήματα στις σκάλες, βιαστικά. Ήχος από τακούνια. Σιωπή όταν ο άντρας φτάνει στο διάδρομο - η μοκέτα πνίγει τα βήματά του. Ήχος από πόμολο που γυρνά. Τρίξιμο από μεντεσέδες, σπρώχνει την πόρτα με τον ώμο. Κλωτσιές - μία, δύο, η κλειδαριά δεν αντέχει.<br />Κατεβαίνει τη σκάλα με κοφτά βήματα ως το διάδρομο, κόλλημα στον τοίχο, τρέξιμο σχεδόν μέχρι την πόρτα. Η άκρη του ποδιού του που μπαίνει στο δωμάτιο. Σάλτο στο άνοιγμα. Ο άντρας όρθιος, με πρόσωπο στραμμένο στο παράθυρο ακριβώς απέναντι.<br /><br />Σημαδεύει.<br /><br />*μπαμ*<br />*μπαμ*<br /><br />Στην πλάτη. Τα γόνατά του λυγίζουν, ο άντρας σωριάζεται με πρόσωπο στο πάτωμα. Στέκεται πάνω του. Πυροβολισμοί στο κεφάλι - ένας, δύο, τρεις. Άλλοι δύο στην πλάτη.<br /><br />Αυτόν είχαν στείλει τελικά. Μόλις είχε σκοτώσει εν ψυχρώ έναν άνθρωπο που ήξερε εννέα χρόνια, πυροβολώντας τον πισώπλατα.<br /><br />Γύρισε το πτώμα σπρώχνωντάς το με το πόδι του, ξεκούμπωσε το μπουφάν και έψαξε τη μέσα τσέπη. Ένας μικρός πάκος χαρτιά, διπλωμένος στα τρία. Τον έβαλε στην τσέπη του παλτού του, μαζί με ένα μπρελόκ και το κλειδί από το αυτοκίνητο. Λευκό πουκάμισο με λεπτά γαλάζια καρό βουτηγμένο στο αίμα, τζην παντελόνι, κοντόκαννη καραμπίνα μέσα από το μπουφάν, από το πρόσωπο που έβλεπε κάθε μέρα για πέντε χρόνια μια άμορφη μάζα. Δεν είχε μπει στο δωμάτιο με τραβηγμένο όπλο. Μικρή διαφορά, Τα πράγματα πάλι εδώ θα κατέληγαν, όπως και να'χε. Δεν ένιωθε τύψεις ή λύπη ή ντροπή, όχι πιά. Είχε περάσει στην άλλη μεριά μήνες πριν. Υπήρχε μόνο ψύχρα.<br /><br />Ίσως είχαν στείλει τον πιο κοντινό του συνεργάτη να διαπραγματευτεί ή να του κάνει μια τελευταία προσφορά πριν τον βγάλει από τη μέση οριστικά. Τον κοίταξε αδιάφορα. Δε θα του έλεγε κάτι που δεν ήξερε, ούτε καν πριν τον σκοτώσει. Πήρε την καραμπίνα από το πτώμα, θα τη χρειαζόταν.<br /><br />Δεν ήθελε να λύσει το αίνιγμα. Ήθελε να το διαλύσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1323116102006212885?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-19977943437291630322007-11-21T15:39:00.000+02:002007-11-23T23:23:23.813+02:00"Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, μόνο αυτά που έχουν μέσα τους βγαίνουν στον αφρό ή πάνε στον πάτο".<br /><br />Πώς είχαν γνωριστεί; Τι φορούσε όταν την είδε για πρώτη φορά, οχτώ χρόνια πριν; Γιατί την ξεχώρισε; Αναμνήσεις ενός άλλου κόσμου.<br />Πάντα πρόσεχε τους ανθρώπους που δε χωρούσαν σε καλούπια. Εκτιμούσε τη διαφορετικότητα, το ανεξήγητο, το άδηλο. Αυτό το στοιχείο που ανέτρεπε τις ισορροπίες και μπέρδευε τις αισθήσεις του. Την ερωτεύτηκε γιατί...Γιατί ήταν όλα εκείνα που δεν ήταν ο ίδιος. Ήταν ο εξιδανικευμένος εαυτός του. Όχι χωρίς ελαττώματα ή ιδιοτροπίες, ακριβώς αυτά την έκαναν καλύτερη άλλωστε. Βρισκόταν ομως πάντα έξω από τα καλούπια των άλλων ανθρώπων, άπιαστη, ελεύθερη.<br /><br />Είχαν συναντηθεί σε κάποια εκδήλωση μετά από ένα concert. Αυτός εκεί λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, αυτή εκεί ως καλεσμένη μιας από τις σολίστ. Δεν την είχε προσέξει ιδιαίτερα στην αρχή, καθώς ήταν ντυμένη πιο απλά από τους πιο υψηλούς καλεσμένους. Όταν άρχισε να βαριέται, αποτραβήχτηκε στο μπαρ. Έφτιαξε ένα ποτό και άρχισε να χαζεύει τον κόσμο. Δε θυμόταν πώς βρέθηκε δίπλα της ή πώς άρχισαν να μιλάνε, θυμόταν όμως μια γαλάζια μπλούζα. Μετά από λίγο άρχισε να μη νιώθει άνετα - δεν ήταν μια συνηθισμένη κουβέντα όπου μπορούσε να κρύβεται πίσω από τις λέξεις αποφεύγοντας να δώσει απαντήσεις. Η σκέψη της ήταν κοφτερή, διεισδυτική, αλλά με μια περίεργη τρυφερότητα, απαλή μα θλιμμένη. Κάθε κίνηση, κάθε λέξη, κάθε ανέμισμα του τσιγάρου της, έλεγε "αν με υποτιμήσεις την πάτησες, προτιμώ την ειλικρίνεια από το να σε ξεμπροστιάζω κάθε λίγο, και δε φοβάμαι να το κάνω". Τον διάβαζε σαν ανοιχτό βιβλίο.<br />Επικίνδυνη γυναίκα, άνθρωπος που δε σε χρειαζόταν μα σε διάλεγε. Και το έκανε επειδή μπορούσε.<br /><br />Τον επόμενο καιρό, κατάλαβε πως δε μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του χωρίς να προσπαθήσει. Ένιωθε μια ανεξήγητη ανάγκη να είναι δίπλα της, να είναι με κάποια που δε θα χρειαζόταν να της πει ούτε λέξη, με κάποια που θα τον γνώριζε όπως ακριβώς ήταν. Δεν ήταν όμως έτοιμος για κάτι τέτοιο, φοβόταν να σταθεί γυμνός. H ανεξαρτησία του δεν ανεχόταν εύκολα ένα τέτοιο δέσιμο. Ήταν αποφασισμένος να μην την κυνηγήσει αλλά μια τυχαία συνάντηση ήταν πιθανή, καθώς είχαν κοινά πρόσωπα στους κύκλους τους.<br /><br />Συναντήθηκαν άλλες δυο φορές. Ήταν περισσότερο ξιφασκία παρά φλερτ. Παρέ, ατάκ, ριπόστ. Για κάθε χτύπημα δεχόταν δύο, πισωπατούσε συνεχώς, και κάθε τι που μάθαινε ή ανίχνευε πληρωνόταν με ένα κομμάτι του που θεωρούσε κρυφό. Είχε σχεδόν εξοργιστεί και μάταια έκανε ό,τι μπορούσε για να μην το δείξει. Αυτή ασφαλώς είχε καταλάβει, μα με μια αφοπλιστική ηρεμία συνέχιζε να τον ψαχουλεύει όπως ένας βοτανολόγος μελετά ένα λουλούδι. Στο τέλος, με το πιο όμορφο χαμόγελό της και τα σκούρα καστανά μαλλιά της να πέφτουν στο μέτωπό της, του είπε:<br /><br />"Μετά από όσα είπαμε το μόνο που μένει είναι να μου ζητήσεις να βγούμε"<br /><br />"Σε βρίσκω πολύ σίγουρη για τις προθέσεις μου", έκλεψε χρόνο<br /><br />"Είμαι. Απλά αναρωτιέμαι για τη στιγμή"<br /><br />"Αν ήθελα να βγω μαζί σου θα το είχα ζητήσει", είπε ψέμματα.<br /><br />Γέλασε. "Με τον τρόπο σου το έχεις ήδη κάνει, αλλά φοβάσαι να το παραδεχτείς".<br /><br />"Δείπνο αύριο στις εννιά, θα περάσω να σε πάρω από την πλατεία των Αγαλμάτων", είπε βράζοντας μέσα του. Είχε χάσει και το ήξερε.<br /><br />"Θα είμαι εκεί".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1997794343729163032?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-84600021862136236452007-11-19T03:05:00.000+02:002007-12-06T03:17:17.348+02:00*τακ*<br /><br />*τσαφ*<br /><br />*πφφφφφφ*<br /><br />Πάτησε τη γόπα κι άναψε καινούριο. Έβαλε τον αναπτήρα στη μέσα τσέπη της καπαρτίνας του και φύσηξε τον καπνό αργά.<br />Καμία κίνηση από το δρόμο. Φώτα της πόλης, έρημα κτίρια.<br />Το μόνο καλό του δωματίου ήταν πως βρισκόταν ψηλά. Το ξενοδοχείο ήταν στην κορφή ενός λόφου, περιτριγυρισμένο από άλλα ψηλά κτίρια, με θέα στην πόλη κάτω. Βρισκόταν εδώ κρυμμένος, είχε δηλώσει ψεύτικο όνομα. Άθλιες πολυκατοικίες, παλιά εργοστάσια, αποθήκες, στοιβαγμένα απομεινάρια, παραιτημένα πρόσωπα, θλιμμένα παιδιά, πρεζόνια, αλήτες, φτώχεια κι εγκατάλειψη. Κανείς δε ρώταγε γιατί κανένα δεν τον ένοιαζε, κανείς δεν κοιτούσε γύρω του γιατί κανείς δεν περίμενε κάτι. Τέλειο σκηνικό για φινάλε, ένα πτώμα ανάμεσα σε πτώματα. Δε θα άφηνε ίχνος και κανείς δε θα τον θυμόταν. Τι παραπάνω μπορούσε να υπάρξει, και για ποιό λόγο;<br /><br />Νοερά, βρέθηκε πίσω στον τόπο της απώλειας. Νιότη, σπουδές, ζωή. Πρόσωπα που περνούσαν από το μυαλό του, παλιοί φίλοι, ερωμένες, εχθροί. Τίποτα από αυτά δεν είχε μείνει. Τριανταπέντε. "Μέχρι αυτή την ηλικία έχεις δημιουργήσει ό,τι αξίζει και σε κρατάει ζωντανό. Αλλιώς μπορείς να αποχωρήσεις", σκέφτηκε.<br />Δουλειά, διασυνδέσεις, γνωριμίες, εμπειρία. Στέλεχος σε επιτροπή πολιτικών αναλύσεων συνδεδεμένη με μεγάλα οικονομικά και επενδυτικά συμφέροντα, με τη φήμη του πολύ ικανού. Μέχρι εκεί, ο δρόμος είχε υπάρξει ανώμαλος αλλά συναρπαστικός. Είχε πετάξει ευκαιρίες που για άλλους ήταν στόχοι και είχε κάνει εχθρούς που άλλοι δε θα πλησίαζαν καν. Δεν ήθελε ποτέ να αλλάξει τον κόσμο, ήθελε μόνο να τον κατανοήσει. Ήθελε να είναι άρχοντας αλλά όχι βασιλιάς - οι βασιλιάδες σπάνια ήταν άρχοντες του εαυτού τους.<br />Ίσως το μόνο που ήθελε ήταν να είναι κύριος του εαυτού του και να τιθασεύσει μια μικρή σφαίρα γύρω του.<br /><br />Το να πουλάς την ψυχή σου στο Διάβολο δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι κάτι πολύ πραγματικό. Οι μικρές, καθημερινές παραχωρήσεις που γίνονται αδιόρατα, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Το να κάνεις πράγματα που δε σε εκφράζουν. Το να μιλάς και να συμπεριφέρεσαι συμβατικά. Το να δείχνεις κάλπικα συναισθήματα γιατί "έτσι είναι το παιχνίδι μάγκα μου". Όχι να φοράς μάσκες, αλλά να δέχεσαι να μοιάζεις κατώτερος αυτού που είσαι. Το να ανέχεσαι ανθρώπους και συμπεριφορές που απεχθάνεσαι. Οι άνθρωποι προτιμούν να πιστεύουν ότι η μικροπρέπεια στην αγάπη ή στη δουλειά δεν τους χαρακτηρίζει σαν άτομα, ότι είναι κάτι ξέχωρο από "το καλό τμήμα". Αηδίες. Αν δεχτείς να λειτουργήσεις έτσι σε ένα μέρος ή μια στιγμή της ζωής σου, είναι σίγουρο ότι κάποτε θα λειτουργείς έτσι σε όλα. Δεν είναι κακό να είσαι μικροπρεπής ή ηλίθιος. Κακό είναι να αρνείσαι τη φύση σου και να εθελοτυφλείς. Δεν έκρινε κανέναν παρά μόνο τους υποκριτές και όσους δεν είχαν τη δύναμη να κοιτάξουν τον καθρέφτη. Το μοναδικό κριτή. Γιατί, αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή, θα σταθείς εσύ κι αυτός μόνοι σε ένα δωμάτιο, και θα δεις αυτά που δε θέλησες ποτέ να δεις, και θα πρέπει ή να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα ή να χαμογελάσεις και να πεις "ναι, αυτός είμαι, και μου αρέσει η εικόνα".<br /><br />Στην πορεία είχε κάνει λάθος. Πού τέλειωνε η γενναιότητα και πού άρχιζε η ξεροκεφαλιά και η εγωπάθεια; Πού σταματούσαν οι στρατηγικοί ελιγμοί και πού ξεκινούσε η χαμέρπεια; Οι εξηγήσεις που έδινε στον εαυτό του είχαν αρχίσει να γίνονται όλο και πιο θολές, οι γραμμές που πάνω τους έπαιζε είχαν ξεθωριάσει. Μπορεί να ξεγελούσε τους πάντες γύρω του, αλλά ποτέ δεν έλεγε ψέμματα στον ίδιο - είχε στερέψει από απαντήσεις. Κάπου είχε κάνει βήματα προς τη λάθος (?) κατεύθυνση. Κάπου είχε χάσει την ισορροπία του. Οι επιτυχίες έμοιαζαν όλο και περισσότερο με αποτυχίες, δε μπορούσε να ξεχωρίσει τι ήθελε πραγματικά, είχε γίνει αβέβαιος και γεμάτος αμφιβολίες.<br />Ήξερε τι δεν ήθελε αλλά δεν έβρισκε τίποτα να τον ερεθίσει, να τον κρατήσει ζωντανό. Όλα γύρω του έμοιαζαν ίδια, και για αυτό δεν ένιωθε τίποτα.<br /><br />Πώς ξεχωρίζουν τα πράγματα που δέχεσαι επειδή δε μπορείς να αλλάξεις, από τα πράγματα που μπορείς να αλλάξεις;<br /><br />Δε βρισκόταν πια σε αυτό το δίλημμα. Το είχε αποκρούσει δεχόμενος ότι δε μπορούσε να αλλάξει τίποτα πια, ότι δεν είχε καμία σημασία αν τα πράγματα έμεναν ίδια ή όχι. Είχε παραδώσει τα όπλα απέναντι ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ. Είχε ηττηθεί και δεν τον ένοιαζε καθόλου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-8460002186213623645?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-5514976993442241952007-11-16T02:14:00.001+02:002007-11-16T03:36:33.711+02:00<span>Ποιά ήταν η εικόνα στο χαλί;</span><br /><br /><span>Στεκόταν μέσα σε αυτό το κλουβί κοιτάζοντας ένα σκονισμένο παράθυρο, καταστρέφοντας τον εαυτό του. Η μάλλον, έχοντας ήδη καταστρέψει τον εαυτό του. Πίσω του, η ζωή του ένα τοπίο από θλιβερά ερείπια. Έψαχνε να βρει μια σύνδεση, ένα κοινό μοτίβο σε κάθε στιγμή της ζωής του. Κάτι να διεκδικήσει για δικό του, χωρίς να μπορεί ούτε καν ο ίδιος να το αρνηθεί, κάτι πανταχού παρόν σε κάθε ενέργειά και κάθε απόφαση του.</span><br /><span>Ένα νήμα, μια κλωστή που να ενώνει κάθε πράξη, κάθε πλευρά, κάθε σκέψη του σε ένα ενιαίο σύνολο, κάτι που να τον κάνει ολόκληρο.</span><br /><span>Ο ίδιος είχε φέρει τον εαυτό του σε αυτό το σημείο. Τι ήταν αυτό που τον έσπρωχνε να απαξιώνει και να πετά σα σκουπίδι κάθε τι που πετύχαινε; Ποιός ήταν ο οίστρος που τον έσπρωχνε όλο και πιο μπροστά; Και τι είχε γεννήσει την απελπισία και το κενό μέσα του, αυτό που τώρα πια τον έτρεφε και τον διέλυε αργά αργά;</span><br /><span>Ποιά ήταν η εικόνα στο χαλί;</span><br /><br /><span>Δεν υπήρχε ποτέ οροφή, ποτέ τέλος. Μόνο μια αέναη κίνηση που μέσα της οι λεπτομέρειες που κάποτε αγαπούσε γίνονταν χρώματα, μετά σκιές, και μετά σκόνη. Ο λόγος...Δεν είχε σημασία. Είχε σταματήσει να ψάχνει για απαντήσεις από εκείνη τη μέρα που κατάλαβε πως δεν είχε κάτι άλλο να περιμένει. Όσα επιθυμούσε ήταν άπιαστα και όσα είχε καταφέρει τα είχε γκρεμίσει ή διώξει.</span><br /><span>Αυτός, που πάντα κοιτούσε μακριά, αυτά που κανείς άλλος δεν έβλεπε, ήταν κολλημένος σε μια στιγμή. Στο αιώνιο τώρα, και τις άπειρες προοπτικές του. Και όλοι οι δρόμοι που έβλεπε οδηγούσαν στο ίδιο πουθενά. Το σιχαινόταν.</span><br /><br /><span>Κάθε χαμένη ευκαιρία, κάθε χαμένη στιγμή, τον έπνιγε σα σύρμα στο λαιμό. Πάντα ανικανοποίητος, πάντα βλέποντας ατέλειες, πάντα απαιτώντας περισσότερα. Οι αποτυχίες - ή μήπως "αποτυχίες"? - τον βάραιναν πολύ περισσότερο από τις επιτυχίες - ή "επιτυχίες"?</span><br /><span>Είχε χάσει την ικανότητα να βλέπει τον εαυτό του απ'έξω. Είχε βουτήξει τόσο βαθιά και είχε περάσει τόσο καιρό μαζί του που δε μπορούσε να πετάξει τις παρωπίδες.</span><br /><span>Ίσως όμως να ήταν και το αντίθετο, να είχε πετάξει τις παρωπίδες και να έβλεπε τον εαυτό του για αυτό που ήταν, ένα μίζερο δειλό ανθρωπάκι που ήξερε μόνο να ποθεί μα όχι να κερδίζει, και να ζητά μα να μην εκτιμά.</span><br /><span>Πάτησε στη γόπα στο πάτωμα και μόρφασε πικρά. Πώς είχε καταντήσει έτσι; Οι σιγουριές του είχαν εξανεμιστεί σε μια αργή πορεία προς αυτό το παράθυρο, αυτό το δωμάτιο, αυτή την πόλη. Δεν αναγνώριζε πια τον εαυτό του και δεν είχε τη δύναμη να δημιουργήσει ένα νέο "εγώ". Είχε κουραστεί, είχε καταθέσει τα όπλα, και όπου και να κοιτούσε δεν έβλεπε τίποτα που μπορούσε να τον κρατήσει όχι απλά χαρούμενο, μα λογικό, ζωντανό, υπαρκτό.</span><br /><br /><span>Δεν έψαχνε για στήριγμα, για Θεό, για Διάβολο..</span><br /><span>Γιατί όμως το έχασε, γιατί αφέθηκε σε αυτή την αργή λήθη, το σβήσιμο από το χάρτη, γιατί πέρασε στην απέναντι όχθη;</span><br /><span>Δεν ήταν το ότι "δεν άντεξε", το ότι "ποτέ δε χώρεσε", το ότι ήταν "ανίκανος" ή "αυτοκτονικός". Όχι, αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν μόνο λόγια στην περίπτωσή του, δεν του ταίριαζαν.</span><br /><span>Υπήρχε κάτι πιο βαθύ, τρομαχτικό, κάτι που αντίκρυζε μόνο νύχτες σαν τις τελευταίες. Νύχτες που δε μπορούσε να γυρίσει σπίτι. Όμως τι ήταν Αυτό; Ποιά ήταν η κρυφή δύναμη που, ακόμα και όταν ήταν νικητής, σκίαζε τη χαρά του και, άλλο Σίσυφο, τον έριχνε πάλι στον ίδιο αγώνα απέναντι στον εαυτό του; Τι του στερούσε όχι τη χαρά, μα τη γαλήνη;</span><br /><br /><span>Ποιά ήταν η εικόνα στο χαλί;</span><br /><br /><span>"Κάποιος επιτέλους ας μου δώσει μια ευκαιρία να μάθ</span><span>ω."</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-551497699344224195?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-13371307459431256682007-11-12T02:45:00.000+02:002007-11-16T02:52:42.360+02:00<span style="font-style: italic;">Σας είχα υποσχεθεί πως θα συνεχίσω να σας γαμάω τη ψυχολογία με λογοτεχνικά πυροτεχνήματα και παρ'ότι αναξιόπιστος θα τηρήσω την υπόσχεσή μου.<br />Ευτυχώς για μένα, γιατί κουράζομαι εύκολα, σε αυτό θα με βοηθήσει ένας αξιοπρεπέστατος κύριος.<br />Θα τον έλεγα ενα alter ego με σάρκα και οστά.<br />Από ένστικτο μάλλον, αποφεύγουμε να συναντώμαστε, και τις λίγες φορές που εκ παραδρομής συμβαίνει αυτό, φροντίζουμε να αγνοούμε ο ένας τον άλλον φοβούμενοι τα χειρότερα.<br /><br />Αυτά βέβαια ουδόλως σας αφορούν, αλλά ήθελα να τα αναφέρω ως εισαγωγή, γιατί έτσι.<br /><br />Το 1 είναι η πρώτη από 12.<br />Αρχή, μέση και τέλος..<br />Το alter ego </span><span style="font-style: italic;">στάζοντας αλκοόλ, θλίψη και χολή, μου παρέδωσε αυτές τις σελίδες, τις γραμμένες σε στιγμές βάθους, πάθους και κυρίως λάθους.<br />Είπε πως αναγνώρισε κάτι μέσα μου. Είπα πως αυτές οι γραμμές πονάνε και τους δυο μας.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Αμήχανος και μπερδεμένος, αποφάσισα να τις πετάξω εδώ.<br /><br />Τα παρακάτω δε γράφτηκαν από δικό μου χέρι.<br /></span><span style="font-weight: bold;"><br /><br />1</span><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span>*τσαφ*<br /><br />*πφφφφ*<br /><br />*τσικ τσικ τσικ*<br /><br />*γκουλπ*<br /><br />Τράβηξε μια γερή ρουφηξιά από το Γκωλουάζ του και κατέβασε μια γουλιά.<br />Ο καπνός στάθηκε ακίνητος γύρω του, παίζοντας με το φως που έμπαινε κουρασμένο και ξέθωρο από το παράθυρο, και μετά χάθηκε.<br />Κοίταξε τα φώτα της πόλης. Δεν είχε μείνει τίποτα, ούτε θα υπήρχε πια κάτι.<br />Μέσα στο δωμάτιο τα μόνα έπιπλα ήταν ένα παλιό κρεβάτι με λιγδιασμένα σκεπάσματα, ένα μικρό τραπέζι με μισοάδεια μπουκάλια και μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα.<br />Δε χρειαζόταν τίποτε άλλο.<br />"Καταραμένες δεν είναι οι ψυχές που δε βρίσκουν ηρεμία", σκέφτηκε, "μα αυτές που έχουν γυρίσει την πλάτη και έχουν καταθέσει τα όπλα. Αυτοί που, έχοντας ξεπουλήσει τα πάντα, έχουν μόνο τη γκρίζα ερημιά που ζουν, χωρίς ελπίδα ούτε στόχο . Αυτοί που τάισαν τη ζωή τους στα σκυλιά κομμάτι κομμάτι γιατί ποτέ δε βρήκαν τι έπρεπε να την κάνουν". Ήταν ένας από αυτούς.<br /><br />Κλεισμένος τέσσερεις μέρες εδώ, κάπνιζε, έπινε και κοιτούσε την πόλη.<br />Πίσω του, μια γραμμή από "αν" και "γιατί".<br />"Αν ήταν στο χέρι μου, θα Τον έβαζα σε πειρασμό όχι με αυτό που μπορεί να υπάρξει, αλλά με αυτό που δε θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ", είπε ο Διάβολος του Πεσσόα. Τρελέ Πορτογάλε, είχες δίκιο. Αυτό που σκοτώνει δεν είναι ούτε το μέλλον ούτε το παρελθόν, αυτά μπορείς να τα αλλάξεις, αλλά το ΑΝ. Και πίσω από κάθε "αν" κρύβεται ένα πελώριο "γιατί".<br />"Γιατί" ήσουν λίγος, "γιατί" δε μπόρεσες, "γιατί" έχασες τον έλεγχο, "γιατί" ΑΠΕΤΥΧΕΣ.<br />Όλη του η ζωή μια τεθλασμένη ζωή από στόχους. Όχι ευθεία, τεθλασμένη.<br />Και υποψιαζόταν πως, στο τέλος, τίποτε δε θα είχε σημασία γιατί τα άκρα θα ενώνονταν.<br /><br />Είχε χάσει την ορμή του. Δεν είχε στόχο ή προσμονή, δεν είχε θάρρος ή στήριγμα, δεν ήθελε πια να ελπίζει και να σχεδιάζει. Δεν είχε κάπου να πάει, κάτι να περιμένει. Τον βάραιναν όσα δεν έκανε ποτέ, και τον έπνιγαν όσα έκανε.<br />Γιατί όσα έκανε τα έκανε επειδή δε μπόρεσε να κάνει αυτό που μπορούσε ή έπρεπε ή διάλεξε.<br />Επειδή φοβήθηκε, συμβιβάστηκε, παραιτήθηκε, επειδή δεν έζησε σύμφωνα με τα μεγέθη που έθεσε στον εαυτό του.<br />Επειδή ποτέ δεν κοίταξε πίσω, ποτέ δε γύρισε να δει τι απέγιναν αυτά που λησμόνησε, ποτέ δε σταμάτησε να πηγαίνει παρακάτω. Και όλα αυτά, που είχε αφήσει στο δρόμο, τον πρόλαβαν, τον γράπωσαν και τον κόλλησαν στη γη.<br />Επειδή είχε ξεμείνει από δυνάμεις, και κάθε ανάσα ήταν βάρος και πόνος. Πάντα σε ένα μεταίχμιο, ανάμεσα στο "μετά" και το "τώρα", χωρίς παύση, ασθμαίνοντας σχεδόν, ζητώντας όλο και περισσότερα και δίνοντας τα πάντα κι εγκαταλείποντας ακόμα πιο πολλά, πάντα αλλάζοντας.<br /><br />Και μέσα σε όλα η σκιά της. Η σκιά της σκιάς της. Μια θαμπή λάμψη από κάτι που ίσως και να υπήρξε μόνο στο μυαλό του. Η Πόρνη και η Αγία. Η Πόρνη. Η Αγία. Κάτι που προσπάθησε να αγγίξει και, από φόβο μήπως το λερώσει ή μήπως διαλυθεί από το φως του, τραβήχτηκε πίσω. Κάτι που τον πλήγωνε. Ίσως όχι όσο τόσο βαθιά όσο άλλες μνήμες, αλλά τον πλήγωνε.<br /><br />Το όπλο τον βάραινε στη θήκη του.<br />Το μόνο που του είχε απομείνει ήταν τα ρούχα που φορούσε και το μίσος του.<br />Όχι μίσος. Αηδία και κούραση. Είχε όση ακριβώς δύναμη χρειαζόταν για να βάλει ένα τέλος, και ούτε σταγόνα παραπάνω.<br />"Θα σας σκοτώσω όλους για να μη σας δώσω τη χαρά να με δείτε να πεθαίνω, μπάσταρδοι", είχε αποφασίσει. Και την ιστορία του δε θα τη μάθαινε ποτέ κανείς.<span style="font-style: italic;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-1337130745943125668?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-32146914433065032372007-11-05T14:56:00.000+02:002007-11-05T16:10:26.881+02:00Λιγο πριν ξεκινησω το "site" ενα πουλι ειχε ερθει και μου ειχε παρει το κουμπι για τους τονους απ'το πληκτρολογιο. Σας το ειχα πει, αλλα οι περισσοτεροι ειχατε επιλεξει να χλευασετε εμενα, το κουμπι και καποιοι θρασυδειλοι, ακομη και το ιδιο το πουλι.<br />Επειδη ομως ροδα ειναι και γυριζει(orly) το ασωτο κουμπι επεστρεψε.<br />Το κουμπι ηρθε ενω εγω κοιμομουν. Τα κουμπια ΔΕΝ περπατανε, αρα μπορω να πω με ασφαλεια πως το πουλι εφερε το κουμπι.<br />Δε μπορω βεβαια να πω ποια ηταν τα κινητρα για αυτη την αναπαντεχη επιστροφη. Ουτε μπορω να απαντησω στο γιατι απηχθη το κουμπι, αρχικα.<br />Γιατι επισης δεν εζητηθησαν λυτρα; Μηπως επειδη το πουλι δεν ηξερε γραφη για να διατυπωσει τα αιτηματα του; Μπορουσε να τηλεφωνησει.<br /><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://home.earthlink.net/%7Erockhopperpenguin/king-penguin-chick.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://home.earthlink.net/%7Erockhopperpenguin/king-penguin-chick.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">it wasnt meh lol</span><br /></div><br />Και γιατι ειδικα το κουμπι για τους τονους. Οσοι με ξερουν γνωριζουν πως δεν ηταν το αγαπημενο μου κουμπι. Το space μ'αρεσει πολυ περισσοτερο γιατι ειναι μεγαλο και πατιεται ευκολα. Μερικες φορες το παταω και οταν ο υπολογιστης ειναι κλειστος.<br />Σε καθε περιπτωση, το keyboard μου ειναι και παλι ολοκληρωμενο.<br />Και εγω πηρα το μαθημα μου...<br />Ποτε δεν ειχα ιδιαιτερη εκτιμηση στους τονους. Στο δημοτικο τους εβαζα, αλλα μονο απο υποχρεωση.<br />Γυμνασιο δεν πηγα, μεσα σε πολεμο ποιος με γραμματα ν'ασχοληθει.<br />Ο,τι εμαθα μου τo διδαξαν φιλοτιμα παλληκαρια και πλανοδιοι χοροδιδασκαλοι.<br />Παραηταν πορωμενοι για να μου εξηγησουν τη σημασια του τονου. Προτιμουσαν να μου μαθαινουν πως να κραταω το τουφεκι ή να με εντυπωσιαζουν με τις φιγουρες τους.<br />Και'γω δε νοιαστηκα να μαθω.<br />Μεχρι την ημερα που ειδα αυτο το κουμπι να πεταει εξω απ'το παραθυρο μου. Δεν εκτιμουμε κατι ωσπου να πιστεψουμε πως το χασαμε για παντα...<br /><br />Θα αξιοποιησω αυτη τη δευτερη ευκαιρια που μου δοθηκε.<br />Θα ζησω.<br />Θα ζησώ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-3214691443306503237?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-51874944709899455942007-10-29T01:07:00.000+02:002007-11-16T02:57:37.674+02:00<span><span style="font-style: italic;">This tourist guide will be completed now.<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/RyU6tm2tBvI/AAAAAAAAAGM/OlfXKYePWrk/s1600-h/DSC01938.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/RyU6tm2tBvI/AAAAAAAAAGM/OlfXKYePWrk/s400/DSC01938.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126568306029692658" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">About the City</span><br /><br />Chicago has a lake big as the Aegean but without Mykonos, a river and wind.<br />If you don't dress up you will bite it.<br />Everybody in Chicago are rich, even some black folks. Poor people are not allowed to roam in the streets. They are all gathered in spots outside the city where the tourists can mock and ridicule them for a reasonable price. If you come accross any poor person contact the authorities and evacuate the perimeter.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />History<br /><br /></span>The great fire of 1871 burnt the city, great fires usually do that, and there were a lot of boohoos, but then they made it better and they were happy and all. According to historians the fire was started by a cow who kicked a lantern.<br />Aha, ok.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Attractions of Chicago<br /><br /></span><span>Jazz, Bulls, Mil Park, Magnificent Mile and most of all, tall, shiny buildings.<br />An average Chicago citizen can whine about how their architecture owns us all more than a Greek can go on and on about ancient stufft he doesn't quite understand.</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br />Personalities of Chicago<br /><br /></span>Oprah lives here. The Black Queen, as the natives call her, governs the city from the last 2 floors of the Ritz Hotel.<br />She delivers justice swiftly.<br />Be afraid.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Shows produced in Chicago<br /><br /></span>The city is famous in the U.S. for it's tv shows productivity. Some of them are:<span style="font-weight: bold;"><br /></span><span style="font-style: italic;"><br />The Oprah Winfrey Show<br /><br />Jerry Springer Show<br /><br />Chicago Hope<br /><br />Family Matters<br /><br />Good Times<br /><br />ER<br /><br />The Bob Newhart Show<br /><br />and the most recent<br /><span>Stous 31 Dromous</span></span><br /><br />In this new series, produced by Anna Vissi and Niko Karvelas, Alex arrives in Chicago in search of himself and a belgian truffle. Instead of it he finds a greek whore, pronounced ho, and decides to abandon everything and pursuit his dream of becoming a succesfull pimp.<br />He will steal, blackmail, beat, kill and then steal some more.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/RyUy8G2tBoI/AAAAAAAAAFU/QJwRGNM8DHs/s1600-h/gtaChi.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_C9a9sDnP5HQ/RyUy8G2tBoI/AAAAAAAAAFU/QJwRGNM8DHs/s400/gtaChi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126559759044773506" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">Teaser Trailer</span><br /><span style="font-style: italic;"><br />It must be noted that "Stous 31 Dromous" is the most expensive Greek production since Lieutenant Natasha.<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.hellenica.de/Griechenland/Film/YpolohagosN.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.hellenica.de/Griechenland/Film/YpolohagosN.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">-ΦΥΓΕΤΕ, ΦΥΓΕΤΕ ΠΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!</span><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-5187494470989945594?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-72952221077044936802007-10-19T21:34:00.000+03:002007-10-19T21:50:18.677+03:00I'm going to Chicago to polish shoes till the 26th, so don't bother checking the site, and whatever you do, DON'T CLICK THE ADS.(negative psychology is a bitch)<br /><br /><em>This message is brought to you by El.Venizelos International Airport.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-7295222107704493680?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-67289592727320845232007-10-14T01:01:00.001+03:002008-11-21T23:08:11.260+02:00hi5 , διαδικτυακό ψωνάκι, οικονομικότατο, δε χρειάζεται να αγοράσεις καινούριο φορεματάκι ούτε να ποζεριάσεις στο τοπικό κλαμπάκι, με πολλές προσπάθειες η φωτογραφία μπορεί να βγει καλή και να μη φαίνεσαι πολύ σκατά, fun καταστάσεις σε fun μερη με fun διάθεση, αποδείξεις ευτυχίας γιατί σε όποιον το λέω δε με πιστεύει, σέξυ πόζες, άνετες πόζες, σοφιστικέ πόζες, πόζες μαύρο γυαλί γιατί ήλιος βαράει κόντρα webcam, αυθόρμητες, γιατί ξέρω να ζω, ξέρω να απολαμβάνω κάθε στιγμή και να τη δημοσιεύω, κοίτα με τσούλα, δείχνω πιο λαμπερή από σένα - τα λέμε αύριο, στάσεις ζωής σε εύπεπτα moto, carpe diem, free spirit, κάνω πίπες αλλά το φιλοσοφώ, waiting for the Οne, θα ήθελα να κάνω πίπες αλλά δε μου κάθεται κανείς, loves lost, πόνος, πόνος, δάκρυ, πόνος, είχα μια γκόμενα πριν 31 χρονια για δυο μέρες, λυγμοί, αποσιωπητικά, δείχνουν σκέψη, προβληματισμό, κουλτούρα, κοίτα είμαι ψαγμένος, ακούω αυτό, είδα εκείνο, διάβασα το άλλο, αλήθεια, ψέμα, who cares, κοίτα με'δω, φοράω κασκόλ, 28 βαθμοί, μαύρη βλεφαρίδα πίσω από χοντρό μυωπικό, είμαι σκεπτόμενη, αν δε μιλήσω πολύ μπορεί να μην καταλάβεις πως είμαι ψεύτικη, φιλιά, πολλά φιλιά, φιλιέμαι και κοιτάω την κάμερα, φιλιέμαι για την κάμερα, φιλιέμαι πολλές φορές για να πετύχω καλή γωνία με τη κάμερα, διαλέγω το καλύτερο φιλί, κοίτα με, είμαι ευτυχισμένη γαμώτο, με φιλάνε, φιλάω και με φιλάνε και το δείχνω και το γράφω, ο έρωτας της ζωής μου για το επόμενο δίμηνο, τον αγαπώ, την αγαπώ, με κούρασε, κουράστηκε αυτός πρώτος, γιατί, τον μισώ, την μισώ, είμαι πληγωμένη, είμαι ελεύθερος, κοίτα, με φιλάνε πάλι, με αγαπά, τον αγαπώ, χαρείτε για μένα, ζηλέψτε εμένα, δώστε μου comments, τρελιάρικα comments απο τρελιάρικα φιλαράκια που real life είναι εμετικά άνοστα, φίλοι, φίλοι που μ'αγαπάνε και υπόσχονται καφέδες σε βάθος δεκαετίας, που χάθηκες εσύ, ευτυχώς χάθηκες εσύ, πείτε, πείτε πόσο γαμάτος είμαι, πείτε, μη πείτε πως είμαι τραγικά μέτριος, πείτε ότι σας έλειψα, πείτε πως είμαι μοναδικός, μπείτε στην παρέα μου, κοίτα, κοίτα εδώ πόσους φίλους έχω, thanks for the add thanks for the add thanks for the add cute pricture thanks for the add thanks for the add, κοίτα, όλοι αυτοί με νοιάζονται, αλήθεια, ας βάλω τους ωραίους πιο μπροστά, γυμνός, γυμνός, γυμνός, ημίγυμνη, γυμνός, κοιλιακοί, μαγιώ, ντεκολτέ, ντεκολτέ, φούστα, πόδι, πόδι, δυο πόδια, πόδι, φούστα, υφάκι, βαμμένη, βαμμένη, βαμμένη, κώλος, κοιτάχτε τα video μου, σου αρέσει αυτό που μου αρέσει, κοιτάχτε τη μουσική μου, αν σου αρέσει αυτό που μου αρέσει αγάπα με, έστω απο μακριά, τάισε τη ματαιοδοξία μου, δε μου φτάνει όση παίρνω στο δρόμο, δε μου είναι εύκολο να τη ζητάω, δωσ'μου fives να τα κάνω γλειφιτζούρια, δώσ'τα μου κι ας με σιχαίνεσαι, ενέσιμη ευδαιμονία σε μούντζες είναι, ούτε που θα με ξαναδείς, κοίτα το background μου, εκφράζει την προσωπικότητά μου, είναι η προσωπικότητα μου, ένα χαλί για να απλώνει ο κόσμος πάνω μαλακίες, κι εγώ να τις δέχομαι, είναι σκούρες, είμαι σκούρος, είναι φουξ, είμαι φουξ, χάνονται πάνω μου, δεν είναι διακριτές, δεν είμαι διακριτός, είμαι συνοθύλευμα, δε μ'ενδιαφέρει, κρατήστε με στη ζωή και θα σας κρατήσω κι εγώ, έτσι συμφωνήσαμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1793217822847807652-6728959272732084523?l=redridingmood.blogspot.com' alt='' /></div>âlexhttp://www.blogger.com/profile/15369961393887165145noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1793217822847807652.post-39296762020560089002007-10-10T01:16:00.000+03:002007-10-11T02:15:17.838+03:00<span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Alexander</span><br /><br />*AlexandertheGreat has joined the conversation<br />*Olympiad has joined the convers